Czesc

  1 1|          na złość zlisił, dobijała ją. Jedyną ulgę znajdywała
  2 1|         się, w półczuwanie. Budził ją każdy ruch chłopca, jego
  3 1|        Przyjechał Seweryn i wydano ją bez gadania. Wspominała
  4 1|          Cezary Baryka, gdyż on to ją właśnie z miejsca wszczynał.
  5 1|            popadał w gniew, gromił ją, iż niczego nie może zrozumieć
  6 1|           świerzbiła go ręka, żeby ją za takie antyrewolucyjne
  7 1|            cenę nieco mąki. Niosła ją z powrotem, upadając pod
  8 1|            ową książeczkę, pokazać ją, komu należy, jako niewinną
  9 1|    niewinną pamiątkę, i za- chować ją dla ojca, gdyby przypadkiem
 10 1|          wniosku, że ojciec musiał ją zabrać ze sobą.~Prywacje,
 11 1|       bezsenność. Wstawał, okrywał ją, małą i chudą pod kołdrą,
 12 1|             on jeden jedyny, który ją na ten brzeg wywiódł i samą
 13 1|            Te złote kajdany nękały ją straszliwie, gdyż, na pół
 14 1|        tropiona, gdyż przytrzymano ją właśnie, gdy zamierzała
 15 1|          nie uratowało. Skierowano ją do robót publicznych w porcie.
 16 1|        lecz właśnie silna. Gnębiły ją, napastowały, biły choroby
 17 1|     wszystkie jej myśli, zrozumieć ją, pojąć ją aż do ostatka.
 18 1|         myśli, zrozumieć ją, pojąć ją aż do ostatka. I znaczna
 19 1|        ulga w jego cierpieniu, gdy ją tak w siebie wchłaniał.
 20 1|         ofiary ludzkiej. Odrzucało ją suszy skrwawionej pracą
 21 1|            najszybciej, prowadzono ją surowo, na sposób bardzo
 22 1|      chodzą dookoła koszar.~- Znam ja miejsce, gdzie warty chodzą.
 23 1|     również zbyt długo. Zniweczyło ją najście wojsk bolszewickich,
 24 1|           odpowiedź, obiecując dać ją później. Wreszcie na jednym
 25 1|           Tak się nazywa - Baryka. Ja ci wielu rzeczy o sobie
 26 1|           o sobie nie mówiłem, bom ja się teraz bardzo zmienił
 27 1|             mój mały, do starości. Ja na przykład dowiaduję się
 28 1|     tysiące ludzi wypracowane - to ja mam się temu nie sprzeciwić?~-
 29 1|            zapewnień i zaprzeczeń. Ja nie będę ci już przeczył.
 30 1|            całą Rosję, przewiercił ją jak ów małż niepozorny,
 31 1|           Ale ich zabrać musimy.~- Ja ich nie biorę! - wołał głośno
 32 1|         nie ty ich bierzesz, tylko ja. Zwalisz winę na mnie. Jeżeli
 33 1|       znaju, wiedat' nie wiedaju - ja ich pod sekretem, w tajemnicy
 34 1|     tajemnicy przed tobą zabrałem. Ja za nich łbem odpowiadam:
 35 1|     zobaczysz... przekonasz się... Ja tak nic nie wiedziałem,
 36 1|           nieruchomej głowy, jakby ją lody okuły i zamroziły mrozy
 37 2|         lat kochał matkę Cezarego. Ją jedną kochał w swym życiu.
