Czesc

 1 1| najgłośniej, choć nic jeszcze, co prawda, o Józefie Piłsudskim nie
 2 2|       Czaruś - nasze! Ładne imię, prawda Karusia? Podoba ci się?~-
 3 2|      świerka, żeby nie ja.~- I to prawda. Ten nikczemnik nie chciał
 4 2|          Baba jak malowanie... To prawda. Ale mogę wytrzymać.~- Szczerze
 5 2|           jechali! Nic w niej, co prawda, nie było szczególnego.
 6 2|      Widzisz, jak tu pięknie...~- Prawda... - uśmiechnął się Cezary. -
 7 2|          razie zabawi pan dłużej. Prawda panie Hipolicie? Bo tu mamy
 8 2|         Ach - westchnął z głębi - prawda... Przypominam sobie...
 9 2|          za tego człowieka?! Ach, prawda... Pani go kocha...~- Cicho,
10 2|           czytać. Niezupełnie, co prawda, rozumiał, co czyta, lecz
11 2|          niebie.~- Jeżeli to jest prawda, że mnie lubisz, to jakimże,
12 2|      wyszedł chyłkiem w innym, co prawda, niż pani Laura kierunku,
13 3|          przez Żydów. Byli oni co prawda rozproszeni we wszystkich
14 3|     słuchacza kontrsłowo, a każda prawda głoszona domagała się wysunięcia
15 3|        rządzi burżuazja, nie jest prawdą.~- Proszę o głos! - zawołał
16 3|      jesteśmy poinformowani i, co prawda, nie jesteśmy nawet ciekawi
17 3|           skazańca.~- Czy to jest prawda? - zapytał Cezary wstając
18 3|           ze swego miejsca.~- Czy prawda?! Czekajże pan! Powiem ci
19 3|   wszystko jest w modzie. To jest prawda! Nie dosyć panu jeszcze?
20 3|           Oczy tylko nasycały się prawdą, że to jest ona. Wydała