Czesc

  1 Rod|           miejscowy gubernator oraz jego dorastająca córka. Pani
  2 Rod|   rozszerzyła posiadłości, a samemu jego czynowi nadała piętno nadludzkiego
  3 Rod|        piersiach ojca, z głową przy jego głowie, i ojciec, kołyszący
  4 1  |    łagodnemu uśmiechowi ojca, wbrew jego grzecznym zaleceniom i pokornym
  5 1  |           mieszkania i ze świata, a jego nieobecność powiedziała: "
  6 1  |              Przerażeniem napełniła jego matkę.~- Co teraz będzie? -
  7 1  |   dopilnować go i wyśledzić miejsca jego kryjówek. Bez przerwy niemal
  8 1  |           przerwy niemal czekała na jego powrót. Gdy chwytał czapkę
  9 1  |         twardo spał. Słyszała wtedy jego oddech, wiedziała, że jest
 10 1  |            jej objęciu. Każdy dzień jego zależał od niej, z niej
 11 1  |      przesączyła kropla po kropli w jego siły. Nastawiła i wyprostowała
 12 1  |      Nastawiła i wyprostowała drogi jego krwi. Nadała mu głos, krzyk,
 13 1  |       Budził ją każdy ruch chłopca, jego chrapanie albo mowa przez
 14 1  |        niemy romans. Czeka znowu na jego wyznanie -długo, tęsknie.
 15 1  |          ciemnych, głębokich oczach jego płonie miłość. Och, nie
 16 1  |             duszę na nowo. Widziała jego oczy i uśmiech pełen śmiertelnej
 17 1  |            liliami. Pamiętała każde jego słowo owoczesne, cichą rozmowę
 18 1  |    katowaniach, przymusach. W duszy jego unia podlaska i cała owa
 19 1  |            po raz tysięczny ów list jego okrutny, gdy się rozeszła
 20 1  |          już na ziemi, błogosławiła jego pamięć...~Od męża nadchodziły
 21 1  |         Mazurskimi Jeziorami. Listy jego były jednostajne, niemal
 22 1  |     sięgnęła do ostatecznej głębi w jego duszy. Czuł, że lada chwila
 23 1  |       zaniesie się od płaczu. Śpiew jego stał się przejmujący i piękniejszy
 24 1  |      jedynaka, o jakiej tylko dusza jego zamarzyć mogła.~Cezarek
 25 1  |      odruchu, że zaiste, był to już jego organ, jak ręka lub noga.
 26 1  |           Cezarek był złym synem, a jego matka niedołężną ciapą.
 27 1  |            Nie zajmował się domem i jego sprawami, lecz od niego
 28 1  |              ciepły od ujęcia przez jego dłoń, tkwi w środku rozłożonego
 29 1  |    poprzedni znawca i co innego niż jego następca. Jeżeli kto wiedział
 30 1  |            nim co gorliwsi wyznawcy jego sposobu myślenia i postępowania.
 31 1  | merkaptanami drzwi, schody i ściany jego willi, wrzucały mu do gabinetu
 32 1  |    przekonania, było jakby wyjęte z jego wnętrza, wyrwane z jego
 33 1  |             jego wnętrza, wyrwane z jego głowy. To była właśnie esencja
 34 1  |            materii, którzy by i bez jego "idei" znaleźli skarb ojcowski,
 35 1  |             zbójem, mordercą! Dusza jego runie w przepaść! Umrze
 36 1  |          którzy się tęgo naśmieją z jego chłopczyńskiej łatwowierności.~
 37 1  |         sukienczynę. Gdy biegała za jego sprawami, wynosiła jego
 38 1  |             jego sprawami, wynosiła jego brudy, prała jego bieliznę,
 39 1  |          wynosiła jego brudy, prała jego bieliznę, obsługiwała go
 40 1  |         radosnym w sercu weselem od jego łaskawych słów i nieznacznych
 41 1  |            już Cezary nie lękał się jego powrotu, gdy było za późno.
