Czesc

  1 Rod|                Rosji, w najrozmaitszych jej guberniach i powiatach,
  2 Rod|              krasnaja roża!~Jakież było jej zdumienie, ba! przerażenie,
  3 1  |                literalnie nic nie mogło jej przełamać. Teraz ta żelazna
  4 1  |              domu, coś podsuwało się do jej gardzieli i zapierało oddech.
  5 1  |                 dnia. Och, jakże dobrze jej było przyczaić się na legowisku,
  6 1  |               jedynie od niej - cząstka jej całości, jak gdyby nowy
  7 1  |           całości, jak gdyby nowy organ jej ciała, ręka lub noga...
  8 1  |        wyhodowała. Z roku na rok rósł w jej rękach, w jej oczach, w
  9 1  |                rok rósł w jej rękach, w jej oczach, w jej objęciu. Każdy
 10 1  |                 rękach, w jej oczach, w jej objęciu. Każdy dzień jego
 11 1  |            przeradza na krzywdę słabego jej ciała i ducha omdlałego.
 12 1  |       bezgranicznie nie kochała, cóż by jej było, choćby się psuł i,
 13 1  |                 siłą, którą go obdarzył jej słaby ostatek mocy".~Dniało
 14 1  |        przeogromnej - Rosji, która była jej więzieniem. Skryte, radosne,
 15 1  |      złodziejskie marzenie podpowiadało jej perypetie czynu: zabrać
 16 1  |          tęsknie. Ale on nie powiedział jej nigdy ani słowa! Ani jednego
 17 1  |                się na wyznanie miłosne, jej, pannie z "domu" siedleckiego,
 18 1  |                kraju jak samotny krzyż. Jej tylko jednej powierzał sekrety.
 19 1  |                 słowa tego pisma żyły w jej duszy. Czytała je w pamięci
 20 1  |             wiosna ojczysta pachniała w jej duszy. On to był jej nauczycielem,
 21 1  |        pachniała w jej duszy. On to był jej nauczycielem, przewodnikiem,
 22 1  |          oduczyć reakcji. Nie szczędził jej uwag w słowie i odpowiednich
 23 1  |                premedytacją zbadała. Ta jej przezorność - wynikając
 24 1  |            nawet prosa. Kilkakroć udało jej się wydębić, po prostu wyżebrać,
 25 1  |              placki z jęczmienia, ażeby jej jedynak mógł zakosztować
 26 1  |              albo tamten Ormiaszka daje jej po starej znajomości parę
 27 1  |                tej kobiety malały. Nogi jej zaplatały się i gięły. W
 28 1  |             Uderzyła go niespodziewanie jej twarz, jej małomówność,
 29 1  |              niespodziewanie jej twarz, jej małomówność, jej spoglądanie
 30 1  |                 twarz, jej małomówność, jej spoglądanie spode łba, jej
 31 1  |              jej spoglądanie spode łba, jej sposób zachowania się, postępowania,
 32 1  |              milczenia. Przypatrzył się jej pewnego razu pilnie, spod
 33 1  |              żelazem. Począł obserwować jej wybiegi, śledzić jej kroki,
 34 1  |         obserwować jej wybiegi, śledzić jej kroki, badać jej uczynki -
 35 1  |                śledzić jej kroki, badać jej uczynki - i wzdrygnął się
 36 1  |               Począł w nocy czatować na jej bezsenność. Wstawał, okrywał
 37 1  |                 chudą pod kołdrą, jakby jej wcale nie było - utulał,
 38 1  |             kierunkowi impulsu - według jej mrukliwej, półgębkiem wyrażonej
 39 1  |              nie był w stanie wymierzyć jej tego ciosu w strudzone serce.
 40 1  |            modlitwy przepływały poprzez jej ciało wyniszczone - modlitwy
 41 1  |          nieszczęście. Serce łomotało w jej piersi jak dzwon w wieży
 42 1  |                Cezarego, przez wrodzone jej usposobienie litościwości,
 43 1  |         kryjówkę, gdzie się mieścił. To jej jednak nie uratowało. Skierowano
 44 1  |               których była przytroczona jej dziecięca wiara, radość
 45 1  |              obliczu zgasłej. Splatając jej zesztywniałe palce do snu
 46 1  |           Zwłaszcza w warunkach tak dla jej zdrowia nieodpowiednich.
