Czesc

  1 Rod|            synka - któremu nadano imię Cezary Grzegorz - lecz i zasobnym
  2 1  |          rodzinna została zdruzgotana. Cezary znalazł się sam z matką
  3 1  |            ojcu odjeżdżającym otrzymał Cezary.~Gdy z portu wracał do domu
  4 1  |               szeptała załamując ręce.~Cezary nie zadawał sobie takich
  5 1  |             nudzących go aż do śmierci Cezary poprawiał się na dzień,
  6 1  |        śpiewano w niedzielę na chórku. Cezary miał bardzo ładny głos i
  7 1  |             Pewnego jesiennego poranka Cezary śpiewał na chórku starą,
  8 1  |            karty. Ten i ów kochał się. Cezary jeszcze się w nikim nie
  9 1  |           doliny i góry, góry, których Cezary nadaremnie szukał na mapie.~ ~
 10 1  |            była obecna pani Barykowa i Cezary. Część kapitału pozostawiona
 11 1  |               sposób własne i rodzone. Cezary nie lubił myśleć o ojcu.
 12 1  |          rewolucji, to chyba tylko sam Cezary Baryka, gdyż on to ją właśnie
 13 1  |             stronie napastnika Baryki. Cezary odszedł spokojnie do domu,
 14 1  |        najzupełniej nieszkodliwy, gdyż Cezary Baryka nie kwapił się już
 15 1  |       wywracaniem wszystkiego na nice.~Cezary Baryka był oczywiście bywalcem
 16 1  |                władzy pod karą główną. Cezary przyszedł do domu z wiadomością
 17 1  |           ziemię czy w mur wpuszczone. Cezary patrzał z dumą, gdy wynoszono
 18 1  |              były na głucho zamknięte. Cezary nie pytał, skąd matka bierze
 19 1  |             świętego, mącznego chleba. Cezary mało co wiedział o tych
 20 1  |        wszystko, co było w mieszkaniu. Cezary z matką mieścił się teraz
 21 1  |                zabierano gabinet ojca, Cezary przypomniał sobie zalecenie: "
 22 1  |               sobą.~Prywacje, na które Cezary Baryka został narażony -
 23 1  |             ogarnął go żal stusieczny. Cezary płakał głucho, myśląc o
 24 1  |               wsparli ramionami ducha. Cezary spostrzegł, iż matka, która "
 25 1  |             Czekali na ojca. Teraz już Cezary nie lękał się jego powrotu,
 26 1  |              zaczęła z nimi rozmawiać. Cezary, który takich tkliwizn nie
 27 1  |                w takiej ilości poniósł Cezary i jego matka. Obydwoje dostali
 28 1  |               z tego świata na tamten. Cezary wyjednał to swymi prośbami,
 29 1  |             prostą trumnę w głąb dołu, Cezary zapragnął raz jeszcze spojrzeć
 30 1  |           gdzie niegdyś była obrączka. Cezary zapamiętał sobie ten widok.
 31 1  |          kaukaskiej pieczarze.~ Tak to Cezary Baryka sam jeden został
 32 1  |                ostatnia, nieodwołalna.~Cezary schwytany został przez arkan
 33 1  |                gliny życiu swej matki, Cezary widział, że ona nie była
 34 1  |                pogłaskaniem osrebrzał. Cezary był sam i nie sam. Patrzył
 35 1  |        szczęście powrotu przedwiośnia.~Cezary - poniewczasie! - był teraz
 36 1  |         tajemnicę, iż przecie on sam - Cezary - nie był nią, matką. Był
 37 1  |          zawierała skarb rodzicielski, Cezary znalazł kryjówkę dla siebie
 38 1  |                w sobie żyłkę do rzezi. Cezary nie wiedział, kim właściwie
 39 1  |              już pogardą, jak niegdyś, Cezary Baryka myślał teraz o świątyni
 40 1  |              do kraju Sartów.~Ponieważ Cezary nie miał "domu", do którego
 41 1  |      podejrzani o sprzyjanie Ormianom.~Cezary Baryka ocalał dzięki legitymacji,
 42 1  |               przy południowym gorącu. Cezary Baryka został zapędzony
 43 1  |         kilkudziesięciu tysięcy ludzi.~Cezary Baryka szedł obok swego
 44 1  |               oblężenia i "na wojnie", Cezary Baryka bardzo wyszczuplał
 45 1  |            padający wraz z błyskawicą. Cezary zapatrzył się w tę postać
 46 1  |      niepojętych jakiegoś instrumentu. Cezary posłyszał w sobie wewnętrzną
 47 1  |               pilnie rzemiosło swoje!"~Cezary Baryka zatopił oczy w oczach
