Czesc

  1 Rod|           cienie nadbrzeżnych gajów, pani Barykowa nie miała zawsze
  2 Rod|           ślubie, jadąc przez Moskwę pani Barykowa (Jadwiga z Dąbrowskich)
  3 Rod|              jego dorastająca córka. Pani Barykowa po przetańczeniu
  4 Rod|              uroczej gubernatorówny, pani Barykowa z zachwytem, rozpływając
  5 Rod|        Mienia zdieś obiżajut!~Skądże pani Jadwiga (z Dąbrowskich)
  6 Rod|               że służące były Polki. Pani domu, jak wiadomo, nie mogła
  7 1  |            premedytacją, była obecna pani Barykowa i Cezary. Część
  8 1  |      zależało. Wiedzieli wszyscy, iż pani Barykowa odbiera i wręcza
  9 1  |        uciekają, dokąd oczy poniosą.~Pani Barykowa, tknięta współczuciem,
 10 2  |      smutkiem, że braciszek nie daje pani przyjść do słowa... - rzekł
 11 2  |            tego piechura... - rzekła pani Wielosławska roztapiając
 12 2  |           zdecydowała głośno starsza pani. - Na wojnę chodził, ziemi
 13 2  |         dobrotliwie spytała Cezarego pani Wielosławska.~- W Baku,
 14 2  |       Wielosławska.~- W Baku, proszę pani.~- Aż w Baku!... To i pan
 15 2  |              stołu już było luźniej. Pani Wielosławska pociągnęła
 16 2  |                Poradzę sobie, proszę pani!~- Nie tak to łatwo. Nie
 17 2  |           żadnych wymagań. Ale jakże pani powróci do tamtego domu?~-
 18 2  |                 Już trafię, skoro mi pani wskazała drogę.~- No więc
 19 2  |          ostry i natarczywy.~- Widzi pani, deszcz pada.~- A pada.~-
 20 2  |            Baryka rzekł:~- Niech się pani okryje moim płaszczem. Mam
 21 2  |             Może to nie wypada, żeby pani okrywała się moim płaszczem?~-
 22 2  |           musi być śmiały. Oto widzi pani, jaki jestem śmiały.~Mówiąc
 23 2  |             nie ośmielam, żebym miał pani sprawić jaką przykrość.
 24 2  |                Obawiam się, że włosy pani mogą się zapalić od ognia
 25 2  |             roześmiał radośnie:~- A! Pani Laura...~- Gdzie? Jaka znowu
 26 2  |             Laura?~- Sąsiadka nasza, pani Laura Kościeniecka, ze swym
 27 2  |              ha-ha-ha!...~- Myli się pani. Konik nas wcale nie ponosił... -
 28 2  |         Baryki.~- A! - skinęła głową pani w stronę Baryki. - Zdaje
 29 2  |             basowym głosem towarzysz pani Kościenieckiej. - Cały koń
 30 2  |          Wczoraj.~- Tiens! - syknęła pani. - I już dziś rano tak forsowna
 31 2  |           najniższym basem towarzysz pani Kościenieckiej. - Jestem
 32 2  |              swą astmę... - wtrąciła pani Kościeniecka.~- Pan Władysław
 33 2  |            moim polu? - rzekła nagle pani Kościeniecka. - Zajechaliście
 34 2  |              do mnie na śniadanie.~- Pani Lauro! W takiej postaci?
 35 2  |            że proszę na śniadanie.~- Pani!~Piękna amazonka zawróciła
 36 2  |            płuca niczyje.~Była w tej pani jakaś cecha otwartości,
 37 2  |           Barwicki z książką w ręku. Pani domu nie było.~- Widzisz... -
 38 2  |         mówiąc, że tu tak pięknie...~Pani Kościeniecka niepostrzeżenie
 39 2  |            niemal przejrzyste szaty, pani Laura była niepodobna do
 40 2  |             lubi książki? - zapytała pani Kościeniecka siadając naprzeciwko.~-
 41 2  |             Aż z Baku! - dziwiła się pani Laura szczerze i prawdziwie.~-
 42 2  |              to-to! - syczała piękna pani. - Nie puścić! Nie puścić!~
 43 2  |           gruntownie nieużytecznego. Pani Wielosławska nie bez pewnej
 44 2  |          swej linijce ze śniadania u pani Laury Kościenieckiej, wchodząc
 45 2  |          owijając nią kolana.~- Może pani pożyczyć agrafki do zapięcia
 46 2  |         gdybyśmy milczeli.~- I czego pani tak dalece boleje nad gimnastyczną
 47 2  |       rozmachu, przestworu.~- Źle tu pani?~- Nie powinno mi być źle.
