Czesc

 1 1|          krzywdę słabego jej ciała i ducha omdlałego. Gdyby go tak
 2 1|         moralnie i wsparli ramionami ducha. Cezary spostrzegł, iż matka,
 3 1|              tym bezcennym naczyniem ducha. Ale łzy niemęskie, które
 4 1|         przekonać żywej, przekonywał ducha. Wyjawiał nawzajem duchowi
 5 1|          teraz!~"Rewolucja - nauczał ducha matki - jest to konieczność,
 6 1|       istnień zamordowanych, bogactw ducha zniweczonych, piękna na
 7 1|             nagła poczucie sieroctwa ducha. Zawijał się w swój łachman
 8 1|            ze strasznych mąk ciała i ducha podczas oblężenia, bombardowania
 9 1| funkcjonariuszów. Ona to dodawała mu ducha wytrwania, gdy siedział
10 1|          Leżcie cicho i żeby waszego ducha nie było słychać. Dalej!~
11 2|        nawach, nie spotykając żywego ducha. Zawijał się w swój płaszcz
12 2|       popchnięto nas aż do Moskwy.~- Ducha w was nie było!~- Ducha
13 2|              Ducha w was nie było!~- Ducha w nas nie było, żeby intromitować
14 3|       patrząc na to oblicze, na tego ducha, czego robić nie należy,
15 3|              realizmu pragnął tchnąć ducha proroków i apostołów, którzy