 48 1  |       pracowników miał tam legowisko i Cezary Baryka. Sypiał na pryczy
 49 1  |             dostawali żywi pracownicy. Cezary wśród ciężkiej pracy fizycznej,
 50 1  |              tej nazwy dość było, żeby Cezary odstrychnął się od kolegów
 51 1  |          karcącej chętki złodziejskie.~Cezary Baryka w ciągu szeregu dni
 52 1  |              na niego uwagi. Sam tylko Cezary miał się w stosunku do tej
 53 1  |              pracy zbiorowej nacichał, Cezary słyszał ów śpiew obłąkanego,
 54 1  |               swego niegdyś zawołania, Cezary zbliżył się wreszcie do
 55 1  |            daszka swe niebieskie oczy. Cezary stał na miejscu, kurczowo
 56 1  |                tego przybłędy. Jeszcze Cezary stał na swym miejscu jak
 57 1  |           ludzkich. Brodiaga, w którym Cezary rozpoznał ojca, znikł za
 58 1  |               go w to właśnie miejsce. Cezary wrócił na swe stanowisko
 59 1  |             być razem jawnie? - spytał Cezary.~- Boję się! Tatarzy znali
 60 1  |                Mama nie żyje! - wyznał Cezary.~- Wiem.~- Byłeś na jej
 61 1  |              spotkamy? - spytał szybko Cezary.~- W nocy tu przyjdę. Będę
 62 1  |              mi, żeś zginął.~Po chwili Cezary zawył z radości, zawył jak
 63 1  |                 Ktoś znowu szedł, więc Cezary ociężale powrócił do swej
 64 1  |      sowieckich na południe, Seweryn i Cezary Barykowie gotowali się do
 65 1  |              jak tylko było można. Ale Cezary nie umiał jeszcze zarabiać,
 66 1  |            ostatniej twierdzy reakcji. Cezary był na rozdrożu. Z odrazą
 67 1  | Niejednokrotnie w ciągu długich rozmów Cezary zapytywał ojca, co z nimi
 68 1  |             rewolucyjny rozjątrzył się Cezary.~- No, niech tam będzie,
 69 1  |             przeplatało z żądzą życia. Cezary patrzał teraz na rozmach
 70 1  |              los bytowania w jarzmie - Cezary wzdychał równie ciężko jak
 71 1  |             pasji sprzecznych w sobie. Cezary był tu i tam, w Rosji i
 72 1  |           sposób łączyła) ojca i syna. Cezary wciąż przezwyciężał w swym
 73 1  |               uczuć najsłuszniejszych. Cezary nie czynił nic takiego,
 74 1  |    nieustępliwy. Nieraz w głębi siebie Cezary żałował, iż go ten tajemniczy
 75 1  |                sprawie powrotu?~ Toteż Cezary wystawał codziennie przed
 76 1  |              Charkowa zabrać nie mogą. Cezary poruszył wszelkie sprężyny,
 77 1  |                iż nikogo nié zabierze. Cezary nie tracił nadziei i wartował
 78 1  |                znać: pociąg! Seweryn i Cezary rzucili się do stacji. Tutaj
 79 1  |       zatarasowanych, zamkniętych. Gdy Cezary podskoczył i próbował otworzyć
 80 1  |                  swym odpowiada - itd. Cezary nie słuchał perswazji. W
 81 1  |               że tęgie zimno trzymało. Cezary odsypiał swe charkowskie
 82 1  |                poprawek w lokomotywie. Cezary był w rozpaczy, gdyż na
 83 1  |         zamknęły i zostali znowu sami, Cezary objął ojca ramionami, przyłożył
 84 1  |                pełen jęków i szlochów. Cezary, który siedział nad ojcem
 85 1  |             ten jego sen. Po ocknieniu Cezary nie słyszał już charczeń,
 86 1  |               aż do skończenia świata. Cezary nie wiedział wcale, jak
 87 1  |        Rozsunęli się nieco, ustąpili i Cezary znalazł wolne miejsce na
 88 1  |           pozwolił. Kazał czekać. Więc Cezary czekał. Pociąg trząsł się,
 89 1  |                towarzyszów przedziału, Cezary musiał znowu wyjść i zająć
 90 1  |               mieli je dokądś odnosić. Cezary podniósł oczy błagalne na
 91 1  |                A więc zostajesz tutaj?~Cezary załamał ręce. Nie wiedział,
 92 1  |             pociągu. Coś mu tam mówił. Cezary nie rozumiał, ogarnięty
 93 1  |             się nieubłaganych władców.~Cezary obserwował ciekawe zjawisko,
 94 1  |             widać było niezbyt daleko. Cezary szedł również do tego miasta.