 47 1  |          świadomie, co w każdej minucie jej, matce, czynić należy. Przypatrując
 48 1  |         niezwalczona śmierć przetrąciła jej żelazną wolę. Teraz dopiero
 49 1  |           rozumiał i nie cenił. Posyłał jej do zimnej głębi grobu wiadomość
 50 1  |            uległy matce. Wsuwał się pod jej rękę, jak wtedy, gdy był
 51 1  |              Usiłował posiąść wszystkie jej myśli, zrozumieć ją, pojąć
 52 1  |               Wszystkę! Z całym zasobem jej myśli, uczuwań, ze wszystkimi
 53 1  |           odgałęzieniami i zazębieniami jej natury. Ze wszystkimi błędami!
 54 1  |              Widział jak na dłoni drogę jej rozumowania. Nawet tam,
 55 1  |               długie rozmowy. Wyjaśniał jej tajemnicę, iż przecie on
 56 1  |                 się palił płomień niż w jej sercu kobiecym, starym i
 57 1  |           starym i matczynym. Wyjaśniał jej z miłością i czcią, iż ona
 58 1  |                syna - gdy już nie włada jej ciałem bezsenne czuwanie -
 59 1  |                 zewnątrz. Nie mogła zaś jej znaleźć gdzie indziej, tylko
 60 1  |     nadzwyczajne piękno twarzy umarłej. Jej ciało, policzki, podbródek,
 61 1  |               oczach umarłej i usłyszał jej wołanie. Patrząc się na
 62 1  |              Patrząc się na prześliczne jej ciało, na jej brwi rozstrzelone
 63 1  |               prześliczne jej ciało, na jej brwi rozstrzelone uroczo,
 64 1  |          rozstrzelone uroczo, na groźne jej usta, słuchał wyznania,
 65 1  |             dźwiganiem ziemi i sypaniem jej w fosę trupią, mieszkali
 66 1  |              Szukał swej duszy. Zbierał jej rozszarpane szczątki. Dopiero
 67 1  |              Cezary.~- Wiem.~- Byłeś na jej grobie?~- Byłem.~- Skąd
 68 1  |                 po setki razy! Na samym jej spodzie leży ów tomik pamiętnika
 69 1  |               Dokładna znajomość Rosji, jej mowy, gwar, obyczajów, nałogów
 70 1  |                  że zobaczą rewolucję w jej samym sednie, u źródła,
 71 1  |               naszej piwnicy, tylko bez jej zgnilizny i odoru. Tąż wodą
 72 1  |              taflę dachu można w stanie jej płynnym zabarwić, jak się
 73 1  |              polskie, Baryka zużył bieg jej wód tak samo jak słony prąd
 74 1  |             specjalny mechanizm niszczy jej wszechwładne zamarzanie.~-
 75 1  |                lecz inżynier Baryka nad jej zamarzaniem i odmarzaniem
 76 1  |                przed srogością natury i jej strasznymi jadami, dla uzyskania
 77 1  |            teraz na rozmach rewolucji w jej pierwszym rozkwicie. Uczył
 78 1  |            wstrętne widowisko, które na jej tle pełnym wieczyście nieśmiertelnego
 79 2  |               może pod wpływem głównego jej bohatera, "kuzyna Baryki",
 80 2  |          szczegóły, wszystkie perypetie jej niedoli i śmierci.~Cezary
 81 2  |                 kraj porzuciła, tak się jej losem przejmuje i wzrusza.
