Czesc

 1 1|    pochwycił wieść upragnioną. Pociąg miał nadejść! Był to ogromny
 2 1|     oto pewnej nocy dano znać: pociąg! Seweryn i Cezary rzucili
 3 1|      światła latarni. Wreszcie pociąg, ogrom ciemnoszary, wtoczył
 4 1|    nowego pasażera do pociągu! Pociąg jest już przeładowany, nabity.
 5 1|    nieco zaczekać, na następny pociąg, niż skazywać jego, Białynię,
 6 1|       zeskoczył. Wkrótce potem pociąg szarpnął się gwałtownie.
 7 1|   szczerym polu między zaspami pociąg staje i zaczyna się taniec
 8 1|   coraz bardziej. Jak na złość pociąg wciąż stawał i tkwił na
 9 1| przeżywał jakby śmierć własną. Pociąg w przestrzeni pomykał niby
10 1|    czekać. Więc Cezary czekał. Pociąg trząsł się, z łoskotem bił
11 1|       i zająć swe miejsce.~Gdy pociąg nie odchodził z tego postoju -
12 1|    wiedział, czy tu zostaje.~- Pociąg zaraz odejdzie. Zostajesz
13 1|        znowu.~ Długo wlókł się pociąg naładowany ludźmi do cna,
14 1|        ich jeszcze nadręczono. Pociąg stał w polu. Drzwi od wagonów
15 1|      iż zamkną wagony, zawrócą pociąg z ludźmi i odwiozą wszystkich
16 2|         jak chcesz. Zdążymy na pociąg.~- Bardzo kopno na prostaki.