 95 1  |           miasteczko polsko-żydowskie. Cezary patrzał posępnymi oczyma
 96 2  |              drodze, ani w tym mieście Cezary Baryka nie znalazł szklanych
 97 2  |             bohatera, "kuzyna Baryki", Cezary postanowił wstąpić na medycynę
 98 2  |       perypetie jej niedoli i śmierci.~Cezary z nadzwyczajną dokładnością
 99 2  |          męczeńskich, gorzko zapłakał. Cezary nie mógł się domyśleć, czemu
100 2  |               rywala. Został tylko on, Cezary, cień i podobizna "panny
101 2  |              który by nużył słuchacza. Cezary znajdował również szczególną
102 2  |         Wybuchła wojna z bolszewikami. Cezary wstąpił do wojska, jak wszyscy
103 2  |         sekundy zdecydowali tę sprawę. Cezary wyruszył "w pole". "Pole"
104 2  |       maszerujących w rozmaite strony, Cezary po mustrze wszedł do kawiarni
105 2  |                     Dobrze: zobaczymy!~Cezary nie dopił swojej szklanki.
106 2  |        oddziałek, w którym się mieścił Cezary Baryka.~Aliści z ostatniego
107 2  |              Oddziałek, w którym tkwił Cezary Baryka, wyruszył w drogę.
108 2  |          ocalałym piętrowym budynkiem. Cezary rozejrzał się po tym miejscu
109 2  |         powtórnie na Warszawę uderzy.~ Cezary Baryka niemało się nachodził
110 2  |               ongi liczono na Zawiszę. Cezary nie miał do kogo wracać
111 2  |                   jej, Kazi albo Zosi. Cezary nie miał ani jednej Zosi,
112 2  |          okolicach Łysowa pod Łosicami Cezary wyratował tego Wielosławskiego
113 2  |       porzucony w lesie zwanym Rogacz. Cezary nie znalazłszy go w kompanii
114 2  |               przyszłe prace biurowe - Cezary wyruszył do Nawłoci.~ Po
115 2  |            pomknęły miękkim gościńcem. Cezary nie jeździł nigdy takim
116 2  |           najbliższej mokrej bruździe. Cezary, nie mający żadnego oparcia,
117 2  |           Ciesz się, mówię! To Nawłoć!~Cezary doświadczył właśnie pewnego
118 2  |           znalazł się w ich objęciach. Cezary, pozostawiony samemu sobie,
119 2  |   prowincjonalną, a nawet zaściankową. Cezary robił swobodnego i światowca,
120 2  |          obrzęk, puchlina?~- Patrz no, Cezary, mają nas tutaj za frantów,
121 2  |                  Muszę ci wytłumaczyć, Cezary, że panna Szarłatowiczówna,
122 2  |             drogi pomidorze . Nieraz - Cezary świadkiem! - leżąc w rowie
123 2  |            przyjść do słowa... - rzekł Cezary.~- Poczciwe to z kościami,
124 2  |               z prastarym Maciejuniem.~Cezary pił, co mu nalewano, i jadł,
125 2  |              połowy nie dobiegł, a już Cezary - "Czaruś" pił bruderszaft
126 2  |               wybiegli inni, wyszedł i Cezary. Patrzał w tę ciemną noc
127 2  |            Bywaj, chłopcy, tu do mnie!~Cezary przysiadł na poręczy ganku.
128 2  |             Żydami, braćmi Kminkami... Cezary słuchał, wzruszał się perypetiami
129 2  |            darmo. Chodźmy, poruczniku!~Cezary, który zgodził się nawet
130 2  |          uskarżał się na przeszkody, a Cezary w tym miejscu zupełnie obcym
131 2  |               większym ponad potrzebę. Cezary chciał iść za nim, ale panna
132 2  |          Dobranoc, kanoniku! - zawołał Cezary.~- Dobranoc, brygadierze! -
133 2  |              głęboko.~Panna Karolina i Cezary zostali sami w pustej i
134 2  |            miło.~- Właśnie, właśnie...~Cezary otworzył drzwi wejściowe.
135 2  |                śmiały.~Mówiąc te słowa Cezary zarzucił prawe ramię płaszcza
136 2  |              snu w ariańskim zborze...~Cezary skłonił się przed jakąś
137 2  |              wyspawszy się znakomicie, Cezary obudził się bardzo wcześnie.
