Czesc

 1 1|              powiedział jej nigdy ani słowa! Ani jednego westchnienia,
 2 1|              Podarła go wówczas, lecz słowa tego pisma żyły w jej duszy.
 3 1|           pozdrowieniami. Ani jednego słowa, ani wzmianki o powrocie!
 4 1|           ciche, woniejące jak fiołki słowa, na nic nikomu nie przydatne,
 5 1|              Po cóż mamy mówić próżne słowa zapewnień i zaprzeczeń.
 6 2|              nie daje pani przyjść do słowa... - rzekł Cezary.~- Poczciwe
 7 2|              słabo bielejące. Słyszał słowa powitania.~- E, Szymon,
 8 2|          odprowadzę. Zobaczę.~- Złote słowa powiedziałaś. Ten gość musi
 9 2|              jestem śmiały.~Mówiąc te słowa Cezary zarzucił prawe ramię
10 2|             pana - nie mówiąc już ani słowa o poglądach, mniemaniach
11 2|              do nosa.~Ksiądz mówił te słowa tonem mentorskim, jakby
12 2|          panny Wandy Okszyńskiej, bez słowa ujęła ją pod rękę i poprowadziła
13 2|        nieznośnie bezpłodne. Nic! Ani słowa, ani znaku! Czasami wydawało
14 3|              ci, którzy zażywają tego słowa, tej rzekomej idei, pokrywają
15 3|             prawd za pomocą mówionego słowa - uwydatniało zarazem braki
16 3| ośmieszającego szczebiotał pokrywając słowa histerycznym kaszlem.~-
17 3|               głowie Cezarego huczały słowa oskarżeń. W jego uszy wrzynał
18 3|               ojczyzny, tego świętego słowa, za które umierali męczennicy,
19 3|        pokonała się, zastanowiła się. Słowa przemocą wyszarpane z piersi
20 3|         poprzez oczy cięcie. Wszelkie słowa wypadły mu z gardła. Sam
21 3|              głos zamarł. Ani jednego słowa odpowiedzi. Stanął głupi