Czesc

  1 Rod|          uszanowaniem w świecie, gdzie go los rzucił. Wyrastał na
  2 1  |                żalu. Nowość! Zajmowały go tysiące szczegółów, drobiazgów,
  3 1  |               ręce ojcowskie, uciszyły go tak nagle, jak nagle przyszła
  4 1  |             był już wesoły. Pocieszyło go to i owo, a nade wszystko
  5 1  |     perspektywa swobody. Ojciec, który go nigdy a nigdy nie karał,
  6 1  |               i urwisostwo, pochłonęły go jak jakiś żywioł. W gronie
  7 1  |               łez gorzkich i nudzących go aż do śmierci Cezary poprawiał
  8 1  |       wyuzdanych obyczajów, dopilnować go i wyśledzić miejsca jego
  9 1  |           tajemnica niezbadana poczęła go w niej. Oto był maleńki
 10 1  |             ręka lub noga... Wykarmiła go, wypielęgnowała, wyhodowała.
 11 1  |               i ducha omdlałego. Gdyby go tak bezgranicznie nie kochała,
 12 1  |           miłość, targa tą siłą, którą go obdarzył jej słaby ostatek
 13 1  |               powierzał sekrety. I tak go oto zdradziła... Wspominała
 14 1  |         obłąkany list Gajowca. Podarła go wówczas, lecz słowa tego
 15 1  |            duszy. Gdyby nawet nie było go już na ziemi, błogosławiła
 16 1  |               sposób kłamliwy chwaliła go za cnoty, których ani cienia
 17 1  |             samotnego śpiewu, chwyciło go coś za serce. Niepojęta,
 18 1  |          władzy wspólnego szału, który go wraz z kolegami opętał.
 19 1  |                Czasami jednak chwytało go w pół drogi, ni to w objęcia,
 20 1  |          zabawy niewidzialne ręce. Coś go czasami ciągnęło w odmęt
 21 1  |         dyrektor gimnazjum, spotkawszy go na mieście, w najniewinniejszej
 22 1  |               w państwie, gdyż zalecił go do tak zwanego "wilczego
 23 1  |         przytaszczonymi, iż świerzbiła go ręka, żeby ją za takie antyrewolucyjne
 24 1  |             Zniecierpliwienie ponosiło go nieraz tak daleko, iż później
 25 1  |              zakopany w ziemi, wskazał go władzy pod karą główną.
 26 1  |             krwi na swych rękach! Pali go złoto ojcowskie!~Matka kiwała
 27 1  |           wycieczkach. Nie informowała go przecie, skąd i jakim sposobem
 28 1  |               ujrzał - matkę. Uderzyła go niespodziewanie jej twarz,
 29 1  |             jego bieliznę, obsługiwała go jak pokojówka i kucharka -
 30 1  |         oślepła. Smagający wstyd wziął go w obroty na wspomnienie
 31 1  |               i bezsilnej kobiety, gdy go pielęgnowała, zdrowego byczka,
 32 1  |       właściwie z jakiegoś szczególne- go wstydu czy z jakiejś pychy.
 33 1  |                po zboże. Wtedy ogarnął go żal stusieczny. Cezary płakał
 34 1  |            zbieżność, lecz nie zdołała go zepchnąć z drogi obranej.~
 35 1  |               w tych legionach, nie ma go według danych, jakie biura
 36 1  |           dostrzegał błąd i odpuszczał go z serca. Nie mogąc przekonać
 37 1  |           duchowi samego siebie. Uczył go tajemnicy swego duchowego
 38 1  |                dnia ani godziny, kiedy go niewiadomy pocisk porazi.
