Czesc

 1 1|   bezmyślnie zapatrzywszy się w dal, przepędzał czas. Szukał
 2 1|     wiodła w bezmierną rosyjską dal, gdy człowiek fizyczny w
 3 1|       nad nimi pochylony. Potem dał tragarzom znak. Do Cezarego
 4 2|   kreowanym Ministerium Skarbu, dał mu bowiem nieetatową posadę
 5 2|         osoby i władczym gestem dał znak żołnierzowi polskiemu,
 6 2|        żeby po niej mogła w swą dal pomykać czwórka kasztanów
 7 2|         wezbranego nosa. Cóż by dał za to, żeby ktokolwiek przerwał
 8 2|  jeszcze nie wstał, stary sługa dał odpowiedź, iż śpią jeszcze
 9 2| wypędzali na zawieję. - Zdechł. Dał nam wzór, że powinniśmy
10 2|        konie w kieracie - wiatr dął w zgoniny i plewy, niecąc
11 2|    Niemy a wstrząsający dreszcz dał jej znać - ten! Gdy zaś
12 2| posadzce i lustrzanych ścianach dał się słyszeć głos pani Laury
13 2|         jakże prędko, jak nagle dał się znowu słyszeć huk drzew
14 2|    przedpokoju i na ganek. Wnet dał się słyszeć turkot odjeżdżającego
15 2|      Wandziu!~Z drugiego pokoju dał się słyszeć głos nieśmiały
16 2|   pewnej chwili od strony Leńca dał się słyszeć turkot. Widać
17 2|       znak, że pani nie ma.~Nie dał rady: grube, samotne łzy,
18 3|    proletariatu i nędzarzy. Nie dał mu wracać w wydeptaną, wygodną
19 3|         się: na co wy czekacie? Dał wam los w ręce ojczyznę
20 3|          królestwo Jagiellonów! Dał wam ludy obce, ubogie, proste,
21 3|    przytulili. Stolicę wolności dał wam w tym mieście! Czekacie!
22 3| granicach tej Polski, które los dał naszemu pokoleniu, stworzone