Czesc

 1 Rod|         po szerokiej Rosji, leżąc cicho na dnie kuferka, między
 2 1  |          spód. Pod tułupy! Leżcie cicho i żeby waszego ducha nie
 3 1  |  spiczastą wieżę kościelną. Rzekł cicho:~- Przy tym kościele będzie
 4 2  |           takie do samej ziemi.~- Cicho! Co się wtrącasz do kapłańskich
 5 2  |              Czy narzeczony?...~- Cicho! - wyrzuciła z piersi nie
 6 2  |      prawda... Pani go kocha...~- Cicho, cicho!~- Dlaczego pani
 7 2  |         Pani go kocha...~- Cicho, cicho!~- Dlaczego pani wychodzi
 8 2  |        przez posilny sen, obadwaj cicho się sprawowali. Chodzili
 9 2  |        było gorąco. Szedł szybko, cicho, bezszelestnie. Przyczajał
10 2  |      najciszej. Ustąpiły powoli i cicho. Te drzwi, otwarte na ogród
11 2  |         znalazł i trzymał w ręce. Cicho wszedł do oświetlonego pokoju.
12 2  |         nie ma kaszlu? - zapytała cicho.~- Nie.~- To niech pan tu
13 2  |      umiesz najlepiej. Pomódl się cicho i graj!~- Rozumiem, proszę
14 2  |           to już nad moje siły!~- Cicho, Hip! Jakże można tak na
15 2  |         Były otwarte, więc wszedł cicho i dotarł do biblioteki.
16 3  | rewolucyjnym termometrze.~- Siedź cicho i nie sadź się na dowcipy.
17 3  |       batem po twarzy? - zapytała cicho.~- Nie! - jęknął. - Nigdy!
18 3  |           postanowienia. Wyjęknął cicho:~- Chodźmy stąd...~- Dokąd?~