 39 1  |               się młokosa, pociągnięto go do wojska i pchnięto do
 40 1  |            ocaliła mu życie. Poklepano go po ramieniu, lecz nie puszczono
 41 1  |                długo, z natręctwem, aż go dosięgło wreszcie i poraziło
 42 1  |             wciąż jeszcze leciał, choć go już słychać nie było. Mały,
 43 1  |               dziś wypoczynku, pędziło go z powrotem na pryczę, między
 44 1  |        wszystkich tamtych, wyosobniono go z grup mówiących pomiędzy
 45 1  |                plątało wszędzie, gdzie go nie posiano. Nie brakowało
 46 1  | niepostrzeżonym ruchem głowy przywołał go w to właśnie miejsce. Cezary
 47 1  |            skręcił za parkan, chwyciły go ręce ojcowskie.~Teraz już
 48 1  |           piersiach syna. Młody utulił go w ramionach. Podparł go
 49 1  |                go w ramionach. Podparł go i ugłaskał drżącymi rękoma.~-
 50 1  |               potrafiła. Ona to pchała go i wiodła w bezmierną rosyjską
 51 1  |           wędrujących na południe. Ona go uczyła znakomicie kłamać,
 52 1  |              czy kilkaset stuleci. Kto go tam wie!...~- I cóż ten
 53 1  |             ramieniem kanału, a drugim go wylewał. Olbrzymia siła
 54 1  |                elektrycznego, z które- go pomocą topi piasek nadmorski...~-
 55 1  |                na aeroplan i przewieźć go pod obłokami, a nawet nad
 56 1  |            ramion i piersi ciężar, sam go biorąc w swe ramiona - mówią
 57 1  |          rozstać się z ojcem, wyprawić go w ów świat nieznany, w krainę
 58 1  |              wątpienia. Jakże syn mógł go opuścić? Jakże miał wyprawić
 59 1  |        wiekuiste rozstanie`? Obejmował go ramionami i razem tęsknił
 60 1  |         zmurszałości tego pnia. Nękały go więzy, wciąż jeszcze, jak
 61 1  |               więzach. Nieraz ponosiło go wewnątrz- na wściekłość
 62 1  |              siebie Cezary żałował, iż go ten tajemniczy człowiek,
 63 1  |             pytając kim jest, zasypali go prośbami o wpuszczenie do
 64 1  |          Seweryna za kurtkę i popchnął go ku końcowi pociągu. Sam
 65 1  |             wyszedł pospiesznie. Zimno go owionęło. Tamten narzucił
 66 1  |                 czarnego" oczyma, żeby go puścił do ojca. Lecz tamten,
 67 1  |               był Baryka, wyprowadzono go do sąsiedniego, a stamtąd
 68 1  |              do budki brekowego, który go wepchnął poza siebie i zakrył
 69 1  |                nimi!~Lecz tamten objął go twardym ramieniem i potaszczył
 70 1  |             dzikiej furii doprowadziła go tyrania najzwyklejszych
 71 2  |          nowych ludziach podobał, choć go nieraz swą "nieszczerością"
 72 2  |         bolesnej starej kobiety, która go obsługiwała, kijem się podpierając.
 73 2  |           myśli!~Drugim motorem, który go popchnął, był powszechny
 74 2  |                nowe i nieznane, zajęła go, a raczej przytłoczyła.
 75 2  |               chwili, kiedy sądził, że go nikt nie widzi, ośliniał
 76 2  |          Rogacz. Cezary nie znalazłszy go w kompanii wrócił się co
 77 2  |                 wyszukał kolegę, wziął go na ramię i odniósł między
 78 2  |         miejsca na niską ziemię huknął go zębami w tylną część czaszki.
 79 2  |               buzią jak malina! Jeżeli go teraz nie oszołomisz, znowu
 80 2  |           westchnął wujcio.~- Szanować go! - zdecydowała głośno starsza
 81 2  |                panicza. No, więc wołać go w drodze łaski! Drzwi się
 82 2  |              Świeże powietrze odurzyło go, a nowe kielichy starego
 83 2  |                i rzeczywiście wybawiła go z opresji. Podchmielony
 84 2  |                nim, ale panna Karolina go zatrzymała, tłumacząc, że
 85 2  |             gruszą czy jabłonią, która go w zamian oblała kroplistym
 86 2  |           wielkodrzewnych wyprowadziła go z parku na folwark, między
 87 2  |          ideowemu komuniście, wpędziły go w pewien rodzaj popłochu.
