Czesc

 1 1|  jeszcze leciał, choć go już słychać nie było. Mały, wyrzeźbiony,
 2 1|  Tutaj o pociągu niby to nic słychać nie było, lecz wieść sekretna
 3 1|  żeby waszego ducha nie było słychać. Dalej!~Ojciec i syn wwindowali
 4 2|  którym wznosi się Warszawa. Słychać było huk armatni, dobrze
 5 2|       rzęsiście oświetlonym, słychać było zmięszany gwar licznych
 6 2|    za łaskę. Ale i zza drzwi słychać jeszcze jego śmiech i bełkot
 7 2|  wreszcie nie dawał żadnych. Słychać było tylko jego sapanie
 8 2|   zimny przenikał do pokoju. Słychać było w sąsiednich izbach
 9 2|   nasłuchiwał. Psów nie było słychać w pobliżu. Przez dziwny,
10 2|   Gdzieś daleko, na piętrze, słychać było rozmowę. - Śmiech. -
11 2|   kilka osób schodzi na dół. Słychać było śmiech pani Laury,
12 2|   zakręcie w mroźny poranek. Słychać było nawet krzykliwe sprzeczki
13 2|  końcu pałacu muzyka grała i słychać było stamtąd gwar zabawy,
14 2|    dala, z trzeciego pokoju, słychać było jęki rozpaczliwe, istny
15 2|    wołała, choć już jej słów słychać nie było. Ledwie ludzie
16 3|  kłębami burego dymu. W nocy słychać było nieustający hurgot
17 3| tysięcy - przewalaj!~- No! - słychać wreszcie głos rozkazu.~Czyż