Czesc

 1 1|      bogactw ducha zniweczonych, piękna na zawsze unicestwionego.
 2 1|       wieczyście nieśmiertelnego piękna ludzie rozpostarli: miasteczko
 3 2|     proszę na śniadanie.~- Pani!~Piękna amazonka zawróciła swego
 4 2|        Wiem, wiem!...~Ach, jakże piękną była dróżka, dwukolejka,
 5 2|        ja.~- O, to-to! - syczała piękna pani. - Nie puścić! Nie
 6 2|           rozgorzała i stała się piękną. Ilekroć zwracała się do
 7 2|            Co za szkoda - mówiła piękna pani - że nie byłam teraz
 8 2|     niszy, do połowy zasłoniętej piękną kotarą, widać było mahoniowe
 9 2|      usłyszał z przerażeniem, że piękna pani z kimś rozmawia. Serce
10 2| spojrzenia jego oczu zwrócone na piękną wdowę. Poczęła śledzić uśmiechy
11 2|          wiesz, Czaruś, że nasza piękna sąsiadka, pani Laura, jest
12 3|   ozdobności, niejakiej potrzeby piękna w ruchu. Sam głos towarzyszki
13 3|          Jej wysmukła, zgrabna i piękna postać przechyliła się nieco
14 3|       tego miasta! O, jakże była piękna! Jakie nieopisane uczucie
15 3|  Myślałem nieraz, że byłaś tylko piękną poezją, którą czytałem w
16 3|    podnosili oczy na tę damę tak piękną; a tak gorzko płaczącą.