Czesc

 1 Rod|    bezimiennego autora stała się niejako wrzecionem, na które się
 2 1  |      całować i wyczuwać, iż była niejako częścią ręki, czymś niby
 3 1  |       wietrze z południa polatał niejako szept, znany z dzieciństwa,
 4 1  |        nawóz przepalony - leżały niejako poza linią jego wzroku.
 5 1  |          U nasz Baryka podstawił niejako pod ów prąd zachodni i wpuścił
 6 2  |    wyrazów ozdobnych, paradnych, niejako krasomówczych i wysoko stylowych.
 7 2  |        jej i oczywista na siodle niejako bryłowatość wdzięku ściskała
 8 2  | usadowieni na tej górce, tracili niejako swą skorupę, w której uroczyście
 9 2  |       już wdową, poczytywała się niejako za opiekunkę tego młokosa.
10 2  |         pan Skalnicki występując niejako w imieniu wszystkich zebranych.
11 2  |   wręczenia" w sposób urzędowy i niejako prawniczy, zaraz odjechał
12 2  |     zewnętrznymi i myśleć o nich niejako przemocą, ażeby w sobie
13 3  |       umysłowo i uczuciowo, lecz niejako fizycznie, w sposób stadowy,
14 3  |        po jego zmarszczkach, gdy niejako witał zgromadzonych. Od
15 3  |         tym zebraniu przyrodzony niejako stopień przewodniczącego,