Czesc

 1 Rod|          szosy ku Mordom, która - żal się Boże! - także była we
 2 1  |           zboże. Wtedy ogarnął go żal stusieczny. Cezary płakał
 3 1  | rozumowaniu, nie chciał mu ulec - żal - stan podobny do wszechwładnej
 4 1  |       albowiem sączył się z niego żal nikły, mętny, a ostry i
 5 2  |          już nie ma. Nie ma już - żal się Boże! - nawet rywala.
 6 2  |     powrócił do pokoju stołowego, żal mu ścisnął serce. Świeże
 7 2  |     upadek inteligencji. Cezaremu żal było tego panieństwa. Przypomniał
 8 2  |          naprawdę srogi by to był żal, gdyby trzeba było wyjechać
 9 2  |      więcej - dziwnie niesamowity żal ściskał mu serce na widok
10 2  |      wodnej powierzchni.~- I cóż? Żal pani pudla Gaga czy Gagi? -
11 2  |     opowiadanie o sobie.~- Czy mi żal? Nie wiem.~- Nie wie pani?~-
12 2  |      jakiś ściskający, wysysający żal przejmował go z nagła. Obok
13 2  |          usiadłyśmy w tym naszym, żal się Boże! saloniku - i tego...
14 3  |     nasturcji, pod sinawym nosem. Żal mu było Antoniego Lulka!
15 3  |  posterunkowy powstaje. Kiedy psa żal wygonić w noc okrutną, bo