Czesc

 1 1|     kilkaset stuleci. Kto go tam wie!...~- I cóż ten doktór?~-
 2 1|        normalne życie.~- Któż to wie, kto wśród nas jest łotr,
 3 2|        całą bolszewicką armię.~- Wie on dobrze, że już ich nie
 4 2| właściciel nie poznał. Któż jego wie? Kto zbada machinacje wiejskiego
 5 2|         rzeczywiście nie ma. Tu, wie pan, nie ma rozmachu, przestworu.~-
 6 2|      okoliczności po temu.~- Czy wie pani, że i ja jestem poniekąd "
 7 2|          mi żal? Nie wiem.~- Nie wie pani?~- Czuję w każdym razie
 8 2|          coś zaczepić... Niechże wie, o co ma być zazdrosny!~-
 9 2|         Same, jeszcze raz - któż wie, czy nie ostatni z ostatnich? -
10 2|          nikt absolutnie nic nie wie o jego uczuciach. Tymczasem
11 2|     Wielosławski.~- Dwie.~- Pani wie na pewno, że to był cukier,
12 2|  Zaprzecza i basta. O niczym nie wie. Nigdy słoika ze strychniną
13 2|        drwił z Barwickiego. Któż wie, może to tamten teraz zacznie
14 3|    wyszywanej koszuli. - Pan nie wie jeszcze, co to jest pańska
15 3|        położył - o czym nikt nie wie. Każe mu tam drzwi otworzyć!