 42 1  |         moskiewskie wyzwisko z warg jego zlatywało. Zaczynał drwić
 43 1  |             jakiej nigdy przedtem w jego sercu nie było. Mówił, że
 44 1  |        ruszył w swoją stronę. Wtedy jego matka śmiało już zawiązała
 45 1  |             ilości poniósł Cezary i jego matka. Obydwoje dostali
 46 1  |      ostatka. I znaczna była ulga w jego cierpieniu, gdy ją tak w
 47 1  |            a nie starym jako ona. W jego sercu męskim i młodym inny
 48 1  |         duchem - niechajże wejrzy w jego serce, niech wstąpi w jego
 49 1  |          jego serce, niech wstąpi w jego serce męskie i młode. Przenikała
 50 1  |          niegdyś wszystkie potrzeby jego organizmu niemowlęcego,
 51 1  |          wdzierała się w samo sedno jego istoty. Tak samo teraz!~"
 52 1  |           mieszkańców miasta Baku i jego okolic nie pozostało do
 53 1  |         właściwie jest i gdzie jest jego miejsce w tych zatargach.
 54 1  |          okopów. Coś tam wdziano na jego przynagi grzbiet, dano mu
 55 1  |         przyczepiony swego czasu do jego prawego ramienia odpruł
 56 1  |       rzeczy widziały. Trupy, które jego arba zbierała w ulicach
 57 1  |           leżały niejako poza linią jego wzroku. Któż by tam z żywych
 58 1  |          zwisał z wysokości wozu na jego lewe koło. Zdawało się,
 59 1  |           który stale trzymał się w jego pobliżu. Był to chłop rosyjski,
 60 1  |           dźwięczało coś jakby imię jego własne spieszczone:~- Czaruś -
 61 1  |           mógł śpiewać od tak dawna jego imię`? Śpiewał je przecie
 62 1  |              wniebowzięcia leżał na jego ustach, nie okrytych cieniem
 63 1  |      uśmiechem Seweryn Baryka.~Oczy jego zaszły ciężkimi łzami, które
 64 1  |             przerwały tamy męczarni jego duszy. Zaszlochał, głucho
 65 1  |       dziadku Kalikście-Grzegorzu i jego wiekopomnej awanturze -
 66 1  |       poziomu morza, niżej nawet od jego dna przy brzegach, gdzie
 67 1  |     zależała od studium morza w tej jego części. Nasz imiennik przeprowadził
 68 1  |             pędem przebiegała przez jego kanał. Wzdłuż owego kanału
 69 1  |      nadmorski...~- To, oczywiście, jego sekret?~- Sekret. Z olbrzymiej
 70 1  |         idzie dalej. Taka jest wola jego geniuszu.~- Dokądże on tak
 71 1  |  szlachetnemu zwierzęciu zwraca się jego godność - Apisa i czarnego
 72 1  |            czynny. To był rycerz. Z jego ran, których na ciele miał
 73 1  |      odjazdu. I oto wytworzył się w jego organizmie jakby nowotwór
 74 1  |             człowieka, wyzbywał się jego władzy moralnej nad sobą,
 75 1  |           tym morzu bez litości nad jego ojcem.~I oto pewnej nocy
 76 1  |       następny pociąg, niż skazywać jego, Białynię, rodaka, dobrego
 77 1  |         gruby oświadczył, że ojciec jego dłużej czekać nie może -
 78 1  |          zapomniał o dwu ludziach Z jego łaski Zamkniętych w towarowym
 79 1  |       sposób krew swoją pulsującą w jego żyły Zeschnięte i wypędzi
 80 1  |        Seweryn był rozpalony. Głowa jego miotała się po kudłach baranich.
 81 1  |         posłanie i zasnął. Lecz sen jego był niespokojny, pełen jęków
 82 1  |          Lecz dosyć długo trwał ten jego sen. Po ocknieniu Cezary
 83 1  |         piersi ojcowskiej. Gdy ucho jego przypadło do rzężącej przed
 84 1  |       pustych i niemych jako piersi jego ojca. Nie mógł wyciągnąć
 85 1  |           przez czas pewien rękę na jego sercu. Podźwignął Cezarego
 86 1  |        owionęło. Tamten narzucił na jego ramiona kożuch pierwszy
 87 1  |             wyciągają z wozu zwłoki jego ojca. Zawinęli je w płachtę
 88 1  |         jeszcze w mroku, i daleką w jego głębi spiczastą wieżę kościelną.
