Czesc

 1 1|           w dzieciństwie, a innego widzisz teraz. Taki to los. Za pobytu
 2 2|        alei połyskiwały światła.~- Widzisz, Czaruś, te światła?~- Widzę.~-
 3 2|         znowu starki kropnie!~- O, widzisz! Toś powiedział, Hip, słowo -
 4 2|            hycel do niej podsadza! Widzisz ty?~- Ejże, Hipeczku, czy
 5 2|        ręku. Pani domu nie było.~- Widzisz... - znacząco mrugnął na
 6 2|     mrugnął na Cezarego Hipolit. - Widzisz, jak tu pięknie...~- Prawda... -
 7 2|         Trzeba brać nogi za pas!~- Widzisz, widzisz, Karolino, co ty
 8 2|            nogi za pas!~- Widzisz, widzisz, Karolino, co ty wygadujesz!~-
 9 2|    odszczepieńcze! - szlachciankę! Widzisz, jak ją Bóg za te pocałunki
10 2|            moje sumienie?~- Bo ja, widzisz, oprócz tego, że jestem
11 2|  skaleczyłem sobie twarz.~- Tiens! Widzisz, nie masz kroku pewnego.
12 2|            publicznej drodze!~- No widzisz - prawie...~- E, głupiś!
13 2|          ekonoma Gruboszewskiego.~"Widzisz go! Chwat! Do papierów,
14 3| dobrodzieje! Tamci ludzie, których widzisz na tych podobiznach, żyli
15 3|       goryczy. Stanęła wreszcie.~- Widzisz, coś ty narobił! - rzuciła
16 3|          Więc mówisz, żem schudła? Widzisz - to przez ciebie! A ty?~