 82 2  |            uścisnął ręki jego matki, iż jej słowami nigdy owych uczuć
 83 2  |                i nie wpłynęło na sprawę jej postanowienia.~Toteż nie
 84 2  |                o tym mówi, bo przecie i jej samej już nie ma. Nie ma
 85 2  |                młokos z "Pałaty" i mówi jej wciąż o tym rozmarzonymi
 86 2  |                 nowa postać matki, nowy jej obraz, nowe przemienienie
 87 2  |               moście wiślanym, a koniec jej jeszcze nie wkroczył na
 88 2  |        najeźdźców ze wschodu. Nie widać jej było w ruinie, w zniszczeniu,
 89 2  |               jakąś fotografię - ach! - jej, Kazi albo Zosi. Cezary
 90 2  |                równowagę i runęła. Koła jej kręciły się spazmatycznie,
 91 2  |              tak! - i stylistyki, kiedy jej dobra zabierano. Teraz zarabia
 92 2  | Szarłatowiczówny, herbu Rogala. Zapytam jej, czy kury dobrze się niosą?~-
 93 2  |                  bez przerwy lały się z jej oczu.~- Mamusia sobie tam
 94 2  |              raz - wojak nie popuszczał jej ze swej dłoni aż do chwili,
 95 2  |             drżała na całym ciele. Głos jej drżał również, gdy mówiła:~-
 96 2  |                 klatki schodowej, gdzie jej sprzed oczu znikła mieszczanka,
 97 2  |              niej, zasiadł w najdalszym jej kącie i zapatrzywszy się
 98 2  |            linijki, Cezary mógł oglądać jej obcisły strój męski, lekkie
 99 2  |            siecią ozimin.~Za nią ruszył jej narzeczony. Obadwaj wojskowi
100 2  |              wesołego powiedzieć. Wtedy jej koń wpadał na wywalcowaną
101 2  |                wierzchowca. Prześliczna jej twarz wyrażała czerstwe
102 2  |               przyjaznych.~Ale piękność jej i oczywista na siodle niejako
103 2  |              się ten Barwicki rozbija o jej rękę. Są po słowie, nawet,
104 2  |                w skromną, modną suknię. Jej uroda zajaśniała teraz inaczej.
105 2  |             odmiennie przedstawiała się jej stopa w lakierowanym pantofelku,
106 2  |                Skończyło się na tym, że jej poradzono, ażeby sobie poszła
107 2  |                poszła na grzyby, gdyż z jej nauki nic nie będzie.~Starania
108 2  |               słówka" stale wyfruwały z jej biednej głowy. Nieszczęsny
109 2  |            grała na fortepianie. Nic do jej głowy nie przystępowało,
110 2  |                 żyje na świecie, byleby jej tylko pozwolono bębnić na
111 2  |                się do fortepianu. Wolno jej było odwalać swą sztukę
112 2  |                 recytacji utworu. Twarz jej zmieniła się, ożyła, rozgorzała
113 2  |               geniusz muzyczny płonął w jej oczach. Zeszli się do salonu
114 2  |             niego wcale, a jeżeli twarz jej zwróciła się w jego stronę,
115 2  |           świeżo odmalowana, gdyż każda jej sprycha i wachlarz, literka
116 2  |         wyjechać z tej Nawłoci. Jeszcze jej przecie nawet nie zobaczył!
117 2  |               wody. W nieruchomej tafli jej odbijały się wysokie olchy
118 2  |                  i nie mógł nasycić się jej widokiem. Patrzył na chmurki
119 2  |             matki. Takie musiało być to jej miejsce ulubione.~- Każdy
120 2  |                 rosyjskie, chrzęściły w jej zębach, gdy opowiadał o
121 2  |              dotknąć w przelocie ustami jej policzka, różowego i świeżego
122 2  |                 do jego pokoju, gdyż ma jej coś ciekawego powiedzieć.
123 2  |             mały włos, cnocie - zamknął jej gadatliwe usta tak długim
124 2  |                 Żeby ją tylko puścił... Jej uśmiech stał się bezradnie
125 2  |            Karolina wyszła z mieszkania jej wujostwa, pianistka chyłkiem
126 2  |                wstrząsający dreszcz dał jej znać - ten! Gdy zaś Cezary
127 2  |             prostu zachorowała duchowo. Jej stan była to nieustanna
128 2  |             stanie odmienić albo znieść jej utęsknienie. Bała się rzeczywistego
129 2  |            daleka zasłyszany, brzmiał w jej uchu jakby melodia osobliwa.~
130 2  |             objęcia obłoków ścierając z jej twarzy samotnych łez potoki.~
131 2  |             przez tego pana, a marzenia jej zawierały tylko tyle, żeby
132 2  |            kiedyś - kiedyś przyszedł na jej mogiłę i usiadł przy wzgórku
133 2  |            zeszpecona, a on siedzi przy jej grobie. Księżyc świeci.
