Czesc

 1 2|         nasze! Ładne imię, prawda Karusia? Podoba ci się?~- Dość ładne
 2 2|          aby? Mój Boże kochany... Karusia - na rożnie aby?...~Panna
 3 2|     Karolina w stronę Hipolita.~- Karusia! Niech no Maciejunio postawi
 4 2|       ciotkami i młodocianą panną Karusią. Gorszyło to cokolwiek starszą
 5 2|        słyszał już kilkaset razy! Karusia przyszła z odsieczą.~- Ależ
 6 2|     weszła do sali jadalnej panna Karusia we własnej osobie - ale
 7 2|     wielkim ogniem kominka, panna Karusia poczęła wyczyniać rozmaite
 8 2|      pokoju.~- Gdzież ty idziesz, Karusia? - zmartwił się księżulo.~-
 9 2|       wyrznęło w plecy! A ciebie, Karusia, wyrznęło?~- Mnie nie wyrznęło!~-
10 2|           przy samych drzwiach...~Karusia nie mogła się oprzeć. Żeby
11 2| siostrzeniec, Hipolit) - wreszcie Karusia, a nawet, zabrana przez
12 2|    Anastazy mówił z przejęciem:~- Karusia! Dziecinko! Musisz nam zatańczyć,
13 2|     wybuchła:~- Ale przecie panna Karusia była tutaj u nas nad wieczorem!
14 2|    szklanka, z której nieboszczka Karusia sok piła? Trzeba by zobaczyć,
15 2|    pobiegłam do kuchni, jak panna Karusia objawiła swą wolę, że napiłaby
16 2|  pośpiechem pani Turzycka - panna Karusia dokładała cukru. Choć ten
17 2|           w swoją stronę. Cóż tam Karusia i ta druga!~W gruncie rzeczy
18 2|        ani nikomu o pocałunkach z Karusią. Po cóż miałby mówić o jednym