 89 1  |     zjawisko, iż ci wszyscy ludzie, jego sąsiedzi z najbliższych
 90 2  |           czemu ten jegomość, który jego matki nie widział od lat
 91 2  |             nigdy nie uścisnął ręki jego matki, iż jej słowami nigdy
 92 2  |      wstąpił do wojska, jak wszyscy jego koledzy z fakultetu. Nie
 93 2  |          się ten głos przeklęty nad jego samotnością i pracą nowo
 94 2  |           swej dewizki, leżącymi na jego brzuchu.~- To są łobuzy! -
 95 2  |             obwisłymi wąsami. Twarz jego była surowa, zmartwiona
 96 2  |           Hipolitowi, iż w historii jego sportów była to przyjemność -
 97 2  |         zagony i dopiero w czwartym jego modny kapelusz spotkał nieprzebytą
 98 2  |        Karolinie Szarłatowiczównie, jego siostrze ciotecznej, oraz
 99 2  |         Zdrowie i wesele tryskały z jego oczu, twarzy i pysznej figurki.
100 2  |      nieznanych, które się nad dolą jego drogiej matki użalały. Tam
101 2  |           zza drzwi słychać jeszcze jego śmiech i bełkot radosny.~
102 2  |         żadnych. Słychać było tylko jego sapanie coraz głośniejsze
103 2  |           tego dosiadania świerka z jego bujnymi i sprężystymi gałęźmi.~-
104 2  |           zatrzymała, tłumacząc, że jego pokój jest dalej. Kapłan
105 2  |          Kontemplacja ognia, a przy jego blasku wspominanie i marzenie,
106 2  |           panem - "Panie, świeć nad jego duszą"...~Maciejunio, dostrzegłszy
107 2  |             się" szeptać z cicha na jego wielką, bardzo wielką pochwałę.
108 2  |             w jadalni. Maciejunio i jego podwładni zawirowali w sieniach
109 2  |      Stajnie mieściły się na drugim jego końcu. Drzwi tam były otwarte
110 2  |    jednakowoż", który zjawiał się w jego ustach ni w pięć ni w dziewięć
111 2  |           Jakoby przekazani głębiom jego duszy przez oczy końskie
112 2  |           Widoki pól wypadały przed jego oczy z dwu stron jako części
113 2  |           już nic nie widział. Cały jego wysiłek polegał na zachowaniu
114 2  |    popuszczał swego pasażera. Krzyk jego, popędzający konia, stał
115 2  |         stał się dziki i srogi. Bat jego świstał. Ta wariacka jazda
116 2  |    gzygzakach, że to nie dotarło do jego świadomości. Lecz oto Wielosławski
117 2  |        lepki od stóp do głów. Twarz jego ledwie było widać pod bryzgami.~-
118 2  |           deszcz uklepał - i kopyta jego po pęciny zaklękały się
119 2  |            z oczu ojcowskich i spod jego ciężkiej pięści. Tę to pannę
120 2  |            twarz jej zwróciła się w jego stronę, to powieki oczu
121 2  |     szczelnie zamknięte, dostrzegła jego ukłon i odpowiedziała nań
122 2  |           Szarłatowiczówna wszelkie jego usiłowania w tym kierunku
123 2  |  skrzywieniem ust, jakby istotnie w jego wywodach zawarty był jakiś
124 2  |             zemstę za wywieszenie w jego stronę tak czerwonego języka,
125 2  |             epoce i z lekka uderzył jego końcowym węzełkiem lśniący
126 2  |              pieszczotliwie gładził jego grzywę. Cezary miał ciągle
127 2  |            miał ciągle przed oczyma jego twarz i przeszło mu przez
128 2  |    Żydeczkiem i gadać o tajemnicach jego życia, których nie znał,
129 2  |            wiejską drogę! Tajemnicę jego życia... O wnętrzu worka,
130 2  |         właściciel nie poznał. Któż jego wie? Kto zbada machinacje
131 2  |          Jędrek takim głosem, że od jego brzmienia powinny się były
132 2  |             wtedy przepłynęło przez jego serce dziwaczne a przejmujące
133 2  |            Młyn czarny turkotał i w jego pobliżu nie można było rozmawiać.
134 2  |          zwanego poznawania życia w jego prawdzie i istocie. Wymykał
135 2  |              u kaduka! - bobruje po jego pokoju i zostawia w nim
136 2  |            poprosił, żeby weszła do jego pokoju, gdyż ma jej coś
137 2  |             przekroczyła na palcach jego progi. Lecz zaledwie drzwi
138 2  |              kto śmiał zajmować się jego kołnierzykami? - Z trwogą,
139 2  |            była sam na sam z nim, w jego pokoju... Och!... Nic to
140 2  |          krążył teraz we wszystkich jego żyłach i żarzył się w szpiku
141 2  |              we dnie i w nocy. Głos jego, z daleka zasłyszany, brzmiał
142 2  |   przetłumaczyć na muzykę brzmienie jego głosu radosne albo posępne
143 2  |    przytulona do tych drzwi podczas jego nieobecności zamierała ze
144 2  |           nikły, owinął się dookoła jego zmysłów niczym arkan niewidzialny.
