| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library |
| Stefan Zeromski Przedwiosnie IntraText - Concordances (Hapax - words occurring once) |
Czesc
12025 2 | zamknęła drzwi, przez które wdarł się był do tego pokoju. 12026 2 | przychylność. Wszystko wdeptane zostało w ziemię szalonymi 12027 2 | szeregu panien, mężatek, wdów i rozwódek przyszła kreska 12028 2 | Kościeniecka. Jak już wiadomo, wdowa-narzeczona z Leńca organizowała wielki 12029 2 | oczu zwrócone na piękną wdowę. Poczęła śledzić uśmiechy 12030 2 | powiecie pod komendą ślicznej wdowy z Leńca.~Oczywista, że gospodyni 12031 1 | drugim, starszym człowiekiem. Wdrapali się obadwaj do wnętrza wozu. 12032 2 | samą panią Wielosławską wdrapywało się na strych dworu w celu 12033 1 | brzmią takie oto hasła, wdraża się w życie takie oto żelazne 12034 3 | wiara, męstwo musi być wdrożone w pracę, w czyny, w znajomość 12035 2 | kutasikami. Na nogi ksiądz Nastek wdział połyskliwe lakiery ze stalowymi 12036 1 | pchnięto do okopów. Coś tam wdziano na jego przynagi grzbiet, 12037 2 | lśniącą spódniczkę, na to wdziany pewien rodzaj żupanka z 12038 2 | bardziej ozdobną, swobodną, wdzięczną. Ach, z jakąż przyjemnością 12039 1 | sam i nie sam. Patrzył na wdzięczne drzewko brzoskwiniowe, co 12040 2 | się do przybyszów z tej wdzięcznej na wejrzenie, samoswojej 12041 3 | było nowe zaciągać długi wdzięczności.~- Te figury? To "warszawiacy" 12042 2 | do Nawłoci.~- Będę bardzo wdzięczny, a jak szczęśliwy, tego 12043 3 | wiadomości i oświadczeń - dość wdzięcznym i jakby melodyjnym ruchem 12044 2 | wszystkie księże kokieterie i wdziej frak, albo noś i na balu 12045 2 | siodle niejako bryłowatość wdzięku ściskała widokiem swoim 12046 2 | Cezarego:~- Jak pan śmiał wdzierać się tutaj o tej porze. Widzi 12047 1 | Wybijał szyby Tatarom, wdzierał się na płaskie dachy domów 12048 1 | organizmu niemowlęcego, wdzierała się w samo sedno jego istoty. 12049 2 | obejmowało uściskiem ręce i nogi, wdzierało się pod ubranie i dreszczem 12050 2 | wyciągając co najgodniejsze wędliny i ogołacając piwnice.~Pieczono, 12051 2 | przed "wielkimi wojnami", wędrowali masowo za granicę Słowiańszczyzny 12052 3 | zorganizowaną przez tegoż wędrowca poprzez graniczne rzeki. 12053 2 | ojcu, o ucieczce z Baku i wędrówce przez Rosję, o śmierci ojca 12054 1 | okazywana gościom, przychodniom, wędrowcom, którzy właśnie wynosili 12055 1 | odurzeniu od trującego zaduchu wędrowców przemierzających równiny 12056 2 | już wichrem zimowym. Lecz wędrowcowi było gorąco. Szedł szybko, 12057 1 | poszukiwaniu władzy. Dwaj wędrowcy rzucili się do niego i nie 12058 2 | przyjaciela! Były to jakby wędrówki w słońcu po krainie dalekiej - 12059 3 | ażeby przypatrzeć się twarzy wędrownego Anglika. Tłumy policji i 12060 1 | to za komunizm, gdy się wedrzeć do cudzych domów, pałaców, 12061 2 | poczęły szczypać poprzez wędzidła smaczne przydrożne szczawie.~ 12062 1 | szynki i kiełbasy.~- Ci sami wegetarianie czy jacyś inni, mięsożerni?~- 12063 2 | nim na cztery ręce "Tańców węgierskich" Liszta - co jeszcze pamiętał 12064 2 | piersiach jak grot o trzech węgłach, którego już z piersi nic 12065 3 | szczury. Gdy wielki wóz z węglem zajeżdża, aby zaopatrzyć 12066 2 | lekkomyślnie zawartej spółce węglowej z dwoma Żydami, braćmi Kminkami... 