138 2  |               tym Afrykankom zawiniła, Cezary nie spostrzegł. Nagle stała
139 2  |          wczoraj poznane schody główne Cezary Baryka wszedł do głównej
140 2  |              chwile zostały zakłócone. Cezary Baryka doznał przerwy w
141 2  |                głębi gorejącego pieca. Cezary był zachwycony tym widokiem,
142 2  |      oklaskiwał przygodę panny Karusi.~Cezary nie wiedział, czy ma siedzieć
143 2  |                bardzo wielką pochwałę. Cezary przysiągł mu oczyma, iż
144 2  |                przez ogień zewnętrzny.~Cezary, nie czekając na domowników,
145 2  |              to i wojna... - westchnął Cezary zmiatając najprzedniejszą
146 2  |              wam będzie niezdrowa! No, Cezary - do koni! Idziesz ze mną?~-
147 2  |      stajennych, jak ogólnoświatowych. Cezary wywnioskował z obserwacji,
148 2  |              kości wielkich policzków. Cezary zaglądał w te oczy nieznane,
149 2  |             święty kościół w Nawłoci?"~Cezary odepchnął od siebie tę myśl
150 2  |        wypuścić Kasztana w bieg pełny. Cezary siedząc tyłem do konia,
151 2  |           szalony, co siły w biegunie. Cezary już nic nie widział. Cały
152 2  |              na nas ktoś wołał - rzekł Cezary.~- Skąd?~Rozejrzał się po
153 2  |             swym narzeczonym. Patrzże!~Cezary obejrzał się dookoła i rzeczywiście
154 2  |             postoju bohaterów linijki, Cezary mógł oglądać jej obcisły
155 2  |               pojechali za tamtą parą. Cezary zwrócił się teraz twarzą
156 2  |              stanowili świetne stadło. Cezary mruknął:~- Dobre sobie!
157 2  |             Prawda... - uśmiechnął się Cezary. - Miałeś rację mówiąc,
158 2  |              barwę owocu dzikiej róży.~Cezary siedział obok szafy bibliotecznej
159 2  |       strasznie nic. On jeden przecie, Cezary Baryka, własnymi oczyma
160 2  |                Wandę Okszyńską widział Cezary Baryka, gdy się salwowała'
161 2  |                zaprotestuje.~Hipolit i Cezary powróciwszy na swej linijce
162 2  |        tabliczki mnożenia!" - pomyślał Cezary.~Na natarczywe prośby, żeby
163 2  |            monarszym skinieniem głowy. Cezary chciał rozwikłać tę niedogodną
164 2  |          nieprzyjemny. W pewnej chwili Cezary Baryka doznał uczucia głębokiego
165 2  |                niesłychanie krótko, że Cezary zadał sobie pytanie, czy
166 2  |               wyrazów "ta robe blanche Cezary przez zemstę za wywieszenie
167 2  |              tej piosenki... - szepnął Cezary księdzu do ucha.~- Doprawdy?
168 2  |         obiedzie nową wycieczkę, ażeby Cezary mógł przecież obejrzeć okolicę.
169 2  |                ksiądz, panna Karolina, Cezary, ale już nie na wariackiej
170 2  |              zachwycony tym projektem, Cezary również, a panna Karolina
171 2  |               miejsce główne na wózku. Cezary siadł na przednim siedzeniu,
172 2  |         naprzód jak wyrzucona z procy. Cezary, siedzący naprzeciwko księdza
173 2  |               w niedocieczoną otchłań. Cezary zrozumiał, że pannę Szarłatowiczównę
174 2  |         przedsięwzięły czarne "krety". Cezary z zapałem rzucił się na
175 2  |                pod kolanami? - zapytał Cezary ze współczuciem i gotowością
176 2  |              Nie rozumiem... - wtrącił Cezary.~- Boleję i koniec! Pan
177 2  |    pieszczotliwie gładził jego grzywę. Cezary miał ciągle przed oczyma
178 2  |          utrudzającą kości zestarzałe! Cezary wołał w duszy do wiekowych
179 2  |               niespodziewanie stanęły. Cezary obejrzał się i zobaczył,
180 2  |      przysadkowaty, typowy pan okumon. Cezary zapytał panny Karoliny,
181 2  |                 Skoro panna Karolina i Cezary minęli ten mostek, uderzył
182 2  |               beztrwożnie przepływały. Cezary został wprost uderzony przez
183 2  |                było rozmawiać. Panna i Cezary poszli wzdłuż grobli, prowadząc
184 2  |            przypuszczałam. To ciekawe!~Cezary pod wpływem niespodziewanego
