Czesc

1 1|   targała włosy i omdlewała z rozpaczy. Na wspomnienie imienia
2 1|    tutaj jeszcze było państwo rozpaczy. Nasunęło się to państwo
3 1|     lokomotywie. Cezary był w rozpaczy, gdyż na ten stan rzeczy
4 2|       z których jeden był - o rozpaczy! - panem dziedzicem Nawłoci
5 2|      ze szczęścia zarazem i z rozpaczy.~I tego dnia, gdy panna
6 2| rzeczy niosło ją przez pustkę rozpaczy. Suche łkania rozdzierały
7 2|    nią, jęczał, a nawet wył z rozpaczy. Widział wciąż światło w
8 2|      być teraz z Barwickim. O rozpaczy!~Cezary zobaczył swoje rozkosze
9 2|     czerepem bezsilnym w jamę rozpaczy głuchej i bezdennej. Tym