12067 3 | wzruszą go mali złodzieje węglowi, wybiegający z zaułków, 12068 1 | nieprzeliczonymi wiekami, gaz, pałający węglowodór, którego pochwycenie odpokutował 12069 3 | zmiatają z ulic mokry pył węglowy, żeby się wśród tej okrutnej 12070 1 | Był w Karpatach. Parł na Węgry. Przysyłał stamtąd wiadomości, 12071 2 | Podnieśli wspólnymi siłami wehikuł, wsiedli i pomknęli dwakroć 12072 2 | polskiemu, który spełniał w tym wehikule obowiązki szofera. Motocykl 12073 3 | robotników - ze zdziwieniem wejrzał na młokosa przerywającego 12074 2 | przybyszów z tej wdzięcznej na wejrzenie, samoswojej wody. W nieruchomej 12075 3 | nieprzerwanie przezornym wejrzeniem w trzeszczącą i burzliwą 12076 1 | czystym duchem - niechajże wejrzy w jego serce, niech wstąpi 12077 3 | schodach tak brudnych, ścianach wejścia zakopconych czadem lamp 12078 2 | ogólnej, ze łzami w oczach. Wejście gospodarza, a zwłaszcza 12079 2 | po pensjonarsku strwożona wejściem dwu młodych kawalerów, z 12080 2 | ze schodów, które z holu wejściowego prowadziły na piętro. Była 12081 2 | spokojny. Przed drzwiami wejściowymi, gdy je otwierali, stały 12082 1 | bielizna, cienka, grubsza i wełniana, chustki do nosa, skarpetki. 12083 1 | sufitem pracują szklane wentylatory normujące pożądane ciepło 12084 3 | bramie ogrodu, ażeby ich tam wepchnąć i schwytać. Pan Gajowiec 12085 1 | budki brekowego, który go wepchnął poza siebie i zakrył swym 12086 2 | szarpało w niezwalczonej pasji, wepchnięte w sidła melodii dzikiej 12087 2 | drzwi do małego pokoju z werandą, wychodzącą na ogród. Wyszedł 12088 2 | na ogród. Wyszedł i na tę werandę, którą ostatni deszcz zalał 12089 1 | nie trwało długo. Traktat wersalski zmusił Turków do ustąpienia 12090 3 | zupełnie jak kapłan naginający wersety Pisma do potrzeby obronienia 12091 2 | było szczegółu, wzmianki, wersji, anegdoty, która by nie 12092 2 | spostrzegając, iż z tych leńcowatych wertepów wolantka wybiegła na piaszczysty 12093 3 | wieczorem w "salonie" Gajowca wertował papiery, liczył, dodawał, 12094 2 | ponure te kielichy niedawnego wesela! Oto grusze polne, które 12095 2 | siną od golenia. Zdrowie i wesele tryskały z jego oczu, twarzy 12096 1 | uśmiechnięta, z radosnym w sercu weselem od jego łaskawych słów i 12097 1 | wciąż miał przed oczyma. Weselszą była przede wszystkim myśl 12098 1 | myśląc o rzeczach i sprawach weselszych od widoku, który wciąż miał 12099 2 | żeby o coś zapytać albo coś wesołego powiedzieć. Wtedy jej koń 12100 1 | jak grób milczącą, był już wesoły. Pocieszyło go to i owo, 12101 2 | na ludzi śmiejących się, wesołych, rozbawionych, jacy byli 12102 2 | Odpowiedziała również ukłonem wesołym na ukłon Cezarego. Ale oczy 12103 2 | uśmiechała. - Usiadła. - Powiodła wesołymi, roziskrzonymi oczyma po 12104 2 | kadłubków, których ta zabawa ma wesprzeć. Proszę o kieliszek...~Pan 12105 2 | Słuchał krótkich, niejasnych westchnień, które raz w raz z potężnych, 12106 1 | nigdy ani słowa! Ani jednego westchnienia, ani jednego półsłóweczka! 12107 2 | w szerokim i wspaniałym westybulu o marmurowej posadzce i 12108 2 | najczystsza w świecie. Potem weszłam do śpiżarki i wyniosłam 12109 1 | przekroczyć, inżynier Białynia wetknął mu w rękę jakiś papier, 12110 1 | więzach. Nieraz ponosiło go wewnątrz- na wściekłość i gryzł w 12111 2 | jakby się stawiała na rozkaz wewnętrznego szaleństwa. Cezary niejednokrotnie 12112 3 | żebyśmy mieli interesy wewnętrznej solidarności z tymi narodami 12113 3 | Znali się na tym głosie wewnętrznym starzy mądrale. Wiedzieli, 12114 1 | niewierny! Tymi samymi wewnętrznymi rurami idzie w lecie woda 12115 2 | chlipaniem i ucieraniem wezbranego nosa. Cóż by dał za to, 12116 1 | kamieniach, zebrawszy koło siebie węzełki i tobołki. Była to rodzina 12117 2 | lekka uderzył jego końcowym węzełkiem lśniący zad naręcznego wałacha. 