185 2  |      młynarczyka"... - szydziła.~Teraz Cezary zaczerwienił się po same
186 2  |                Po co? Na co? Cui bono?~Cezary tłumaczył, iż przyjechał
187 2  |             jest śmieszność, Czaruś...~Cezary musiał przyznać, że jest
188 2  |                 mama, ksiądz, Hipolit, Cezary) - godzina jedenasta, pół
189 2  |              na staruszka kościelnego.~Cezary Baryka między jednym a drugim
190 2  |           nadmiernej. Ksiądz, Hipolit, Cezary, wujcio, nawet wiotkie i
191 2  |          innymi Hipolit Wielosławski i Cezary Baryka. Ostatni wpadł w
192 2  |               chłop i możny szlachcic. Cezary bolał dość długo nad swym
193 2  |          nadzorem nad pralnią dworską. Cezary łamał znowu ręce nad swym
194 2  |                salonowca w "Die Dame". Cezary nie dowierzał i poprosił,
195 2  |           zaledwie drzwi się zamknęły, Cezary groźnym gestem wskazał na
196 2  |            natychmiastowy wymiar kary. Cezary pochwycił ją w objęcia i
197 2  |               odemknęła drzwi. Wyszła. Cezary słyszał, jak otwarła wejściowe
198 2  |                jej znać - ten! Gdy zaś Cezary usiadł przy niej i grał
199 2  |            świeżo uklepaną mogiłę.~Gdy Cezary był u siebie na dole, podśpiewywał
200 2  |           dorozumiała się, dlaczego to Cezary nigdy na nią nie patrzy,
201 2  |               Gnał już to Hipolit, już Cezary, a nieraz obadwaj jednocześnie.~
202 2  |        interesie do sąsiedniego dworu. Cezary czekał na powrót tych koni.
203 2  |            łoża chorego pana Storzana. Cezary pozostał sam w salonie smutnym
204 2  |            ostateczności. "Jednakowoż" Cezary zaryzykował. Wszedł do sąsiedniego
205 2  |             wróciły.~"Pojadę" - myślał Cezary zabierając swe rzeczy.~Tymczasem
206 2  |              usiadła w fotelu. Gdy zaś Cezary w locie chwytał płaszcz
207 2  |               się spod krótkiej sukni. Cezary przypomniał sobie te stopy
208 2  |          przeciągnęła się w ramionach. Cezary patrzył na nią spod oka
209 2  |               Narzeczony... - wycedził Cezary. - On będzie niesłychanie
210 2  |              wstając ze swego miejsca.~Cezary podał jej płaszcz, którego
211 2  |               w latarniach obok kozła. Cezary, zaproszony uprzejmym gestem
212 2  |              niestrzymaną potęgę szału Cezary ogarnął cudną kobietę ramionami,
213 2  |             huk drzew alei nawłockiej! Cezary klęcząc jeszcze, całował
214 2  |                przed dworem i stanęła. Cezary dwornie ucałował rękę pani
215 2  |              Tegoż wieczora po kolacji Cezary wcześnie udał się na spoczynek
216 2  |                się od chrząkania.~Lecz Cezary nie był tak znowu bardzo
217 2  |             polną, było daleko bliżej. Cezary miał przed oczyma dalekie
218 2  |          pałacyku pani Kościenieckiej.~Cezary odtworzył w sobie wspomnienie
219 2  |                Lola" zaraz się położy. Cezary domyślił się, że to mówi
220 2  |                sionki. Dobranoc, mamo!~Cezary usłyszał muśnięcie pocałunku
221 2  |           dawało się słyszeć.~Na górze Cezary, pchnięty przez Laurę, wpadł
222 2  |               To niech pan tu wejdzie.~Cezary wszedł do sąsiedniego pokoiku,
223 2  |         wreszcie skrytkę swego gościa.~Cezary wyciągnął ręce po zdobycz,
224 2  |                 Suknie!~W rzeczy samej Cezary, stanąwszy przy szerokim,
225 2  |             niemal do zupełnego zaniku Cezary jął podnosić go znowu do
226 2  |              Śmiech radości zabrzmiał. Cezary stoczył się z podwyższenia
227 2  |            jego doczesnej powłoki.~Gdy Cezary Baryka przed wyjazdem obejrzał
228 2  |             swobodne w pełnym salonie. Cezary usiłował ginąć w tłumie
229 2  |     przestrzeni ogromnej sali balowej.~Cezary trafił w swym pochodzie
230 2  |           szkieletu i nadobnego ciała. Cezary nie chciał wierzyć swym
231 2  |            pani Kościenieckiej.~Lecz i Cezary był rad ze zjawienia się
232 2  |         jednego w drugi koniec salonu, Cezary posadził pannę Karolinę.