 48 2  |          cudzy.~- Tak - nie cudzy.~- Pani ma bliższą rodzinę?~- Tych
 49 2  |                Teraz ja znowu jestem pani porte-malheur, ostatni powiew
 50 2  |             czoło.~- Dość już o tym! Pani jest nienaturalna, pełna
 51 2  |      okoliczności po temu.~- Czy wie pani, że i ja jestem poniekąd "
 52 2  |            powierzchni.~- I cóż? Żal pani pudla Gaga czy Gagi? - zapytał
 53 2  |             żal? Nie wiem.~- Nie wie pani?~- Czuję w każdym razie
 54 2  |          ostrym sztyletem!~- Jaka to pani mściwa!~- Jestem mściwa.
 55 2  |          odebrać zrabowane!~- Proszę pani. To, co tam zostało zrabowane,
 56 2  |         słóweczka o pudlu!~- Zapomni pani! Już jesteśmy przyjaciółmi,
 57 2  |        siebie!~- Alboż to nie będzie pani lepiej mieć tutaj - i w
 58 2  |           swoją.~- Ale - ale! Proszę pani, jak się to miejsce nazywa?~-
 59 2  |          będzie przy ekonomie.~Widzi pani, jaki jestem zgodny: do
 60 2  |      koniecznie tutaj?~- Jeżeli mama pani mogła przez rok mieszkać
 61 2  |            dobrym pisarczykiem, daję pani słowo. Cały dzień bym robił,
 62 2  |          wywiędłe ciocie, nawet sama pani Wielosławska, słowem wszyscy,
 63 2  |             pracą, jaką mu narzuciła pani Kościeniecka. Jak już wiadomo,
 64 2  |             zająć się nie mógł, więc pani Kościeniecka gospodarowała
 65 2  |            wszelkiego rodzaju. Toteż pani Kościeniecka objeżdżała
 66 2  |              swych ramion.~- Niechże pani idzie, skąpcze obrzydliwy...
 67 2  |              do Nawłoci posłaniec od pani Laury Kościenieckiej z rozkazami:
 68 2  |     cukierków do Odolan na polecenie pani Kościenieckiej i nie mógł
 69 2  |        ścianach dał się słyszeć głos pani Laury Kościenieckiej. Po
 70 2  |        Nawłoci.~- Nie, na utrapienie pani. Konie, które mię tu przywiozły,
 71 2  |      cierpliwie poczekać. I oto, jak pani widzi, los mię za me cnoty
 72 2  |             odpocznę. Dobrze?~- Ach, pani... Pani Lauro...~Śliczna
 73 2  |               Dobrze?~- Ach, pani... Pani Lauro...~Śliczna pani Kościeniecka
 74 2  |                Pani Lauro...~Śliczna pani Kościeniecka zrzuciła z
 75 2  |            za szkoda - mówiła piękna pani - że nie byłam teraz w domu.
 76 2  |         Będziemy się bawić, bawić!~- Pani czeka niecierpliwie na ten
 77 2  |             Jeszcze by też!~- Będzie pani dużo tańczyć`?~- Och, będę!~
 78 2  |          dużo tańczyć`?~- Och, będę!~Pani Kościeniecka szczególnym
 79 2  |           ciągle tańczył. Przecie to pani zaprosiła mię na ten piknik.~-
 80 2  |        trzeba już jechać... - rzekła pani Laura wstając ze swego miejsca.~
 81 2  |             nie może przyjąć "jaśnie pani". Pani Laura skinęła głową
 82 2  |          może przyjąć "jaśnie pani". Pani Laura skinęła głową i minęła
 83 2  |         obfitych i gęstych kropelek.~Pani Laura otworzyła sama drzwiczki
 84 2  |          zaproszony uprzejmym gestem pani Kościenieckiej, wsunął się
 85 2  |              świętego...~- Dlaczegóż pani wychodzi za mąż za tego
 86 2  |           człowieka?! Ach, prawda... Pani go kocha...~- Cicho, cicho!~-
 87 2  |             Cicho, cicho!~- Dlaczego pani wychodzi za mąż za tego
 88 2  |         Cezary dwornie ucałował rękę pani Laury i skłonił się przed
 89 2  |          terminem zabawy w Odolanach pani Laura Kościeniecka wpadła
 90 2  |              polną drogę. Do majątku pani Kościenieckiej było ze cztery
 91 2  |           oświetlone okna w pałacyku pani Kościenieckiej.~Cezary odtworzył
 92 2  |      zupełnie spokojny: przyszedł do pani Kościenieckiej w pilnym
 93 2  |             dół. Słychać było śmiech pani Laury, głos jej narzeczonego
 94 2  |         pierwszego męża Laury, stara pani Kościeniecka. Siedział skulony
 95 2  |             drzwi biblioteki. Weszła pani Laura. Uśmiechnęła się radośnie
 96 2  |              odjeżdżającego pojazdu. Pani Laura wróciła do holu i
 97 2  |              szelest lekkich kroków. Pani Laura przeszła przez bibliotekę
 98 2  |           odgłosów stąpania starszej pani po schodach prowadzących
 99 2  |              przerażeniem, że piękna pani z kimś rozmawia. Serce biło
100 2  |        pokojówka rozbiera łóżko swej pani. Wkrótce ta pokojówka szepnąwszy
101 2  |              zamknęła drzwi za sobą. Pani Laura przekręciła klucz
102 2  |      perfidia! A dlaczegóż nie ja?~- Pani przeszkadzają suknie...