134 2  |              się wtedy i kształtowały w jej duszy. Nieraz słuchała w
135 2  |                 wystawała w sieni. Nikt jej nie mógł przeszkodzić, gdy
136 2  |           wybuchły, zgorzały i zgasły w jej piersiach! Zdawało jej się,
137 2  |                w jej piersiach! Zdawało jej się, że nie wytrzyma, że
138 2  |               wtargnęła we współczujące jej mury i widziała, jak panna
139 2  |          opuszczała pokój Baryki. Rozum jej ustał wtedy, zaćmił się
140 2  |                się na górę, jakby każda jej stopa sto cetnarów ważyła.
141 2  |           widowisko wciąż i wciąż przed jej oczyma roztwierało.~ Termin
142 2  |                 locie chwytał płaszcz z jej ramion, owionął go przenikliwy
143 2  |             swego miejsca.~Cezary podał jej płaszcz, którego nie zdążyła
144 2  |          kobietę ramionami, przywarł do jej ust płonącymi ustami i narzucił
145 2  |         płonącymi ustami i narzucił się jej z całą potęgą furii. Nie
146 2  |                 łagodna kolebka. Czarne jej pudło i lustrzane okna,
147 2  |            rozkoszy swej, doświadczając jej w pełni. Pocałunki ich i
148 2  |               kroczył - i trafił dzięki jej przewodnictwu na groblę.
149 2  |                 śmiech pani Laury, głos jej narzeczonego i jeszcze jakiejś
150 2  |             przez Laurę, wpadł we drzwi jej sypialni. Był to pokój duży
151 2  |                  Chłodna noc i wilgotne jej podmuchy owiewały rozmarzone
152 2  |    przeświecający spod koronek, nadawał jej urok nowy a nie widziany.
153 2  |            ukazywały zachwycające linie jej młodocianego szkieletu i
154 2  |              tajemnicy przed sobą samym jej niezrównaną urodą, to jakiś
155 2  |                ukłon Cezarego. Ale oczy jej nie zatrzymawszy się ani
156 2  |                Starał się nie patrzeć w jej stronę, głównie w tym celu,
157 2  |                Barwicki coś tam szeptał jej do ucha. Ach, usłyszeć,
158 2  |               Wandy Okszyńskiej. Sala z jej lśniącym parkietem była
159 2  |                 Teraz się to znów przed jej oczyma powtórzyło. Teraz
160 2  |             sama tajemnica spadła przed jej oczy.~Panna Wanda siedziała
161 2  |                Suche łkania rozdzierały jej młode serce. Wilcze kły
162 2  |            pazury zazdrości ćwiertowały jej upodobanie, wszechwładnie
163 2  |             panujące. Krzyk zamierał na jej wargach, ślepy płacz zatykał
164 2  |            wargach, ślepy płacz zatykał jej gardło. Uśmiechała się wciąż
165 2  |                coraz grubsza spadała na jej oczy w tym salonie buchającym
166 2  |               przytula do swych bark, a jej młode, twarde, niedojrzałe,
167 2  |               podniosła, usłyszał szept jej, płynący w jego ucho, niczym
168 2  |                 ziemi, którzy w obronie jej wolności, w obronie naszej
169 2  |      najpewniejsza, że ta przepotężna w jej mniemaniu dama widziała
170 2  |           wielmożnym sposobem na wskroś jej myśli, uczucia, haniebne
171 2  |           okrągłym taborecie i szepnęła jej do ucha tonem nie znoszącym
172 2  |         ciemności. Zapomniała o tym, że jej słuchają tak morowe osoby,
173 2  |              osoby" słuchać będą muzyki jej, o której wartości właśnie
174 2  |             martwota rąk. Poczuła znane jej, swoje własne, szczególniejsze
175 2  |            królowa na majestacie. Włosy jej przebierać się zdawał, podnosić
176 2  |            przed sobą dostrzegła. Palce jej stały się podobnymi do tych
177 2  |              swej nicości, ażeby według jej woli oddać swój głos i znowu
178 2  |                 nicość. Pedał czekał na jej słabą stopę, ażeby podwyższać
179 2  |             powstawał, tak samo w duszy jej polatać zaczął radosny feniks
180 2  |                 na stosie ze wszystkich jej uczuć, którego lotu nikt
181 2  |                 i przejścia tajne, doły jej ciemne i straszliwe oraz
182 2  |                  jak zapisał, że Cezary jej sprzyja, boć tyle razy z
183 2  |               serce, nie poraziłyby tak jej duszy jak to odkrycie. Zleciała
184 2  |                 gorszego niż zrabowanie jej rodzinnego domu przez bolszewików.
