Czesc

1 1|         Po chwili Cezary zawył z radości, zawył jak pies:~- Nie zginąłeś!
2 2|          sobie mówił, pełno było radości i krzyku. Wszyscy naraz
3 2| kołysaniu i drżeniu była otchłań radości obojga przygodnych kochanków.
4 2|     odwróciły ją od okna. Śmiech radości zabrzmiał. Cezary stoczył
5 2|       się od niej, jak od źródła radości, oddalać. Mając przy sercu
6 2|         straszliwe oraz niebiosa radości roztoczone nad głową, gdy
7 2|        już nie ma dla nas naszej radości. Jakże mam wrócić, ja do
8 2|          takich uniesień, takiej radości, a teraz zwierciadło takiej