Czesc

 1 1|         Patrzyła teraz ponuro w ziemię i nie odzywała się z niczym
 2 1| podzielić na równe działy pustą ziemię, jakiś step czy jakieś góry,
 3 1|      choćby było na sto łokci w ziemię czy w mur wpuszczone. Cezary
 4 1|        Siedział tam i patrzał w ziemię.~Teraz dopiero wyraźnie
 5 1|     powietrzu, a gdy upadały na ziemię, śnił, iż ręce wiecznie
 6 1|      odtworzenie ich powrotu na ziemię w wierszach poetów. Wypowiadał
 7 1|        w sposób modny wbiwszy w ziemię, a jakiś znaczek przyczepiony
 8 1|    zawsze przecie zagrzebywał w ziemię piękne Ormianki. Przeważnie
 9 1|      swym miejscu jak wkopany w ziemię, gdy tamten podźwignął się
10 1|       kloak, wkopanych opodal w ziemię.~- Jakieś gablotki, do licha,
11 1|      Jedźmy! Nie wywłócz mię na ziemię! Dojedziemy! Już niedługa!
12 1|  legionami przeszedł poprzez tę Ziemię, dopiero jakem wszystek
13 2|      wysokiego miejsca na niską ziemię huknął go zębami w tylną
14 2|         zeskakując z linijki na ziemię.~- Który wariat?~- Jeden
15 2|         ruski. Mamy tu, Polacy, ziemię polską i lud polski. Mamy
16 2|   tamten z jękiem zwalił się na ziemię. Cezary znalazł go w mroku
17 2|       Barykę za nogi. Runęło na ziemię jakieś krzesło. Obydwaj
18 2|    kryjącym szczerą, zmarzniętą ziemię, iż jest znowu sam, jak
19 2|     Wszystko wdeptane zostało w ziemię szalonymi nogami. I jest
20 2|       zapadnięte, zaklęknięte w ziemię. Tam i sam krzyżyk drewniany
21 2|        to tutaj odkopano z boku ziemię, otwarto ceglaną ściankę
22 3|   znikają jako mary, wsiąkają w ziemię na wzór deszczu.~I znowu
23 3|        Litwinom, nikomu, kto po ziemie nasze ręce wyciąga. Jeszcze
24 3|     nasze ręce wyciąga. Jeszcze ziemie nie odkupione jęczą pod
25 3|       ciebie ręce przez całą tę ziemię - pewnie wtedy, gdy on cię