103 2  |       wielkich palców w lakierkach - pani Kościeniecka weszła na salę.
104 2  |                narzeczony, Barwicki.~Pani Laura rozmawiała, witała
105 2  |          całe towarzystwo nawłockie: pani Wielosławska, wujcio Michał
106 2  |              on doświadczał na widok pani Kościenieckiej.~Lecz i Cezary
107 2  |            nie umiem tańczyć!~- Umie pani. Ja tak poprowadzę, że się
108 2  |            Ja tak poprowadzę, że się pani naumie.~- Nie mogę! - westchnęła.~-
109 2  |             mnożenia! Jak to? Odmówi pani mnie, który grywam z panią
110 2  |              w swoją stronę. Właśnie pani Laura była przez chwilę
111 2  |            śmierć, śliczny Czarusiu!~Pani Laura nie mieściła się w
112 2  |           jak z procy.~- Bolszewiku!~Pani Laura usiadła na swym miejscu
113 2  |             zakąski. W tym to czasie pani Wielosławska podeszła majestatycznie
114 2  |         furmanów z batami. Tymczasem pani Wielosławska przyprowadziła
115 2  |      podwyższeniu w rogu salonu. Tu "pani dziedziczka" posadziła pannę
116 2  |             graj!~- Rozumiem, proszę pani dziedziczki, ale nie wiem,
117 2  |             najstosowniejsza chwila. Pani Laura skinęła lekko brwiami
118 2  |              w innym, co prawda, niż pani Laura kierunku, lecz dążąc
119 2  |        Zrozumiała owo drgnienie brwi pani Laury. Spostrzegła, jak
120 2  |         balowej. Poszedł rezolutnie. Pani Kościeniecka chciała go
121 2  |             tutaj ktoregoś dnia, jak pani uciekała przed perliczką.~-
122 2  |               Widziałem, jak dookoła pani fruwały wstążki, paski,
123 2  |          wstążki, paski, falbanki, a pani z głośnym krzykiem wywijała
124 2  |        sposoby zbadała, iż tego dnia pani Kościeniecka również wyjeżdżała
125 2  |          pokoju tłoczyły się ciotki, pani Wielosławska, służące, Maciejunio,
126 2  |          Cezary... Żegnam pana.~- Co pani zrobiła? - krzyknął w uniesieniu.~-
127 2  |   Turzyckiego. A więc wszyscy, nawet pani Wielosławska, obiedwie ciotki,
128 2  |               pobiegli do "Arianki". Pani Turzycka, stale zatrudniona,
129 2  |                 Czwarta - powtórzyła pani Turzycka z dokładnością. -
130 2  |             Czy to można...~- Proszę pani... A może tu jeszcze stoi
131 2  |      zaszkodził!... - przeraziła się pani Turzycka. Mój sok! - Zbielała
132 2  |              i dumą obrażoną.~- Sama pani podawała jej szklankę z
133 2  |              Wandzia, siostrzeniczka pani dobrodziejki?~- Wandziu -
134 2  |          chodź ino tutaj! - zawołała pani Turzycka. Z sąsiedniego
135 2  | pensjonarskiego brzeg fartucha.~- To pani podała wodę w szklance naszej
136 2  |              Wanda.~- Czy podała jej pani sok osobno we flaszce, a
137 2  |             w szklance, czy też sama pani nalała soku do szklanki?~
138 2  |        flaszki do szklanki.~- Tak że pani nic innego nie robiła, tylko
139 2  |         kuchni do tego saloniku i tu pani na stole tacę postawiła?~-
140 2  |                wtrąciła z pośpiechem pani Turzycka - panna Karusia
141 2  |           tacy i przyniosła.~- A czy pani, panno Wando, osłodziła
