Czesc

 1 2|              nie sączy!~- Ja? Do tej Laury? Nie! Baba jak malowanie...
 2 2|          linijce ze śniadania u pani Laury Kościenieckiej, wchodząc
 3 2|            Nawłoci posłaniec od pani Laury Kościenieckiej z rozkazami:
 4 2|            dał się słyszeć głos pani Laury Kościenieckiej. Po chwili
 5 2|        klęcząc jeszcze, całował ręce Laury. Cały jego obłęd miłosny
 6 2|           dwornie ucałował rękę pani Laury i skłonił się przed nią
 7 2|             Słychać było śmiech pani Laury, głos jej narzeczonego i
 8 2|           mówi matka pierwszego męża Laury, stara pani Kościeniecka.
 9 2|              owo drgnienie brwi pani Laury. Spostrzegła, jak on się
10 2|              nozdrzami zapach perfum Laury. To oni przeszli obok niej.
11 2|              Cezary osiągał widzenie Laury. Opacznie może wyglądać
12 2|              poczuwszy zapach perfum Laury, zlatywała w otchłań szaleństwa.
13 2|             rozszalała namiętność do Laury Kościenieckiej. Jego zapalczywość
14 2|           poprzez rozkrzyżowane ręce Laury. Barwicki, ogłuszony poprzednim
15 2| najistotniejszej miłości? Wyrzec się Laury? O, lepiej umrzeć! Roztrzaskać
16 2|           skierował przeciwko domowi Laury. Wygrażał tymi zaciśniętymi
17 2|              Można by teraz pójść do Laury... Już go tam przecie nie
18 2|             i pobiegł dalej. W oknie Laury, w wielkiej szybie półkolistej
19 3|        chwili tej wytchłą woń perfum Laury z tą samą wonią, gdy ją
20 3|          ziemiańskiej w ogóle mówił "laury, laurynki". Grubą, bezmyślną