 88 2  |               pójść do dworu, obejrzeć go po dniu i - last not least -
 89 2  |             wstrętną i nachalną, która go już od wczorajszego wieczoru
 90 2  |           konia. Wreszcie przeforsował go, puścił w kłus i stanął
 91 2  |                niż koń Kasztan.~- Ależ go pan zmydlił! - wtrącił mocnym,
 92 2  |               koń w pianach. Myślę, że go pan napalił. Ależ dycha!
 93 2  |                się to uwidoczniło, gdy go lekarze podczas superrewizji
 94 2  |              miał śliczny - o, ten, co go widać. - Leniec. Kościeniecki
 95 2  |               kiedy nie wiedziała, czy go dziki wróg w sztuki nie
 96 2  |            niemu myśli Cezarego, który go wciąż miał przed oczyma,
 97 2  |              sobie ciężar, a dźwigając go pełza po błocie i piasku,
 98 2  |        chałupie, nie zniósł nędzy, gdy go kopali nogami i w zimie
 99 2  |              Szarłatowiczówna słuchała go w taki sposób, że to właśnie
100 2  |               że to właśnie podniecało go do wywnętrzeń. Słuchała
101 2  |                do wywnętrzeń. Słuchała go uważnie i pilnie, surowo
102 2  |              razie to samo, co on, gdy go chłopy wyrzucały w zawieję.
103 2  |          baraszkując i próżnując. Nęci go - mówił - życie ludzkie,
104 2  |         rzeczywistemu pisarzowi, który go może w tej chwili łaknie
105 2  |      Zakrzyknęła z zachwytu i oglądała go ze wszystkich stron, znajdując,
106 2  |                tego natręta i oderwała go od swoich ust. Z zamkniętymi
107 2  |              pochwycić ani wygrać. Gdy go nie było, gdy dokądś pojechał
108 2  |               mógł zrozumieć. Słyszała go w rozmaitych utworach muzycznych,
109 2  |             odtwarzała, albo zatracała go w muzyce i musiała odszukiwać.
110 2  |         ulewnego deszczu. Konie, które go odstawiły z "towarem" do
111 2  |          płaszcz z jej ramion, owionął go przenikliwy zapach świetnej,
112 2  |        człowieka?! Ach, prawda... Pani go kocha...~- Cicho, cicho!~-
113 2  |             głowę, lecz nie wstrzymała go ani na chwilę. Woda stawu
114 2  |        nieznośna myśl nie powstrzymała go również. Znalazł w parkanie
115 2  |                sytuacji - powstrzymała go. Czytał pękając ze złości,
116 2  |               Trzecia osoba zapewniała go, że "Lola" zaraz się położy.
117 2  |          rozpalonej dłoni i pociągnęła go za sobą. Dmuchnęła po drodze
118 2  |                zrobił?~- Teraz - niech go wszyscy diabli prowadzą!~-
119 2  |             zaniku Cezary jął podnosić go znowu do zenitu. Czynił
120 2  |              wysysający żal przejmował go z nagła. Obok niej szedł
121 2  |            szarmanckimi ruchy, których go długo i usilnie uczyli metrowie
122 2  |               z Karoliną, gdy dzieliły go od niej tylko wątłe suknie,
123 2  |         dygowanie panny Wandzi zbytnio go męczyło po niemałej już
124 2  |              się - mówił do dam, które go otoczyły - że na tym dzisiejszym
125 2  |               nóżkę, z trudem podniósł go do góry swą suchą ręką,
126 2  |            piórami. Ona jedna śledziła go w ciemności i oddawała jego
127 2  |               inkantacji muzyki, która go przyzywała i wabiła, wyszedł
128 2  |               i ruchliwą siłą. I czuła go w całej swej istocie jako
129 2  |             jakiegoś Baryki. Gdzie oni go wykopali, tego chłystka,
130 2  |              to jest?~- Przecież to ja go namówiłem... I ty także !... -
131 2  |                sąsiedzi, znajomi ujęli go pod ręce i opierającego
132 2  |              Pani Kościeniecka chciała go widzieć. Stanął przed nią
133 2  |           takim razie - wstawać! Dalej go! Raz, dwa! Ten Hipek zostanie
134 2  |          zgorszenia nie szerzyć i żeby go oko ludzkie nie widziało.