233 2  |             kojarzenia się cielesnego.~Cezary nie przez litość bynajmniej
234 2  |                na Wandę Okszyńską. Gdy Cezary skłonił się przed nią, usłyszał
235 2  |        publicznej odtworzyć nie można.~Cezary był ponury i głucho zawzięty.
236 2  |                 pewna, jak zapisał, że Cezary jej sprzyja, boć tyle razy
237 2  |        przypomnieć, jak to tam było...~Cezary wystąpił z tłumu i stanął
238 2  |              Piję i ja z tobą! - wołał Cezary, czynem stwierdzając słowne
239 2  |             dowodzi wikary, a co zbija Cezary. Podnosili głos coraz wyżej,
240 2  |         ludzkie nie widziało. Wstawać!~Cezary był dokumentnie oszołomiony,
241 2  |            wskoczył do wolanta. Za nim Cezary. Konie ruszyły. Dzień szarzał.
242 2  |                 Gdy wolant mijał park, Cezary rozglądał się po tym parku,
243 2  |                   Miła wieś... - rzekł Cezary.~- A wieś, jak wieś. Ani
244 2  |                nim trzeba - po łokcie!~Cezary zaśmiał się z cicha.~- Cóż
245 2  |             surowość codziennej pracy. Cezary Baryka nie dopominał się
246 2  |           obojga ustały na klawiszach. Cezary palcami lewej swej dłoni
247 2  |         uściskiem ogarnęły jego palce. Cezary siedział dość długo bez
248 2  |          ubóstwianą miało swój skutek: Cezary osiągał widzenie Laury.
249 2  |               wewnętrznego szaleństwa. Cezary niejednokrotnie czuł, że
250 2  |             karteczki.~I oto nazajutrz Cezary prosi o konie do Częstochowy.
251 2  |            złodziej w tym parku bawić.~Cezary często znikał, wnet na początku
252 2  |             dokąd jeździł z Hipolitem, Cezary zastał na stole w swoim
253 2  |             Karoliny! Anastazy". Zanim Cezary mógł się zorientować, co
254 2  |              Anastazy w komży i stule. Cezary żachnął się i na chwilę
255 2  |                pociągnął go brutalnie. Cezary wyrwał rękę i uniósł się:~-
256 2  |          głośno, bezradnie zaszlochał. Cezary był tak oszołomiony, że
257 2  |         drzwiach i pędzili przez park, Cezary dopytywał się nie mogąc
258 2  |            nimi dopiero szedł ksiądz i Cezary. Z dala, z trzeciego pokoju,
259 2  |                i wszystkich uspokajał.~Cezary jego pociągnął za ramię
260 2  |              Baryka?~- A co? - zapytał Cezary.~- Proszę wejść. Chora wzywa.~
261 2  |             Proszę wejść. Chora wzywa.~Cezary wszedł do pokoiku, gdzie
262 2  |               drgała. Jęknęła:~- Panie Cezary... Żegnam pana.~- Co pani
263 2  |               czarnych jakby z żelaza. Cezary nachylił się i złożył pocałunek
264 2  |              płaczu głośno się modlił. Cezary stał w progu izby. Patrzał
265 2  |           ciotki, wuj Michał, Hipolit, Cezary, Maciejunio - pobiegli do "
266 2  |               co jaśnie państwo mówią. Cezary patrzał wciąż na pannę Wandę.
267 2  |        wrażliwość na sprawy tragiczne. Cezary zbyt wiele już widział tych "
268 2  |          wiadomostki, wersje, pogłoski Cezary nosił swej pani. Widywał
269 2  |               przed Bożym Narodzeniem. Cezary miał zamiar spędzić święta
270 2  |                 późno, około trzeciej, Cezary wymknął się z mieszkania
271 2  |                 ciemna. Śnieg prószył. Cezary znał już w ogrodzeniu pewien
272 2  |        potworny ból. Był tak srogi, że Cezary zaskowyczał i schylił się
273 2  |             przed nim, sapiąc i klnąc. Cezary poznał głos. To był Barwicki.
274 2  |           jękiem zwalił się na ziemię. Cezary znalazł go w mroku i począł
275 2  |                końcem po łbie. O, tak!~Cezary w szaleństwie, nie zważając
276 2  |               gestem.~- Lauro! - rzekł Cezary przybierając również teatralną
277 2  |              oczyma, żeby wyszedł.~Ale Cezary popadł w zajadłość furii.