185 2  |                    Wiatr huczał. Pewnie jej białą suknię spostrzegli...
186 2  |                  przeraźliwego. Zagadka jej nieszczęścia zgęstniała,
187 2  |               niej drżały. Nie przyszło jej do głowy, by się czegoś
188 2  |         ojczyzny swej, prosi cię, żebyś jej przypomniał, jak to tam
189 2  |            naśladować jego ruchy. Suche jej stopy w lakierowanych pantofelkach,
190 2  |               zdradziecko i nagle. Usta jej były boleśnie uśmiechnięte,
191 2  |               kusząca i powabna melodia jej młodego ciała. Sama tancerka
192 2  |               chowała swe piersi. Głowa jej była dumnie zadarta i w
193 2  |            Wanda Okszyńska. Przymrużone jej oczy mierzyły każdy skok
194 2  |           zniżanie się i wzlot do góry "jej" Czarusia Czarusieńka, Czarowniczka...
195 2  |         grabowej alei. Jeszcze z ramion jej nie wytchnęło przenikliwe
196 2  |             jako ruch i skok, który nad jej wolą tu i tam lata niczym
197 2  |           nachylił się nad nią i czynił jej do ucha cierpkie uwagi o
198 2  |             pikniku... Lecz nie wypada. Jej samej nie wypada. Zwróciła
199 2  |                 na twarz pannicy. Głowa jej była odwrócona i wciśnięta
200 2  |            potem ostry pisk zabrzmiał w jej ustach. Wstała. Usiadła.
201 2  |                się w skórze, pragnienie jej widoku, przyzywanie jej
202 2  |                 jej widoku, przyzywanie jej wszystkimi siłami duszy
203 2  |        objawiało niemal w polu widzenia jej postać - realizowało wreszcie
204 2  |           postać - realizowało wreszcie jej osobę fizyczną. Wychodziła
205 2  |              uśmiech miłosny, odpowiedź jej duszy na sny jego duszy.
206 2  |               utęsknienia.~Jakże kochał jej uśmiech, jej ruchy, jej
207 2  |               Jakże kochał jej uśmiech, jej ruchy, jej wymowę, jej spojrzenia!
208 2  |                 jej uśmiech, jej ruchy, jej wymowę, jej spojrzenia!
209 2  |                  jej ruchy, jej wymowę, jej spojrzenia! Jakże uwielbiał
210 2  |             spojrzenia! Jakże uwielbiał jej dowcip, dobrotliwy i przyjacielski -
211 2  |              tylko miłością. Szaleństwo jej, zapomnienie się, zapamiętanie
212 2  |              cały wieczór i nie chciano jej wypuścić. Cóż by w tym było
213 2  |                błaga. Ruszaj, bo możemy jej nie zastać!~Ksiądz Anastazy
214 2  |             Siebie się pytaj! Słuchałem jej ostatniej spowiedzi. Rozumiesz?