12118 2 | drgnie im ręka, gdy cię wezmą na cel! Za jedną tę oto 12119 3 | i skłębiliby się w jedno wężowisko żądz. Zdarliby ze siebie 12120 1 | rozlewną rzekę w dwakroć węższy strumień wodny. Mechanizm 12121 1 | skrzypiące zjadliwie na mrozie. Wezwał obydwu niecierpliwym rozkazem:~- 12122 3 | Nigdy.~- To po cóżeś mię tu wezwała?~- Wezwałam cię tutaj - 12123 3 | cóżeś mię tu wezwała?~- Wezwałam cię tutaj - jęknęła z najbardziej 12124 2 | śmierć spowodowała - była wezwana do sędziego śledczego, a 12125 3 | papieru, pisze raz w raz wezwania do robotników i chłopów, 12126 2 | robocie i odpoczynkowi, wglądał w ich garnusie przystawione 12127 1 | gdyż, na pół pootwierane, wgryzły się w ciało swymi paszczami 12128 2 | szklankę wody z blaszanego wiaderka. Woda przecie z naszej studni, 12129 2 | dobrotliwa ciotka toczyła wiadome spory i dyskusje ze służącą, 12130 1 | Cezary przyszedł do domu z wiadomością o dekrecie i oświadczeniem, 12131 Rod| obciążania sobie pamięci wiadomościami, w którym kościele czy na 12132 2 | coraz to nowe ploteczki, wiadomostki, wersje, pogłoski Cezary 12133 2 | wojennym. Nuda zniszczenia wiała tu wśród dymu i iskier. 12134 3 | a nadto przewiewny. Nie wiało jednak z okna i ze drzwi 12135 2 | gumnie, przy młocce cepami, wianiu, mierzeniu i odstawianiu 12136 2 | sam krzyżyk drewniany z wianuszkiem ziela wonnego. Czasem napis 12137 3 | wieją na wsze strony jako wiater, znikają jako mary, wsiąkają 12138 1 | zachodniego, zwłaszcza wobec wiatrów zachodnich, które tam trwają 12139 3 | Trochę żelaziwa, skór, kilka wiązek czy miar wiktuałów, nieco 12140 2 | obłamywały gałęzie suche, a potem wiązki ich dźwigały na plecach 12141 2 | prawdziwie jesienna, ziejąca już wichrem zimowym. Lecz wędrowcowi 12142 1 | wyhodowane w poświstach wichrów na zrewoltowanych pancernikach, 12143 2 | szlachcic cudów dokazywał w wichrowatym oberku, ku powszechnemu 12144 2 | czarnego tumana, a tylko wichry i szumy uczuć przeciągały 12145 2 | Nie bał się ciemności i wichury, deszczu i grubej mgły. 12146 2 | ostrzenia i krajania, oraz przez widelce z powyłamywanymi zębami. 12147 2 | kochali się obadwaj na nowo w widmie panny Jadwigi.~Ani ta znajomość - 12148 1 | wskazał ręką miasteczko, widne jeszcze w mroku, i daleką 12149 2 | Jeżeli służący wlezie do tego widnego pokoju, żeby zgasić światło, 12150 2 | obydwu stronach bitej drogi widniały ciemne doły, każdy z osłoną 12151 1 | rozmokłym gościńcem, ku domom widniejącym tuż obok. Biegnąc coraz 12152 2 | Tylko tam i sam, daleko widnieli jeszcze ludzie, którzy nad 12153 2 | moment zadumania - były widoczne jak na dłoni dla oczu czuwających.~ 12154 1 | bystrą wodą. Po tej to ledwie widocznej runi tańczyli na bosaka 12155 2 | lękał. Wspomnienie groźnych widoków kazało patrzeć na takie 12156 1 | śmierć. Gdy wracał z tych widowisk i opowiadał matce szczegółowo, 12157 2 | przemyśliwanie nad sposobami widywania się z ubóstwianą miało swój 12158 1 | tak wymyślne, iż nic już widza nie mogło zadziwić. Mordowanie 12159 2 | swej potęgi, władza duszy, widząca od pierwszej do ostatniej 12160 2 | zniewaga. Nie chciał być widzem podobnym do tych panów. 12161 1 | jarzmie służby! Nawet w widzeniu i za pomocą lotnej wyobraźni 12162 2 | dobrodzieju.