145 2  |            przeciągało również całe jego ciało.~- A pan będzie dużo
146 2  |             do upadłego. Przecie ta jego zazdrość musi się o coś
147 2  |       prosił o przebaczenie, iż pan jego nie może przyjąć "jaśnie
148 2  |            całował ręce Laury. Cały jego obłęd miłosny przepłynął
149 2  |          pokoju, minął park i przez jego aleję, wychodzącą w stronę
150 2  |      młynarzy, przewinęła się przez jego głowę, lecz nie wstrzymała
151 2  |       ścieżkę szeroką i ubitą. Myśl jego pracowała nad tym, czy stopy
152 2  |          stojącej w najciemniejszym jego kącie. Tam rozłożył się
153 2  |       Baryki i znalazła w ciemności jego rękę. Ścisnęła jego dłoń
154 2  |       ciemności jego rękę. Ścisnęła jego dłoń w swej rozpalonej dłoni
155 2  |      strachu.~Lecz zdobycz odsunęła jego ręce z szeptem:~- Czasem
156 2  |             dopóty, dopóki latarnie jego wolanta będzie w polach
157 2  |       błagał! Jest to potrzebne dla jego spokoju, dla ciszy jego
158 2  |             jego spokoju, dla ciszy jego narzeczeńskich, przedślubnych
159 2  |             tęsknoty za fiksatuarem jego wąsów, podkręcam i przygaszam
160 2  |          dwa obnażone ramiona ujęły jego kędzierzawą głowę i odwróciły
161 2  |       fryzjerem nie lada! Wprawdzie jego pod tym względem pojęcia
162 2  |          kręcił żelazkiem, próbując jego siły na wargach, nader zgrabnie.
163 2  |        wysoko wzniesionych tajemnic jego doczesnej powłoki.~Gdy Cezary
164 2  |       żywego ognia przeleciał przez jego ciało - od czuba głowy do
165 2  |        pszczoły-żalu zatopiło się w jego uczucia. Starał się nie
166 2  |             Lecz inne oczy widziały jego osobę, taniec i odczuwały
167 2  |          ciotki Anieli.~Ta powitała jego jałmużnę niemal okrzykiem.
168 2  |            niezdrowe upały. Była to jego droga do ubóstwianej. Nie
169 2  |            Gdy ją ujął, gięła się w jego ręku jak mantyla przewieszona
170 2  |            sali, przygarnięta przez jego ramię.~Zajęty swą popędliwością
171 2  |       usłyszał szept jej, płynący w jego ucho, niczym kordiał rozkoszny:~-
172 2  |        wąsami. Ty możesz patrzeć na jego wypomadowaną głowę? Ja nawet
173 2  |         mogę służyć przynajmniej za jego emblemat, za symbol.~- Jaki?
174 2  |              drżącymi palcami objął jego wysmukłą nóżkę, z trudem
175 2  |         gospodarza, a zwłaszcza ten jego posępny toast, przerwało
176 2  |           go w ciemności i oddawała jego loty, bieg jego wysoko i
177 2  |            oddawała jego loty, bieg jego wysoko i nisko, tuż-tuż
178 2  |     Cezarego i nie patrząc więcej w jego stronę wyszła niepostrzeżenie
179 2  |      najzmyślniejszy detektyw każde jego spojrzenie, dojrzała ze
180 2  |         dziesiąty, setny spojrzenia jego oczu zwrócone na piękną
181 2  |       napotkała na swej drodze, i w jego martwe piersi wylewała długo
182 2  |          kresowej dumy. Spojrzała w jego stronę i wycedziła przez
183 2  |            głowę poczęła naśladować jego ruchy. Suche jej stopy w
184 2  |            wyzywająco miotała przed jego oczy swe małe stopy, wynurzała
185 2  |         Jeszcze miała na ustach woń jego ust, na piersiach jego ciężar
186 2  |          woń jego ust, na piersiach jego ciężar upragniony, radosny
187 2  |        tkliwą uciechą owoc potężnej jego rozkoszy. Teraz wprawiał
188 2  |            kacapskiego tańca. Uwagi jego były najzupełniej słuszne,
189 2  |            narzeczonego. Podzielała jego oburzenie. Gotowa nawet
190 2  |          zwrócili się ze śmiechem w jego stronę.~Ale Hipolit w tej
191 2  |            absolutnie nic nie wie o jego uczuciach. Tymczasem każdy
192 2  |          uczuciach. Tymczasem każdy jego krok, każdy zamiar, każde
193 2  |      białych klawiszach, złożyła na jego ręce. Wydłużona dłoń, zimna
194 2  |  spazmatycznie, przycisnęła wierzch jego dłoni do klawiszów - chude
