Czesc

 1 1|       drogi jego krwi. Nadała mu głos, krzyk, śpiew. A oto teraz
 2 1|         Cezary miał bardzo ładny głos i kilka już razy śpiewał
 3 1|          na tej ziemi. Bezsłowny głos szczęścia wydzierał się
 4 2|     teraz znowu rozlegał się ten głos przeklęty nad jego samotnością
 5 2|    trzeba wyznać, najkrzykliwiej głos zabierała, patrząc na Hipolita,
 6 2|       jak drżała na całym ciele. Głos jej drżał również, gdy mówiła:~-
 7 2|  nieustannego, we dnie i w nocy. Głos jego, z daleka zasłyszany,
 8 2|         ścianach dał się słyszeć głos pani Laury Kościenieckiej.
 9 2|          było śmiech pani Laury, głos jej narzeczonego i jeszcze
10 2|          twardym serca kamieniu. Głos, niejaki pocieszyciel, wabiący
11 2|       według jej woli oddać swój głos i znowu zapaść się w nicość.
12 2|          zbija Cezary. Podnosili głos coraz wyżej, czepiali się
13 2|  drugiego pokoju dał się słyszeć głos nieśmiały panny Wandy Okszyńskiej.
14 2|          chrząknięcie, a później głos:~- Była czwarta. Po czwartej.~-
15 2|    sapiąc i klnąc. Cezary poznał głos. To był Barwicki. Myśl ta
16 3|        anemia i astma, które mu "głos odbierały", mógłby przegadać
17 3|     milczenie, w astmę, która mu głos odbierała. Zimnymi swymi
18 3| podobnych do kancelistów.~Zabrał głos przysadkowaty blondyn. Odchrząknął
19 3|     potrzeby piękna w ruchu. Sam głos towarzyszki miał brzmienie
20 3|          na bok. Zabrzmiał znowu głos metaliczny, spokojny:~-
21 3|          podniósł rękę prosząc o głos.~Towarzysz pierwszy mówca -
22 3|          jest prawdą.~- Proszę o głos! - zawołał młody człowiek
23 3|           No! - słychać wreszcie głos rozkazu.~Czyż to pan posterunkowy
24 3|   tłumaczył:~"Odzywa się we mnie głos jakiś wewnętrzny, który,
25 3|      mądrale. Wiedzieli, iż taki głos, dajmonion wewnętrzny, trapi
26 3|     nigdy. Cóż? Kiedy wewnętrzny głos wieszczy odwodzi, iż ta
27 3|         wypadły mu z gardła. Sam głos zamarł. Ani jednego słowa