Czesc

 1 1| dziewczyną. Kochała znowu Szymona Gajowca, sekretnie, skrycie, na
 2 1|    zagładę. Wspomniała sobie oczy Gajowca, oczy wzniesione na zeszłowieczny
 3 1|       strugami łez, obłąkany list Gajowca. Podarła go wówczas, lecz
 4 2|           kartki pod adresem pana Gajowca. Odebrał od niego serdeczne
 5 2|           poniekąd opiekuna, pana Gajowca, z doniesieniem, iż teraz
 6 3|           Trzeba było iść do pana Gajowca, czegoż aż dotąd Cezary
 7 3|      podpisy nakreślone ręką pana Gajowca oraz, widać, jakieś najbardziej
 8 3|          tego, ni z owego zapytał Gajowca o osoby, których podobizny
 9 3|        był przecie już dłużnikiem Gajowca, a tutaj trzeba było nowe
10 3|        rubryk urzędowych.~Książka Gajowca miała być nabita faktami,
11 3|          Dzięki literackiej pasji Gajowca miał zarobek i na pewien
12 3|           a wieczorem w "salonie" Gajowca wertował papiery, liczył,
13 3|        przed jego urodzeniem, dla Gajowca było świeżuteńkie, prosto
14 3|  zwyczajny burżuj, naraz w opinii Gajowca nabierał barwy zupełnie
15 3|      ciekawa - budziła na wargach Gajowca śmiech sarkastyczny albo
16 3|            Pierwszym "cudem" pana Gajowca było, rzecz prosta, wskrzeszenie
17 3|         ludzi, zwanych przez pana Gajowca "wielkimi polskimi charakterami".~-
18 3|       mogło. Rozumiał prace owego Gajowca, prace surowe i na nic niebaczne,
19 3|     Baryki, na przykład o pracach Gajowca - nieciło w jego duszy zgryzotę
20 3|         Lulka, skierowujący go do Gajowca, zagrodził mu drogę do Gajowca.
21 3|    Gajowca, zagrodził mu drogę do Gajowca. Nie było nikogo, nikogo...~
22 3|     jednak było iść na robotę, do Gajowca. Cezary miał nadzieję, że "