195 2  |         żelaznym uściskiem ogarnęły jego palce. Cezary siedział dość
196 2  |            uderzeń. Ręka obejmująca jego rękę wciąż febrycznie drżała
197 2  |           palce. Zrazu pomyślał, że jego partnerce zrobiło się niedobrze,
198 2  |       najpiękniejsza z nas?...~Myśl jego pognała ku ubóstwianej,
199 2  |    ubóstwianej, ku bogini. Marzenie jego wionęło ku tamtej. Rzekł
200 2  |          odpowiedź jej duszy na sny jego duszy. Tak było pewnego
201 2  |   kredensowy nie mógł się doczyścić jego butów, przemoczonych i zabłoconych,
202 2  |        wszystkich uspokajał.~Cezary jego pociągnął za ramię i spytał
203 2  |       szczególe, o szybkim nakryciu jego ręki ręką tej niemrawej
204 2  |          usposobienie Cezarego, jak jego rozszalała namiętność do
205 2  |            do Laury Kościenieckiej. Jego zapalczywość miłosna była
206 2  |            Myśl ta przemknęła przez jego głowę. Nienawiść, silniejsza
207 2  |   przyszedłem właśnie, żeby go obić jego własną szpicrutą. Widzi
208 2  |              Widzi ją pani? Tą oto! Jego własną, a jest w moich rękach.
209 2  |        sobie, że nigdy tam już noga jego nie postanie. Oto tam teraz
210 2  |           Kto, u diabła, podźwignął jego rękę, ażeby on nią uderzył
211 2  |       miliony pocałunków złożyła na jego ustach! Bić te usta! O nędzo,
212 2  |         wylewała morze łez, żeś nie jego wypędziła ze swego domu,
213 2  |             w swoją dalekość. Dusza jego była jak rola rozorana,
214 2  |           Nie mógł spać, gdyż ciało jego drżało, a serce biło prędko,
215 2  |       koniec świata. A do tutejszej jego samotni nie przyjdzie już,
216 2  |              Na skrzydła swoje brał jego uczucia zranione i niósł
217 2  |           nie spływał na powieki od jego pieśni monotonnej. Zimno
218 2  |      przyjaciela rękę. Hipolit ujął jego dłoń i długo ją ściskał.
219 2  |             antyczny jak wszystko w jego domu, pan Gruboszewski wziął
220 2  |            ojciec - świeć Panie nad jego duszą! - szeroko chłopom
221 2  |           kamieniem jeno i drzewem. Jego pierwotne drewniane maszyny -
222 2  |             się, dowcipkował, a nad jego głową huczała groza burzy
223 2  |            serce rozpętane waliło w jego piersiach jak więzień skazany
224 2  |         cały tamtejszy kraj - każde jego słowo przekrzykiwało wszystkie "
225 2  |       szczerze i głęboko, iż własne jego zgryzoty przymierały.~Zjadł "
226 2  |          pod powiekami, spłynęły po jego policzkach. Hipolit Wielosławski
227 3  |            pobytu na wsi. Ale młody jego przyjaciel niewiele mu powiedział.
228 3  |          nieszczęśliwego, gdyż znał jego siłę w przeszłości, pomimo
229 3  |       dziedzinach. Główną dziedziną jego pracy duchowej była psychologia.
230 3  |            nowy i nieznany, który w jego pojmowaniu będzie wielkim,
231 3  |        kooperatyzmu praktycznego. A jego pomysł zorganizowania ludzi
232 3  |         istniejącej jako realizacji jego pomysłu.~- Słowem wszystko,
233 3  |            całe społeczeństwo, lecz jego odłam radykalny, publicyści,
234 3  |           Matka najsłodsza". Na tym jego głębokim uczuciu, na najszczerszej
235 3  |           uczuciu, na najszczerszej jego wierze, którą nam przekazywał,
236 3  |           przekazywał, kończyła się jego rola. Moja rola - tu się
237 3  |            dopiero zaczyna. Uczucie jego, wiara, męstwo musi być
238 3  |          ślepo, stworzyliśmy dzięki jego nauce wiele rzeczy i dzieł
239 3  |     światłych obywateli. Ale całość jego nauki było to marzenie na
240 3  |    vigilantis Nienawidził państwa z jego wojskiem i wojną, z sądem
241 3  |            związki wolne. Patrzę na jego kochany portret i powtarzam
242 3  |            Skolimowie i wymordowali jego rodzinę, był młody chłopiec,
243 3  |            gdyż wydarzyło się przed jego urodzeniem, dla Gajowca
244 3  |           pod jeźdźcem, jak dzwonią jego ostrogi i chrapie koń strwożony.