142 2  |             Ja osłodziłam tę wodę.~- Pani? - pochwycił Michał Skalnicki.~-
143 2  |           chwili wahania.~- Dlaczego pani już z góry słodziła wodę
144 2  |         słodko.~- Ile łyżeczek cukru pani wpuściła do szklanki? -
145 2  |              Wielosławski.~- Dwie.~- Pani wie na pewno, że to był
146 2  |        cukier, a nie co innego? Może pani przez pomyłkę wsypała do
147 2  |           był cukier z cukiernicy.~- Pani to doskonale pamięta?~-
148 2  |                Pamiętam.~- A może by pani poznała szklankę, z której
149 2  |              niewinności... - mówiła pani Turzycka niespokojnie, z
150 2  |                   wtrąciła zjadliwie pani Turzycka. - Uposażenie administratora
151 2  |             Hipolit. - A jednak może pani będzie łaskawa pokazać nam
152 2  |   administratora dóbr nawłockich....~Pani Turzycka powstała z miejsca
153 2  |          nowinek, które zanosił swej pani. Szczęśliwy był, gdy mógł
154 2  |       mieszkaniu rządcy dwie osoby - pani Turzycka i Wanda. Pani Turzycka?
155 2  |               pani Turzycka i Wanda. Pani Turzycka? Brak wszelkich
156 2  |           pogłoski Cezary nosił swej pani. Widywał ją tajemnie to
157 2  |     kategorycznie do nauki, ponieważ pani Laura wybierała się na kilka
158 2  |            chcę.~- Zgadzam się, moja pani, i zaraz opuszczę te tak
159 2  |              Chciałem tylko gościowi pani zostawić pamiątkę, żeby
160 2  |       wyzywał na pojedynek. Nie chcę pani kompromitować.~- Ale szpiegowałeś
161 2  |            racji?~- Przecie nie może pani zaprzeczyć, że zasługiwałaś
162 2  |              legalnego narzeczonego.~Pani Laura nie odpowiedziała.
163 2  |              taki skandal!~- Mówiłem pani - odparł Baryka - że nienawidzę
164 2  |        odparł Baryka - że nienawidzę pani narzeczonego. Mówiłem to
165 2  |           własną szpicrutą. Widzi ją pani? Tą oto! Jego własną, a
166 2  |    narzeczony!~- Byłoby dobrze, żeby pani odeszła do swej świetlicy,
167 2  |            bo będę go jeszcze bił. A pani mi przeszkadza!~- Precz
168 2  |        pobicia. Stare ciotki, jaśnie pani, Skalnicki, księżyna, Hipolit -
169 2  |        ławeczka drewniana, na której pani Wielosławska siadała, gdy
170 2  |              rolę Maciejunia pełniła pani Gruboszewska, jejmość w
171 2  |         skaleczyłem się tak mocno...~Pani Gruboszewska poczęła wnet
172 2  |            że nasza piękna sąsiadka, pani Laura, jest już panią Barwicką.~-
173 2  |        żegnany, pojechał do Nawłoci. Pani Wielosławska i strupieszałe
174 2  |             zabawił. Ucałował rączki pani Turzyckiej, coś tam naopowiadał
175 2  |    zasłonięte firankami. To znak, że pani nie ma.~Nie dał rady: grube,
176 3  |             czcili, pisał o Polsce: "Pani moja, Mocarka wielka, Matka
177 3  |      Krzemiński. Polska była dlań - "Pani moja, Mocarka wielka, Matka
178 3  |        wieczne wspomnienie o pięknej pani Laurze. A nieprzerwana jej
179 3  |        czarująca rozmowa, spotkanie.~Pani bladolica, w lutry otulona
180 3  |            na sercu tej Mocarki, tej Pani, tej Matki ogrzali i do
181 3  |           deszczach burzyły w ziemi. Pani Laura Barwicka gorzko płakała.~-