 38 2|          nimbem powodzenia. Wydano ją za lepszego konkurenta -
 39 2|        samo jak pan Gajowiec widzi ją młodziuteńką, śliczną, wesołą,
 40 2|  młodziuteńką, śliczną, wesołą, że ją poznaje jako pannę Jadwigę,
 41 2|     gadajcie głośno, co chcecie, a ja sobie za wszystkie czasy
 42 2|             wołał ksiądz Nastek.~- Ja nie mogę pić, mój prałacie
 43 2|        rozwalą siekierą. Wierz mi! Ja wiem! Grube i dzikie sołdaty
 44 2|             bracie, Czaruś - bierz ją! Chowaj do kieszeni! Oby
 45 2|             pytał wikary Nastuś.~- Ja tak sądzę.~- A gdzież nasz
 46 2|          nowe hausty.~- Nie ma co! Ja sama panów odprowadzę. Zobaczę.~-
 47 2|           z tego świerka, żeby nie ja.~- I to prawda. Ten nikczemnik
 48 2|         ciemnego pokoju zawołał:~- Ja już sam trafię do łóżka,
 49 2|       powrócę.~- O, tak nie można! Ja panią odprowadzę.~- Tak!
 50 2|         mnie, bo się boję, a potem ja pana, bo pan nie trafi.~-
 51 2|          Ażeby zaś jak najbardziej ją okryć, przyciągnął ją mocno
 52 2|  najbardziej ją okryć, przyciągnął ją mocno do siebie. Panna Szarłatowiczówna
 53 2|         niezdecydowanie. Obejmując ją delikatnie i o tyle tylko,
 54 2|            pana, śmiałość popłaca. Ja przynajmniej nie nadaję
 55 2|   śmiałostek. ~- Do tego stopnia i ja się nie ośmielam, żebym
 56 2|          usteczka się nie sączy!~- Ja? Do tej Laury? Nie! Baba
 57 2|         sprawach decydujesz, tylko ja.~- O, to-to! - syczała piękna
 58 2|      zwanym "pałacu" i odpowiednio ją oświetliła. Ksiądz Anastazy,
 59 2|      podała mu rękę, gdy on raczył ją zaszczycić podaniem swojej.
 60 2|        władzę nad sobą, ale objęła ją nad tym nieznajomym panem -
 61 2|      Caroline, Caroline...~- Pójdę ja po nią. Muszę ją przeprosić!
 62 2|             Pójdę ja po nią. Muszę ją przeprosić! A to ze mnie
 63 2|      pannie Karolinie i wydźwignął ją na ruchome siedzenie. Potem
 64 2|           krótką suknię obciągając ją jak najniżej, niemal do
 65 2|            wy, ludzie! Słuchajcie! Ja idę tam razem z wami!" W
 66 2|        staw. Pójdę nad staw.~- Czy ja mogę pójść z panią?~- Jeżeli
 67 2|     Karolina.~- Doprawdy? Bo znowu ja widzę w tym stawie ulubione
 68 2|          To jest ojczyzna duszy.~- Ja nie mam.~- Panu się podoba
 69 2|       przecudny nasz pudel - Gaga. Ja byłam w Warszawie, ja bujałam
 70 2|        Gaga. Ja byłam w Warszawie, ja bujałam sobie po świecie...
 71 2|       Umarła. Jestem sama.~- Teraz ja znowu jestem pani porte-malheur,
 72 2|         temu.~- Czy wie pani, że i ja jestem poniekąd "ofiarą"
 73 2|          mieszcząc w tym słowie.~- Ja się polityką nie zajmuję,
 74 2|      zawsze to pies łańcuchowy"... Ja zaś jestem podwójny pies,
 75 2|            chałupie, to czemuż bym ja, zdrowe i silne chłopię,
 76 2|        wodę szeroką - szeroką, gdy ją księżyc oświeci albo gwiazdy
 77 2|      Gdybyś ty coś takiego zrobił, ja bym stał się śmieszny w
 78 2|            panny Karoliny, chwytać ją i trzymać w objęciach. Raz
 79 2|            zdarzyło mu się trzymać ją znacznie dłużej, niż nakazywały
 80 2|      wymiar kary. Cezary pochwycił ją w objęcia i przetańczył
 81 2|           długim pocałunkiem, żeby ją właśnie uchronić od gadania,
 82 2|           opamiętał się i wypuścił ją ze swych ramion.~- Niechże
 83 2|         nie mogła się oprzeć. Żeby ją tylko puścił... Jej uśmiech
 84 2|         głosy muzyczne, prowadziły ją na niedosięgłe wyżyny i
 85 2|        Wpływała w zaświat i niosły ją objęcia obłoków ścierając
 86 2|         czasu. Obowiązki "powołały ją" do łoża chorego pana Storzana.
