Czesc

1 2|    mijano, był od razu, od spojrzenia jakiści swój, bliźni, nieodłączny,
2 2|   je kochało od pierwszego spojrzenia. Za tymi lipami stał dworek
3 2|   trzeci, dziesiąty, setny spojrzenia jego oczu zwrócone na piękną
4 2| Poczęła śledzić uśmiechy i spojrzenia tamtej. I wszystko wypatrzyła.
5 2| jej ruchy, jej wymowę, jej spojrzenia! Jakże uwielbiał jej dowcip,
6 2| zdrów, gościu - mówiły ich spojrzenia. - Dach nasz był twoim dachem,
7 3|   milczenie to przeszywały spojrzenia nic dobrego nie wróżące.~
8 3|   Oficer. Co za rozszalałe spojrzenia! O wolności! O swawolna