Czesc

 1 1|             a raczej dyspozytorami samej śmierci Tatarów. Tej drugiej
 2 1|  znamionowało afektów przyjaznych. Samej tej nazwy dość było, żeby
 3 2|         tym mówi, bo przecie i jej samej już nie ma. Nie ma już -
 4 2|           już jeńców. W długich do samej ziemi szynelach, ciężkich
 5 2|               Panowie jechali aż z samej Warszawy?~- Z samej Warszawy
 6 2|           aż z samej Warszawy?~- Z samej Warszawy jechaliśmy...~-
 7 2|       krótkie suknie, nie takie do samej ziemi.~- Cicho! Co się wtrącasz
 8 2|     odprowadzi, bo po prawdzie, to samej w parku nie jest miło.~-
 9 2|          była niepodobna do siebie samej. Uderzająco odmiennie przedstawiała
10 2|          to w ambit. Ona grała dla samej muzyki. Upijała się tą swoją "
11 2|      dźwiga na sobie ciężary w tej samej chwili, gdy w samolocie
12 2|       ściany modrzewiowe niemal do samej ziemi. Dokoła stały zabudowania
13 2|         posępne i nieraz grała coś samej sobie, czego nikt nie mógł
14 2|         suknie... Suknie!~W rzeczy samej Cezary, stanąwszy przy szerokim,
15 2|               Lecz nie wypada. Jej samej nie wypada. Zwróciła uwagę
16 2|       dysputy, do jądra rzeczy, do samej istoty sporu. Lecz wkrótce
17 2| elektrycznej, nagle rzucone. W tej samej chwili usłyszał świst i
18 2|         czułości, dobroci, łaski i samej najczystszej, samej najistotniejszej
19 2|        łaski i samej najczystszej, samej najistotniejszej miłości?
20 3| wydrukowali, w jednym dniu i o tej samej godzinie dostali "po pysku".