 87 2|          niesłychanie zazdrosny, a ja będę z panią ciągle tańczył.
 88 2|      teoretycznie i praktycznie, a ja będę z panią tańczył do
 89 2|       okrzyku, nie westchnęła, gdy ją bezoporną i posłuszną zagarnął
 90 2|    przewodnictwu na groblę. Szybko ją przebiegł, minął upust,
 91 2|           się z narzeczoną prosząc ją usilnie, żeby się zaraz
 92 2|    Umówiliśmy się, że gdy odjedzie ja zawsze będę siedziała w
 93 2|           jeszcze wrócić.~- No, to ja będę pokręcał ten knot.
 94 2|        będę pokręcał ten knot. Już ja mu to fajnie odstawię!~-
 95 2|          perfidia! A dlaczegóż nie ja?~- Pani przeszkadzają suknie...
 96 2|      kędzierzawą głowę i odwróciły ją od okna. Śmiech radości
 97 2|  buńczuczna Szarłatowiczówna mocno ją trzymała za rękę. Obiedwie
 98 2|            nakaz tańca poddawał mu ją fizycznie, zamierał z tęsknoty
 99 2|    zbliżenia się ciał, iż wprawiło ją w nieustanne szaleństwo.
100 2|         podczas rekolekcji - gdzie ją los wśród tego balu porzucił,
101 2|            w gruncie rzeczy niosło ją przez pustkę rozpaczy. Suche
102 2|          Wando...~- Proszę pana... Ja nie umiem tańczyć!~- Umie
103 2|        umiem tańczyć!~- Umie pani. Ja tak poprowadzę, że się pani
104 2|       podniosła się i stanęła. Gdy ją ujął, gięła się w jego ręku
105 2|       przewieszona na łokciu, albo ją trzeba było taszczyć po
106 2|    rozbudza w tej dziewczynie, gdy ją tak wobec wszystkich przytula
107 2|     przedtem pracy tanecznej, więc ją odprowadził do krzesła i
108 2|           jego wypomadowaną głowę? Ja nawet z daleka nie mogę
109 2| Uwolniłabym się. Muszę!~- No, to i ja muszę z nienawiścią patrzeć
110 2|         łączy się z myślą o nim. A ja o tobie myślę i myślę. Dniem
111 2|         ciebie, zawsze i wszędzie! Ja szaleję bez ciebie! Ty,
112 2|       Okszyńskiej, bez słowa ujęła ją pod rękę i poprowadziła
113 2|          żądze, a teraz wyprowadza ją do drzwi tego pałacu, w
114 2|           boć tyle razy z rozkoszą ją całował, śledzącą niczym
115 2|          podzieli. Rozpacz pchnęła ją z miejsca, przeprowadziła
116 2|         ten, i ten szereg odrzucał ją od siebie.~- O Boże! - wzdychała
117 2|            Okszyńskiej. Wyklaskano ją od fortepianu, żeby przypadkiem
118 2|           rozkoszy. Teraz wprawiał ją w zachwyt swym tańcem, swym
119 2|          Co to jest?~- Przecież to ja go namówiłem... I ty także !... -
120 2|        łączka, tam dwór, tu droga. Ja leżę w rowie i nie widzę
121 2|         strachu, kłap-kłap-kłap... Ja cię znam! Teraz się dopiero
122 2|        tobą, a ten precz!~- Piję i ja z tobą! - wołał Cezary,
123 2|          mną, niby z tej racji, że ja jestem szlagon, niby burżuj,
124 2| niepomyślnie wywalić, pijanico, to ja ci sprawię!~Ksiądz wskoczył
125 2|               Cóż ty się śmiejesz? Ja dobrze wiem, co mówię, bo
126 2|        uciekała przed perliczką.~- Ja? Pan to widział? - jęknęła
127 2|           ganku przez ogród, jakby ją ścigał tysiąc rozjuszonych
128 2|           krzyknął w uniesieniu.~- Ja nic nie wiem. Coś się dzieje...
