Czesc

 1 1|       rozmaite osoby urzędowe. Czekał nieraz długo na samowolne
 2 1| zaczęła z wnętrza okrętu. I on czekał. Nieraz okropne moskiewskie
 3 1|        W nocy tu przyjdę. Będę czekał na tej pryzmie kamieni,
 4 1|      Kazał czekać. Więc Cezary czekał. Pociąg trząsł się, z łoskotem
 5 2|       wujcio Michaś. Pomidorek czekał tedy cierpliwie końca, jak
 6 2|      otwarte i na progu stajni czekał wyprostowany i wypucowany
 7 2|      że Baryka przymknął oczy. Czekał na katastrofę. Rad by był
 8 2|      Milczał mężnie i wytrwale czekał. Jak przez sen usłyszał
 9 2|   spojrzeniem uspokoił matkę i czekał na towarzystwo.~Ksiądz wybiegł
10 2|     tej biernej sprawie. Dawno czekał przed domem starowina z
11 2|   polnymi na ranną mszę, dawno czekał Jędrek z osiodłanym Urysiem,
12 2|      kołnierzy i mankietów nie czekał długo. Tegoż dnia po południu
13 2|      sąsiedniego dworu. Cezary czekał na powrót tych koni. Chory
14 2|   cierpiącym zwłoki. Spokojnie czekał. Gdzieś daleko, na piętrze,
15 2|     zapaść się w nicość. Pedał czekał na jej słabą stopę, ażeby
16 2|      mogąc wyskoczyć do Leńca. Czekał, chodził z miejsca na miejsce,
17 2|   Toteż patrzał na przybysza i czekał. Na wszelki wypadek, starym