Czesc

 1 1|         starą, pospolitą pieśń:~O Panie, co losy ludzkości~dzierżysz
 2 1| najserdeczniejszym żalem, kochany panie Sewerynie... Nie mogę! Zwłaszcza
 3 2|    Obsiedli je panowie i obsiadły panie, przeważnie semickiego pochodzenia.
 4 2|         philosophari. Nieprawdaż, panie poruczniku? - zwrócił się
 5 2|       tego nieporęcznie.~- No, to panie Czaruś - nasze! Ładne imię,
 6 2|    nieboszczykiem jaśnie panem - "Panie, świeć nad jego duszą"...~
 7 2|         zabawi pan dłużej. Prawda panie Hipolicie? Bo tu mamy plan.
 8 2|            Dobrześ to powiedział, panie Czaruś! - westchnął ksiądz. -
 9 2|     Wracam z objazdu. Co za typy! Panie, co za typy! Zobaczy pan
10 2|         panu wytłumaczę. Opowiem. Panie! To już Nawłoć...~Kareta
11 2|          odstawię!~- To straszne, panie! To perfidia! A dlaczegóż
12 2|   ondulowali, fryzowali i czesali panie - jeżdżąc cugami pospiesznymi
13 2| przypomniał, jak to tam było...~- Panie Baryka - rzekła Karolina -
14 2|        przerwy drgała. Jęknęła:~- Panie Cezary... Żegnam pana.~-
15 2|    słaniał się poza narzeczoną.~- Panie Baryka! - krzyknęła.~- A
16 2|      który jeszcze ojciec - świeć Panie nad jego duszą! - szeroko
17 3|    Mieszka się i już.~- Rozumiem, panie dozorco. Ale tam bije jakiś
18 3|          Pięć kroków w lewo.~Ach, panie posterunkowy, ach, panie
19 3|          panie posterunkowy, ach, panie posterunkowy, czemuż masz
20 3|      ulicy nogami rozdeptać.~Ach, panie posterunkowy, ach, panie
21 3|          panie posterunkowy, ach, panie posterunkowy, czemu masz