Czesc

 1 1|       powiekami? Jakiś namiętny krzyk dobywa się z pulsującego
 2 1|      jego krwi. Nadała mu głos, krzyk, śpiew. A oto teraz obcy
 3 1|         w sobie zaklęty ten sam krzyk, który przenikał stokroć
 4 1|        usłyszał wewnątrz siebie krzyk, który ona wydawała. Biała
 5 1|        męczennico, gdy usta twe krzyk śmierci wydać były przymuszone?" -
 6 1|          Chciał skoczyć. Zdusił krzyk w piersiach. Zawahał się.
 7 1|      krzyczeć wniebogłosy, choć krzyk, jęk i głuche wycie miał
 8 2|      nowym pazurem. Przeraźliwy krzyk perlicy, najwyraźniej po
 9 2|      popuszczał swego pasażera. Krzyk jego, popędzający konia,
10 2| wszechwładnie nad nią panujące. Krzyk zamierał na jej wargach,
11 2|    powszechny, płacz serdeczny, krzyk, rumor głosów odpowiedział
12 2|        on pierwszy usłyszał jej krzyk, wołanie o pomoc na ganku.
13 3|         Słyszał wewnątrz siebie krzyk przeraźliwy swego ojca i