Czesc

 1 Rod|      w tej operze protekcja, cicha, pokorna, dobra wróżka,
 2 Rod|    figurę w światku polskim. Cicha żona, pochlipująca stale
 3 1  |  każde jego słowo owoczesne, cichą rozmowę o unii podlaskiej,
 4 1  |     rubaszkach, a mamroczą z cicha pomiędzy sobą po francusku.
 5 1  | bezdrzewnym kraju, i mówił z cicha do matki: - Patrz, samotne
 6 2  |     furmance... - dorzucił z cicha Hipolit. - Ale niedużo.
 7 2  |     minut lokaj Maciejunio z cicha prosi panią dziedziczkę,
 8 2  |      ośmielał się" szeptać z cicha na jego wielką, bardzo wielką
 9 2  |    swych sprawach, Hipolit z cicha uświadamiał Cezarego:~-
10 2  |   wspominać... - zaśpiewał z cicha samemu sobie, jakby słuchaczki
11 2  |    Panna Karolina szeptała z cicha, że ktoś może usłyszeć,
12 2  |       gdzie uchodząca woda z cicha a dziwnie przejmująco w
13 2  |      pewnej chwili usłyszała cichą rozmowę.~- Szept. - Trafnym
14 2  |   płomienny, gorący, darzący cichą i tkliwą uciechą owoc potężnej
15 2  | łokcie!~Cezary zaśmiał się z cicha.~- Cóż ty się śmiejesz?
16 2  |  jakoś "z głupia frant" i "z cicha pęk" - dowcip przytulny
17 2  |    na pokaz! Jakże uwielbiał cichą poufność rozmowy z nią o