278 2  |               z Barwickim. O rozpaczy!~Cezary zobaczył swoje rozkosze
279 2  |               się. Do diabła! Horror! ~Cezary wił się w swej jamie z siana
280 2  |            ziemia z łona swego wydała! Cezary łkał.~Długo płakał nie mogąc
281 2  |               prószył niepostrzeżenie. Cezary widział i słyszał, jak w
282 2  |               teraz narywał jak wrzód. Cezary macał policzek palcami i
283 2  |                 W szeroki świat!~I oto Cezary poczuł leżąc na wznak na
284 2  |            dreszczem biegło po krzyżu. Cezary zerwał się z miejsca i pognał
285 2  |            leżało nad tymi miejscami. ~Cezary wyszedł z lasu i rozglądał
286 2  |         przegniłe i śniegiem przydęte. Cezary chciał przeciąć cmentarz
287 2  |                jak ryje glinę na polu. Cezary zbliżył się do tego rodzinnego
288 2  |              ponad czereśnie i maliny.~Cezary mijał uliczkę prowadzącą
289 2  |                ławeczce ktoś siedział. Cezary zawahał się. Tamten podniósł
290 2  |              pomnikach.~- Dzień dobry, Cezary! - rzekł nieswoim głosem. -
291 2  |             ulgi doznasz w swym sercu!~Cezary roześmiał się serdecznie.
292 2  |            duszy.~- Farceur! - mruknął Cezary.~Ksiądz nie odpowiedział.
293 2  |         odpowiedział. Szybko odszedł.~ Cezary powrócił do swego pokoju
294 2  |         Wielosławski stał nad łóżkiem. Cezary niechętnie podniósł głowę.~-
295 2  |           niechętnie podniósł głowę.~- Cezary! Co się z tobą dzieje? Nie
296 2  |               przecie nie ma komfortu.~Cezary nie mógł mówić. Wyciągnął
297 2  |           dworze nawłockim powstawano, Cezary przeniósł się na Chłodek.
298 2  |               swymi małymi saneczkami. Cezary przyjrzał się spod oka panu
299 2  |         mieszkają, na Chłodku? - pytał Cezary, żeby tylko coś powiedzieć.~-
300 2  |               niż w Nawłoci.~Tymczasem Cezary szukał niższego życia, samego
301 2  |            widział.~Zaraz po śniadaniu Cezary zwrócił się do swego gospodarza
302 2  |                Nim powróciła z maścią, Cezary wymógł na Gruboszewskim
303 2  |            sobaczemu losowi!" - myślał Cezary siedząc na worku miękkich
304 2  |          skuteczniej pomagano śmierci. Cezary plątał się teraz wśród mieszkańców
305 2  |               tym nie wiem... - mrukął Cezary czując, jak w nim serce
306 2  |                diabła z tym! - mruknął Cezary i zaczął mówić o czym innym.~
307 2  |       Barwickiego dusiła go za gardło.~Cezary musiał "robić" podwójnie.
308 2  |          chodzi o romanse i filozofie!~Cezary napisał do Hipolita bilecik
309 2  |             jednę wyświadczyli usługę. Cezary rad by był uniknąć tej wizyty,
310 2  |            wizyta nie mogła być długa. Cezary chwilę zabawił. Ucałował
311 2  |          poniosły sanki szeroką drogą. Cezary podniósł oczy na tę okolicę,
312 2  |                pieśni duszy. - Leniec!~Cezary przypatrywał się pałacykowi
313 3  |                Powróciwszy do Warszawy Cezary Baryka zapisał się znowu
314 3  |         stróżowi, ewentualnie dozorcy, Cezary otrzymał rezolucję:~- Ano
315 3  |             Otrzymawszy te wyjaśnienia Cezary, pouczony i pokrzepiony
316 3  |            rozpatrzenia wartości fraka Cezary przyglądał się pilnie cudacznej
317 3  |                to ten dobry skutek, że Cezary mógł kiedy niekiedy, gdy
318 3  |               Gajowca, czegoż aż dotąd Cezary unikał. ~Wielce się uradował
319 3  |              gabinecie biurowym, dokąd Cezary się zgłosił, trudno było
320 3  |            bardzo wiele ważnych wizyt.~Cezary wszedł i usiadł w rogu pokoju.
