Czesc

 1 1|          do mnie`?~- Trafiłem... - rzekł z cichym uśmiechem Seweryn
 2 1|          myśl swoją i na wzór Boga rzekł: "uczynię z tej garści piasku
 3 1|         spiczastą wieżę kościelną. Rzekł cicho:~- Przy tym kościele
 4 2|       ładny pałacyk.~- Leniec... - rzekł lakonicznie Hipolit wskazując
 5 2|         pani przyjść do słowa... - rzekł Cezary.~- Poczciwe to z
 6 2|          tam cicho-sza popłakuje - rzekł tkliwie Hipolit. - "Wy sobie
 7 2|           Po kilku chwilach Baryka rzekł:~- Niech się pani okryje
 8 2|       zresztą namyśle, chrząknął i rzekł wesoło:~- Obawiam się, że
 9 2|  przepływał.~- Dobijamy do szosy - rzekł Hipolit. - Teraz ruszymy.
10 2|             że na nas ktoś wołał - rzekł Cezary.~- Skąd?~Rozejrzał
11 2|            że się przedstawię... - rzekł do Cezarego swym najniższym
12 2|                On jest z Baku... - rzekł Hipolit.~- Aż z Baku! -
13 2|          symbolicznego cierpienia, rzekł do otaczających:~- Piję
14 2|         Anastazy.~- Miła wieś... - rzekł Cezary.~- A wieś, jak wieś.
15 2|            jego wionęło ku tamtej. Rzekł z bezlitosnym, z okrutnym
16 2|            Karolina umarła. Doktor rzekł:~- Państwo będą łaskawi
17 2|       przejęciem.~- Tak, tak.... - rzekł Hipolit. - A jednak może
18 2|      teatralnym gestem.~- Lauro! - rzekł Cezary przybierając również
19 2|             Dzień dobry, Cezary! - rzekł nieswoim głosem. - Skąd
20 2| przestarzałego honoru.~- Czaruś! - rzekł nagle Hipolit z wyrzutem -
21 3|            pomogło. Przewodniczący rzekł:~- Teraz mówi towarzyszka.
22 3|          proszę - ale parę słów! - rzekł z niechęcią towarzysz-głowacz.~-
23 3|  zaciekłość. Ledwie się przywitał, rzekł z diabelską uciechą:~- Wracam