135 2  |              nic więcej. Ludzi, którzy go otaczali, prawie nie widział.
136 2  |             zrobić z tym fantem, który go trzymał w ręce. Podniósł
137 2  |           wskazówki dobrotliwe. Uczyła go niejednej mądrości życia,
138 2  |           jeszcze nie przyjedzie, choć go ów pan Gajowiec listem rekomendowanym
139 2  |                mgły. Nie lękał się, że go pochwycą i zdemaskują, że
140 2  |              pochwycą i zdemaskują, że go powitają strzałami, jak
141 2  |                napisania listy albo że go głowa boli. Lecz nazajutrz
142 2  |              rękę Cezarego i pociągnął go brutalnie. Cezary wyrwał
143 2  |               jeszcze nie był. Uderzył go potworny wygląd twarzy Karoliny.
144 2  |             soku z flaszki i sprobował go odrobinę. Smakował, delektował
145 2  |             niego Laura gniewała, żeby go miała w podejrzeniu. Wszakże
146 2  |            nasłuchiwał.~Nagle poraziło go w oczy światło latarki elektrycznej,
147 2  |                kija czy bata. Ten, kto go bił, stał o krok przed nim,
148 2  |          Trafił w adwersarza i poraził go widać, w głowę, bo tamten
149 2  |              na ziemię. Cezary znalazł go w mroku i począł w mściwym
150 2  |           wspaniałomyślny, że nie będę go wyzywał na pojedynek. Nie
151 2  |              przyszedłem właśnie, żeby go obić jego własną szpicrutą.
152 2  |             jest w moich rękach. Biłem go grubym końcem po łbie. O,
153 2  |              przygiął. Laura zasłoniła go sobą. Krzyknęła:~- Jak pan
154 2  |                swej świetlicy, bo będę go jeszcze bił. A pani mi przeszkadza!~-
155 2  |              wynosi!,- mówiła błagając go oczyma, żeby wyszedł.~Ale
156 2  |          chadzać w stadzie, obskoczyło go stado. Wyszły nań z tej
157 2  |           ramienia do dłoni, wciągnęła go do wewnątrz... Jakże zapomnieć
158 2  |               sobie poradzić. Osaczyły go teraz te trzy kobiety, niczym
159 2  |              pobił. Ostatnią za to, że go do szaleństwa kochała. Co
160 2  |            drugi koniec świata. Bo już go nie ma. Śpi jak kamień.
161 2  |              nasiona rodzajne, kołysał go do snu jak ostatni przyjaciel.
162 2  |            teraz pójść do Laury... Już go tam przecie nie ma. Jeden
163 2  |                twarzą osłoniętą, ażeby go zaś kto nie zobaczył ze
164 2  |           dzień i część nocy. Obudziło go światło w pokoju i odgłos
165 2  |             dworu. Hipolit odprowadził go osobiście i "wręczył" ekonomowi
166 2  |            gdyby na wierzchu. Dzieliły go od świata, deszczu, wiatru
167 2  |             Jeden jest niepewny. Tknąć go palcem, wylatuje. Już tak
168 2  |                może przytłuc!~- Czemuż go pan nie przytwierdzi mocnym
169 2  |              Gruboszewskiego.~"Widzisz go! Chwat! Do papierów, do
170 2  |               nim człowiek, który chce go wygryźć z posady, wysadzić
171 2  |               Przesławskiego. - Ludzie go tu - powiadał - znają jak
172 2  |              rzeczy pokoju, przeważnie go nie rozumieli i on ich nie
173 2  |           rozumiał. Nawet nie to, żeby go nie rozumieli: nie obchodziło
174 2  |             przyjaciela w pole, błagał go o przybycie do Nawłoci.
