Czesc

 1 2|          Ale musimy iść prędzej. Deszcz pokrapuje. Spieszmy się!~
 2 2|        otworzył drzwi wejściowe. Deszcz już nie pokrapywał, lecz
 3 2|        natarczywy.~- Widzi pani, deszcz pada.~- A pada.~- Co tu
 4 2|     obudził się bardzo wcześnie. Deszcz podzwaniał w szyby okna
 5 2|    jeszcze niedawno ostry, ranny deszcz uklepał - i kopyta jego
 6 2|        tę werandę, którą ostatni deszcz zalał szczodrze - i po paru
 7 2| stopniach zeszedł do ogrodu. Ale deszcz trzepał doskonale, więc
 8 2|     Nudziłem się. Słuchałem, jak deszcz pada.~- Biedny więzień!
 9 2|        Kościenieckiego dla żony. Deszcz nieco nacichł, lecz mżył
10 2|     kopyt. Ślady wypłukane przez deszcz, zachlustane przez jesienną
11 2|          płyt marmurowych, które deszcz porył w bruzdy, jak ryje
12 3|        wygonić w noc okrutną, bo deszcz tnie, wicher wyje, ziąb,