129 2|       pannie Karolinie? Sok, który ja sama, własnoręcznie przygotowałam?
130 2|         powiedzieć, ale sok, który ja przygotowałam, pannie Karusi
131 2|    szklankę z wodą i sokiem?~- Czy ja sama podałam? Zaraz! Sama
132 2|          tę Wandzię, biedactwo, co ją państwo byli łaskawi zabrać
133 2|           bardzo grzecznie.~- Tak. Ja podałam - odrzekła Wanda.~-
134 2|          sama? - spytał Hipolit.~- Ja osłodziłam tę wodę.~- Pani? -
135 2|           tackę ze szklanką, umyła ją i jużeśmy w niej piły kawę
136 2|          ciocią. Albo ciocia, albo ja piłyśmy kawę z tej szklanki.~-
137 2|           a później ostatni pchnął ją nożem pod to serce, które
138 2|       szklanki Karoliny? Lecz któż ją wsypał? Czy ona sama? Służącej
139 2|           nosił swej pani. Widywał ją tajemnie to tu, to tam,
140 2|      szarpnął tę szpicrutę, wydarł ją z ręki wroga, w mgnieniu
141 2|            zostawić pamiątkę, żeby ją nosił kilka tygodni i wiedział,
142 2|            własną szpicrutą. Widzi ją pani? Tą oto! Jego własną,
143 2| momentalnie szpicrutę w ręce: ujął ją za twardą, okrągłą rączkę
144 2|            rozumu i męką duszy, że ją na zawsze utracił. Kto,
145 2|        usta! O nędzo, o hańbo! Bić ją dlatego, że zasłoniła sobą
146 2|       majątek oczyści z długów`? A ja - precz! Ja precz? Ja do
147 2|           z długów`? A ja - precz! Ja precz? Ja do tajnych jeno
148 2|            A ja - precz! Ja precz? Ja do tajnych jeno uciech,
149 2|          tak samo ręce gryzła, jak ja w tej chwili! Ale już nie
150 2|         radości. Jakże mam wrócić, ja do ciebie, ja mężczyzna,
151 2|          mam wrócić, ja do ciebie, ja mężczyzna, ja żołnierz,
152 2|           do ciebie, ja mężczyzna, ja żołnierz, którym cię pobił
153 2|        okolicy. Zdawało mu się, że ją pierwszy raz widzi. W każdym
154 2|     Chciałem odwiedzić Karolinę.~- Ja także. Idąc na mszę świętą,
155 2|         mszę świętą, co dzień rano ją odwiedzam. No, ja ci nie
156 2|       dzień rano ją odwiedzam. No, ja ci nie przeszkadzam. Módl
157 2|        Ksiądz jesteś od modlitw.~- Ja - tak. Ale ja, to już jakby
158 2|           modlitw.~- Ja - tak. Ale ja, to już jakby z urzędu,
159 2|         Oprócz ciebie, mój bracie, ja jeszcze drugi i ostatni
160 2|          ale w innej - a dlaczegoś ją całował?~- Tak mi się podobało.
161 2|         szlachciankę! Widzisz, jak ją Bóg za te pocałunki z byle
162 2|           moje z nią porachunki... Ja księdza o rady ani o wskazówki
163 2|       stawianiem się nie wskórasz! Ja jestem właśnie od tego,
164 2|            nie wyrzuca. Mogłem był ją uwieść, gdybym był chciał.