175 2  |               Ale ta wiadomość w serce go poraziła. Teraz już zgasły
176 2  |             tryumfu Barwickiego dusiła go za gardło.~Cezary musiał "
177 2  |                 słowem wszyscy żegnali go ze smutkiem, w którym jednak
178 2  |               niego spod oka i żegnali go gorzkim pozdrowieniem.~"
179 2  |            trzymaj naręcznego, trzymaj go! - Tylko mocną żołnierską
180 2  |         wąskiego siedzenia, przycisnął go z całej siły do piersi.~
181 3  |               tajnym, do ludzi, którzy go czcili, pisał o Polsce: "
182 3  |       społeczna i moralna poprowadziła go konsekwentnie na stanowisko
183 3  |                antypaństwowy przywiódł go w praktyce, za panowania
184 3  |        genialny felieton. Genialny, bo go nawet wszechwiedzący "prewencyjny"
185 3  |        zrozumiał podczas gdy rozumieli go wszyscy. Opowiedziano w
186 3  |          ramiona narzeczonego błagając go najsłodszymi imionami miłości
187 3  |         odrąbał ręce dziewczęce, które go miłośnie obejmowały i chciały
188 3  |           ohydą, później jednak począł go zaciekawiać, a wreszcie
189 3  |              życia bez niej - drażniła go i rozjuszała. Nie podobało
190 3  |            polskiego zespołu. Drażnili go wszyscy swym przywiązaniem
191 3  |                oczywistych faktów. Cóż go mogło obchodzić stwierdzenie,
192 3  |              widziane i po prostu źgał go w serce. Poruszał w nim
193 3  |         wygodną kolej uczuć i popędzał go na nowe drogi. Czy Lulek
194 3  |          cierpienia uciemiężonych? Bóg go raczy wiedzieć! Mówił o
195 3  |            wyraz od częstego obracania go w ustach i ośliniania jego
196 3  |        sympatie i nienawiść. Lecz nikt go nie aresztował. Cierpienia
197 3  |             stopnia. Jak na złość nikt go nie inwigilował. Jeżeli
198 3  |               gdy się okazało, że nikt go nie śledzi, nacisnął klamkę
199 3  |                ludźmi, krzesło i podał go Baryce z głosem doradczym: ~-
200 3  |                Nade wszystko śmieszyła go mina Lulka, uroczysta i
201 3  |             natchniona. Potem śmieszył go ów chytry jegomość, mały,
202 3  |               jestem Rusin zgodny. Bij go, drzyj za włosy - on zawsze
203 3  |        strasznych męczarniach.~- Za co go tak katowali?~- Wszystko
204 3  |                  Wszystko jedno, za co go tak katowali!~- A kto widział
205 3  |             Śmiech Lulka, skierowujący go do Gajowca, zagrodził mu
206 3  |          wszystkich tamtych. Oskarżali go! Przeciwko niemu kierowali
207 3  |            czerwonej. Dlatego otoczyli go kołem tak zaciekłej nienawiści.
208 3  |              śmiech poczciwy pokrzepił go trochę i wsparł jak dobry
209 3  |              pilnie tego kata. Mierzył go od stóp do głów uważnym
210 3  |                synka chorego. Cóż - że go lekarz w tej chwili z boku
211 3  |          wielki ciężar być musi, skoro go popchnąć tak trudno! Kółka
212 3  |             ten wóz na wzór konia, niż go po ludzku popychać? Urocza
213 3  |                  cztery...~Nie wzruszą go mali złodzieje węglowi,
214 3  |             zwodzi człowieka. Nazywali go głosem wieszczym, zjawiskiem
215 3  |             sterczał w domu. Ujrzawszy go Baryka, zamiast pożądanego
216 3  |               stąd. Odejść, odejść! To go zniecierpliwienie tak ponosiło,
217 3  |           placu. Ten widok nie przejął go spodziewaną radością. Oczy
218 3  |               to ona, Laura. Zobaczyła go z daleka. Podniosła do twarzy
219 3  |               już złożyłem dowody, jak go się boję. O, ja się go boję!
220 3  |             jak go się boję. O, ja się go boję! Chciałbym go dostać
221 3  |              ja się go boję! Chciałbym go dostać w ręce. Czy wiesz?
222 3  |               rozpętać rewolucję, żeby go dostać w swe ręce. ~- Dobra
223 3  |              ją wyrwał. Znowu poniosła go jędza zazdrości, najstraszliwszy
224 3  |               bramę. Tam zaś poprosili go kolanem, żeby poszedł do
225 3  |            tutaj się nie plątał, gdzie go nie potrza. Sami zaś zajęli