245 3  |     puszczał je mimo uszu. W uszach jego brzmiały jakby maleńkie
246 3  |            młody człowiek w trakcie jego zawiłych wywodów, zamknąłby
247 3  |           nie należało tego Leńca z jego panem Barwickim i panią
248 3  |               zabrała znaczny okres jego życia. W pace, a raczej
249 3  |            stokroć dla Buławnika od jego słownych wywodów.~O czymże
250 3  |           Baryką? Otóż przeważnie o jego przejściach bakińskich i
251 3  |        młokosa, umiał wyczuć naturę jego uniesień oraz siłę rzeczywistą
252 3  |            o zgorzknienie Baryki, o jego przejście do stanu odrazy
253 3  |            go w ustach i ośliniania jego językowych kantów stał się
254 3  |           zespołu i środowiska, nos jego przybierał kolor jasnozielony,
255 3  |             dlatego, że nienawiść w jego duszy wzrastała w stosunku
256 3  |           budziło w piersi Lulka, w jego sercu radosny śmiech. On
257 3  |         pracach Gajowca - nieciło w jego duszy zgryzotę śmiertelną,
258 3  |          duchową, która podkopywała jego zdrowie fizyczne bardziej
259 3  |            sama. To mogło zaciemnić jego ideał, a w praktyce odwlec
260 3  |      Najtajniejszym i najszczerszym jego westchnieniem, pewnym rodzajem
261 3  |          nie aresztował. Cierpienia jego wzmagały się, gdy słyszał
262 3  |              bladł z rozkoszy. Ręce jego drżały wówczas i twarz promieniała
263 3  |           ten kraj już tylko za sam jego "militaryzm". A nie mogąc
264 3  |             o kierunkach pokrewnych jego sposobowi myślenia. Cieszył
265 3  |   instruktorów. Ci wszyscy nosili w jego ustach nazwę "przeciwników
266 3  |     burżuazyjnego w Polsce". Według jego opinii rząd polski nie miał
267 3  |      snobistyczny. Zasady te były w jego świecie modne. Któż w kółku
268 3  |     przybyciu do Polski coś tutaj w jego duszy narosło. Bolszewickie
269 3  |           żywiołów lasecznikowych w jego piersiach:~- Jutro rano
270 3  |      istotnie warto było choć część jego dokądkolwiek na zewnątrz
271 3  |            na wszystkim jak nikt na jego przedmieściu. Ten mniemany
272 3  |         uśmiech - przewinęło się po jego zmarszczkach, gdy niejako
273 3  |             pięściami machając obok jego nosa, coś strasznie groźnego
274 3  |  zajadłością i nienawiścią, jakby w jego osobie sama potworna burżuazja
275 3  |     siedziała na drewnianym stołku. Jego ta rola obrońcy burżuazji
276 3  |           zbliżyli się do Cezarego. Jego ogarnęła kłótliwość, rankor'
277 3  |            przypatrując się mówcy i jego satelitom.~- Więzienia przepełnione
278 3  |           koło siebie kaszel Lulka, jego natrętny śmiech i świszczące,
279 3  |           huczały słowa oskarżeń. W jego uszy wrzynał się śmiech
280 3  |           rzeczy. Oszołamia dookoła jego głowę natłok łoskotu, łomota
281 3  |            ciężaru. Dyszel walczy z jego bezsilnymi rękami, wbija
282 3  |          był najwyraźniejszy adres, jego imię i nazwisko, wypisane
283 3  |        imienia, szept tego imienia, jego zapach...~Cezary nie wrócił
284 3  |             dostać i torturować jak jego? ~- Ciebie... Ciebie... -
285 3  |          być z Barwickim, muszę być jego żoną!~Zaniosła się niemym,
286 3  |           niepostrzeżenie pochwycić jego rękę, ale ją wyrwał. Znowu
287 3  |           jastrzębia zbudziło się w jego piersi, jakby szpony zemściwego