321 3  |               dobrego artystę. Dawniej Cezary nie zwracał uwagi na te
322 3  |                i szczegółach. Nawzajem Cezary ni z tego, ni z owego zapytał
323 3  |                problemat. Chwile wolne Cezary poświęcał na zwiedzanie
324 3  |          zyskach i szybkich zarobkach? Cezary szedł długo za nimi, gdy
325 3  |                 Pośrednicy? Zbieracze?~Cezary doznał wrażenia, że to jest
326 3  |              nic właściwie nie robiąc. Cezary przyszedł do przeświadczenia
327 3  |            sile ich, której nie znają.~Cezary znalazł dość zyskowne zajęcie,
328 3  |           poczciwym polskim snobizmem. Cezary nigdy nie mógł w sedno utrafić.~
329 3  |            geniuszu wymaga ów "złoty". Cezary zgadzał się, lecz nie płonął
330 3  |          uciechą z pięknego "dzisiaj". Cezary natomiast widział to "dzisiaj"
331 3  |             Lulka. .~Nadszedł czas, że Cezary poczynił "psychologowi"
332 3  |               między Lulkiem i Baryką. Cezary nie stał po stronie wojsk
333 3  |                  Polskiego patriotyzmu Cezary wówczas nie odczuwał. Były
334 3  |                Gdy Lulek teoretyzował, Cezary uprzytamniał sobie te idee
335 3  |        francuskiej, niemieckiej itd. - Cezary czuł, że ta sprawa - "nie
336 3  |              Pojęcia o tej przeszłości Cezary nabrał w swym pochodzie
337 3  |        Gajowiec o tym wszystkim mówił, Cezary zżymał się i protestował.
338 3  |             rękach bogactwa i władzę - Cezary widział, że znowu Lulek "
339 3  |                 Czy to jest burżuazja? Cezary obawiał się w duszy, na
340 3  |            coraz niecierpliwiej. Toteż Cezary wymyślił sposób na wygryzienie
341 3  |               Lulek skinął na dorożkę. Cezary wybuchnął ostrym śmiechem.~-
342 3  |               się na wszystkie strony.~Cezary wlazł do budy, tym chętniej
343 3  |               nie na żarty. Pojechali. Cezary patrzył z boku na chudą,
344 3  |               ruszyli szybkim krokiem. Cezary nie mógł się zorientować,
345 3  |                  czytał z uszanowaniem Cezary. - Nie napisano, dokąd...~
346 3  |                wszedł pierwszy. Za nim Cezary. W korytarzu "Polexa" było
347 3  |              mu tam kładł do ucha, gdy Cezary rozglądał się po sali. I
348 3  |             siedem osób.~Teraz dopiero Cezary zrozumiał, że to są grube
349 3  |               skutek tych enuncjacji i Cezary poczuł w sobie właściwą
350 3  |         argumenty do dalszych wywodów, Cezary podniósł rękę prosząc o
351 3  |             świetnej propagatorki. Ale Cezary nastawał z żądaniem głosu.
352 3  |          powiedzieć parę słów - zaczął Cezary - jakby określić? - prawie
353 3  |             Nie u wszystkich - wtrącił Cezary. - O ile mi wiadomo, nie
354 3  |            było stwierdzone? - zapytał Cezary.~- Tak! Komunistyczny! -
355 3  |              się dowiedzieć... - mówił Cezary w rozterce i przygnębieniu.~-
356 3  |               nic dobrego nie wróżące.~Cezary czuł w sobie niepojętą wściekłość,
357 3  |              to jest prawda? - zapytał Cezary wstając ze swego miejsca.~-
358 3  |              mnie czepiasz? - krzyknął Cezary w istnym szale. Odsunął
359 3  |          zawisła nad opuchłymi domami, Cezary wodził się za bary ze swoją
360 3  |               wsparł jak dobry kolega. Cezary zapiął się lepiej i szybciej
361 3  |            muzyka wzywała jak wołanie. Cezary wszedł do środka. Było pełno
362 3  |             iść na robotę, do Gajowca. Cezary miał nadzieję, że "starego"
363 3  |              Marcina.~- Nie! - zawołał Cezary. - Nie! Gdyby nie oni, byłbym
364 3  |               przedsionku prosektorium Cezary Baryka otrzymał list, przyniesiony
365 3  |                imienia, jego zapach...~Cezary nie wrócił już do mniej
366 3  |            przywidzeń. Były chwile, że Cezary postanawiał uciec stąd.
367 3  |             piersiach.~W pewnej chwili Cezary zobaczył Laurę wychodzącą
368 3  |        rozglądając się wokół fontanny! Cezary patrzył w nią, w obraz nieporównany,
369 3  |           Umierać z żalu... Za tobą...~Cezary zachwiał się od wrażenia,