Czesc

 1 Rod|           nie spostrzega, choćby nań patrzał, lecz który z niskiej ziemi
 2 1  | okrucieństwami, i gdy ich mordowano. Patrzał, jak się w tej robocie odznaczali
 3 1  |             w mur wpuszczone. Cezary patrzał z dumą, gdy wynoszono oszczędności
 4 1  |             stał przy niej. On także patrzał w przybyszów. On także przewiercał
 5 1  |        czujące matki. Siedział tam i patrzał w ziemię.~Teraz dopiero
 6 1  |          mowa, młody poganiacz wołów patrzał na jeden egzemplarz. Z głębi
 7 1  |     piersiami o jeden z tych kołów i patrzał uważnie na dziada. Tamten
 8 1  |    przeplatało z żądzą życia. Cezary patrzał teraz na rozmach rewolucji
 9 1  |        dziwiła i napełniała gniewem. Patrzał na twarze oficerków komenderujących,
10 1  |             polsko-żydowskie. Cezary patrzał posępnymi oczyma na grząskie
11 2  |           niosąc czerwone sztandary. Patrzał, jak chłopcy niedorośli
12 2  |              inni, wyszedł i Cezary. Patrzał w tę ciemną noc i w postaci
13 2  |            Cezary stał w progu izby. Patrzał na śniadą, prawie czarną
14 2  |         jaśnie państwo mówią. Cezary patrzał wciąż na pannę Wandę. On
15 2  |              swojego następcę. Toteż patrzał na przybysza i czekał. Na
16 3  |     przenikliwymi niebieskimi oczami patrzał na przeciwnika - (w studenckich
17 3  |           Lulek wychylał się z budy, patrzał w tył i w głąb ulicy.~Jak