215 2  |                 boleściach. We drzwiach jej pokoju tłoczyły się ciotki,
216 2  |               Panienka zaniemogła.~- Co jej jest?~- Straszne boleści.~-
217 2  |            niego jedna wołała, choć już jej słów słychać nie było. Ledwie
218 2  |                 iż on pierwszy usłyszał jej krzyk, wołanie o pomoc na
219 2  |                 ogrodzie i w parku nikt jej nie widział, gdyż tam było
220 2  |                 ścisłą chronologię tych jej wypraw i stwierdzono, że
221 2  |               jeżeli nie w kuchni, to w jej okolicach, nic nie wiedziała,
222 2  |              się stało "na dworze". Gdy jej oznajmiono, że Karolina
223 2  |              zobaczyć, co to za sok, że jej tak zaszkodził!~- Sok porzeczkowy
224 2  |          obrażoną.~- Sama pani podawała jej szklankę z wodą i sokiem?~-
225 2  |            odrzekła Wanda.~- Czy podała jej pani sok osobno we flaszce,
226 2  |                 utrzymywać, iż wojna, z jej okrucieństwem, a przed wojną
227 2  |         dorzucać sobie liść wawrzynu, a jej kamień potępienia? I to
228 2  |      podejrzeniu. Wszakże nie mówił ani jej, ani nikomu o pocałunkach
229 2  |                  że tylko jeden posiada jej serce. Oszukuje obydwu.
230 2  |                wieś chłopską Nawłoć, od jej strony południowej, między
231 2  |              ludzka. A ty? Nie kochałeś jej przecie, boś się zakochał,
232 2  |                 natychmiast na kolana u jej mogiły i proś o przebaczenie.~-
233 2  |                gdybym był chciał. A nic jej złego nie zrobiłem. Moje
234 2  |                Moje pocałunki sprawiały jej rozkosz. Sama ich szukała.
235 2  |                 się - tak sądzę - skoro jej odmówiłem pocałunków.~-
236 2  |           wyposażyć. Postanowiliśmy dać jej ten Chłodek w posagu. Zdawało
237 2  |          również, wspominał matkę swą i jej ostatnie godziny. Tam, w
238 2  |                i jakaś zestarzała. Oczy jej, podkute czarnymi obwódkami,
239 2  |           Czarusia, który tak ciężko na jej życiu zaważył. Spostrzegłszy,
240 2  |              Spostrzegłszy, że patrzy w jej stronę, skinęła ku niemu
241 2  |                się w zimną wnękę. Głowę jej nieszczęśliwą jedynie mroźny
242 3  |               spodleć i zdziczeć, dawał jej wszystko, co poczytywał
243 3  |            mogło się oprzeć tej armii i jej moralnej sile? Powinna była
244 3  |             pani Laurze. A nieprzerwana jej nieobecność, głuchy step
245 3  |           widział był wieś szlachecką z jej życiem. Czyż nie należało
246 3  |            należało tej całej Nawłoci z jej Chłodkami posłać do luftu?
247 3  |               po stronie Polski w walce jej z wojskami bolszewickimi.~
248 3  |              granicy polskiej, ponieważ jej nie widział na oczy - słupów
249 3  |         rzemiosło.~Dorożka z właściwymi jej podskoki przemknęła się
250 3  |         burżuazji do ustąpienia, jeżeli jej nie wydrą władzy, to ludzkości
251 3  |            oparła się o nie ręką. W tym jej ruchu uwidoczniła się konieczność
252 3  |                Mówczyni ściągnęła brwi. Jej wysmukła, zgrabna i piękna
253 3  |             pełna spokojnej uwagi. Nikt jej nie odwróci i nic jej nie
254 3  |              Nikt jej nie odwróci i nic jej nie odwróci od oblicza tej
255 3  |             dalekiej ulicy. Nie odwróci jej płacz synka chorego. Cóż -
256 3  |             otulona nadobnie. Szczęście jej - to te lutry. Po to żyje,
257 3  |              całej prawdy.~- Od was się jej dowiem!~- Tak! Moja matka
258 3  |                Matki ogrzali i do serca jej przytulili. Stolicę wolności
259 3  |               łzę pobijając, płynęły po jej twarzy przeobfite strugi.
260 3  |            podniosła woalkę, widać było jej policzki o przezroczystej,
261 3  |                 ją za co? Przyobiecywać jej co? Usprawiedliwiać się
262 3  |                 przycisnąć do ust brzeg jej sukni, gdyby mógł ucałować
263 3  |              sukni, gdyby mógł ucałować jej stopy!~Ludzie w tym miejscu
264 3  |               gość, przewinął się przez jej usta, wykrojone tak przecudnie.~-
265 3  |                przez ciebie! A ty?~Oczy jej obeschły i patrzyły teraz,
266 3  |             sami będą pracować i nikomu jej nie dadzą. Wtedy policja