165 2|               Milcz! Milcz! Milcz! Ja tego słyszeć nie chcę! A
166 2|           na swój arkan pochwycił! Ja jestem wolny źrebiec. Jeść
167 2|            jak moje sumienie?~- Bo ja, widzisz, oprócz tego, że
168 2|            boży.~- Wiem o tym. Ale ja nie jestem z parafii. Ani
169 2|            takiej sprawy, z której ja nie mógłbym się przed tobą
170 2|        jestem!~- Dziękuję ci, Hip! Ja przecie wiem o tobie. Ale
171 2|          przecie wiem o tobie. Ale ja nie mam sprawy.~- Kto cię
172 2|     Hipolit ujął jego dłoń i długo ją ściskał. A wreszcie puścił
173 2|         posagu. Zdawało się, że ty ją lubisz. Marzyłem: pobiorą
174 2|         Cezarego walizkę i zaniósł ją do następnego pokoiku, małego,
175 2|         się według swego życzenia. Ja ze współmałżonką będę w
176 2|          tak latami stoi. A ile to ja, proszę łaski pana, zboża
177 2|            diabła czubatego, zanim ja ci dam papiery !"~- Jakież
178 3|         Laury z tą samą wonią, gdy ją poczuła Karolina, kiedy
179 3|         prowincji uczyłem ideału - ja, urzędniczyna pod rządem
180 3|            ich czasów.~- Doprawdy? Ja sądzę, że nie. Ale, oczywiście,
181 3|            ze swego konia krzyczy: ja tiebia wiżu!ja tiebia wiżu! -
182 3|            krzyczy: ja tiebia wiżu!ja tiebia wiżu! - po tym okrzyku
183 3|        wykonać dobrowolnie, należy ją usunąć gwałtem, przymusowo,
184 3|      Możesz sobie o tym sądzić, co ja mówię, jak ci się żywnie
185 3|               Et! Co z tobą gadać! Ja takiego oto eks-żołdaka
186 3|       Owszem, pójdę na ten raut.~- Ja ci dam raut, romansowiczu
187 3|               Dlaczegóż nie teraz? Ja tylko parę słów...~- Więc
188 3|       drwiącym i złośliwym.~- Tego ja nie wiem. Ja przecie tylko
189 3|     złośliwym.~- Tego ja nie wiem. Ja przecie tylko słucham. Uczę
190 3|            dopiero dowiaduje, więc ja panu podam tutaj niektóre
191 3|            takie stanowisko, jakie ją samą, gdyby mogła mieć świadomość
192 3|          złością Baryka.~- Dobrze! Ja jestem Rusin zgodny. Bij
193 3|           fabryk i przemysłów. Ale ja tu mówiłem, że nasza partia
194 3|             Wówczas doprowadza się ją do przytomności i zaczyna "
195 3|      wyszarpaliby żywą duszę, żeby ją w tym oto błocie ulicy nogami
196 3|         Masz się uczyć medycyny.~- Ja teraz od komunistów pobieram
197 3|           wytłumaczenie! Wiem! Ale ja nie chcę, nie chcę pańskich
198 3|           chcę pańskich tłumaczeń. Ja chcę zaprzeczeń w czynie!~-
199 3|      trudzie, mało - ale dajemy.~- Ja teraz stawiam pytania! I
200 3|             jak zawsze - młodzież. Ja przecie wiem, co mówię,
201 3|          jeszcze masz na obronę?~- Ja mam jeszcze na obronę -
202 3|          męstwo?~- "Pewnym męstwem ja się nigdy nie pochlubię,
203 3|           się nigdy nie pochlubię, ja przed bliźnich drżę męczeństwem,
204 3|     męczeństwem, w otchłań spychać ja nie lubię"...~- To są stare,
205 3|           Ty przecie znasz Moskwę. Ja cię zapytam, czy tam tak
206 3|           się, Czaruś?~- Boję się. Ja już złożyłem dowody, jak
207 3|        dowody, jak go się boję. O, ja się go boję! Chciałbym go
208 3|        myśl o tym.~- A o czymże to ja mam myśleć? Czy nie wiesz
209 3|           nie wiesz czasem, o czym ja mam myśleć?~- To myślałeś
210 3|       Stanął głupi i niemy. Błagać ją o co? Przepraszać ją za
211 3|        Błagać ją o co? Przepraszać ją za co? Przyobiecywać jej
212 3|           zabite! A tyś myślał, że ja cię na schadzkę?... Że do
213 3|           honoru...~- Tak, Czaruś. Ja byłam wolna i ty byłeś wolny.
214 3|           pochwycić jego rękę, ale ją wyrwał. Znowu poniosła go