~- Precz, czarny! Widziałeś, Czaruś, jaką to sutannę 12163 2 | miał się gorzej i nie był widzialny, a pielęgniarka- gospodyni 12164 1 | pleśnieć, ani śmierdzieć widzialnym czy niewidzialnym brudem, 12165 1 | ludu w ciągu dni czterech? Widzianoż kiedy na ziemi takie jako 12166 2 | powzięcie o niedożytym, o widzianym i prześnionym - stanowiło 12167 2 | moimi granicami - aż tu widzimy, że kogoś natrakcie konik 12168 2 | bachiczny tan ku uciesze widzów siedzących nisko na parterze, 12169 2 | i powszechne, iż wszyscy widzowie zamilkli i długo wpatrywali 12170 1 | Wszystko, co wykrzykiwali mówcy wiecowi, trafiało mu do przekonania, 12171 2 | głoszonych przez mówców wiecowych? Nadto sama wojna, jako 12172 1 | jedna w drugą fugami na moc wieczną i niezwalczoną dla żadnej 12173 1 | zesztywniałe palce do snu wiecznego, zobaczył również, że złota 12174 1 | Swej,~Stojących na progu wieczności~do łona przytulić chciej...~ 12175 2 | swoją o wiecznej śmierci i wiecznym powrocie do życia. Na skrzydła 12176 3 | drzemiąc po całych dniach i wieczorach.~Pewnego razu Baryka zabrnął 12177 2 | dzień bym robił, co każą. A wieczorkiem, po zachodzie słońca, gdy 12178 2 | w oborach, przy udoju wieczornym i rannym. Nadto łaził po 12179 2 | będziesz, naszych tajnych wieczorów! Będziesz wylewała morze 12180 2 | piersi, w sztucznym świetle wieczorowym ciotczyska liczyły jeszcze 12181 1 | które na jej tle pełnym wieczyście nieśmiertelnego piękna ludzie 12182 1 | nie znaju, wiedat' nie wiedaju - ja ich pod sekretem, w 12183 1 | słyszysz - znat' nie znaju, wiedat' nie wiedaju - ja ich pod 12184 2 | dziedziniec bezdrożny, zarośnięty więdnącymi chwastami i jeszcze pachnący 12185 2 | nocy, zabita na duszy i nie wiedząca, co się z nią przydarza. 12186 2 | podlot, klapak, muzykus nie wiedzący o świecie bożym, ta głupia 12187 1 | współkopaczów. Na ogół nie wiedziano o nim, co jest za jeden. 12188 2 | spoglądali na tę przykrótką wiedźmę z powagą, a nie bez obawy 12189 2 | drzwi, bo przez te drzwi wieje zawsze, usiadłyśmy w tym 12190 2 | niebieskawym, jakie noszą wiejscy chłopcy w tamtych~stronach, 12191 2 | Rozglądał się. Cmentarz wiejski! Niskie, niziutkie - nie 12192 2 | losowi plebana. Ręka tej wiejskiej panny, choć maleńka, była 12193 1 | jak przed nieprzeliczonymi wiekami, gaz, pałający węglowodór, 12194 1 | Kalikście-Grzegorzu i jego wiekopomnej awanturze - tej, co to - " 12195 1 | Tamże leżał w ukryciu pewien wiekowy rewolwer bez naboi i przechowywany 12196 2 | Cezary wołał w duszy do wiekowych chłopów, którzy zostawali 12197 3 | rynsztoki i same bruki! Większość dziedzińców jest ciemna, 12198 2 | a był to jeden z tych większych - otwierał i składał pulchne 12199 2 | jeszcze szczerszymi i jeszcze większymi.~- Skądże to taka pewność? 12200 1 | miał wyprawić samego na wiekuiste rozstanie`? Obejmował go 12201 1 | podlegające zepsuciu śmierci: wiekuisty powrót kwiatów na wiosnę 12202 2 | tęsknocie za jadłem i napojem, wiekuistym źródle rzezi i mordu wśród 12203 2 | co do formy.~Jedna z ulic wielkodrzewnych wyprowadziła go z parku 12204 2 | rozpościerały się konary wielkodrzewów.~Odnalazłszy wczoraj poznane 12205 2 | oficjalistów, gdyż w sposób wielkomiejski wszystkiemu się dziwiła 12206 3 | generał-gubernator warszawski, wielkorządca Polski z ramienia caratu. 12207 1 | burżuazyjnych cesarzów, wielkorządców, prezydentów, generałów, 12208 3 | ojciec i moja matka! A wy, wielkorządcy, coście zrobili z tego utęsknienia 12209 2 | na pół obłąkane z manii wielkości. Wspaniały paw siedział 12210 2 | szerokim, sklepionym u góry, wielkoszybym oknie, zobaczył w głębi 12211 2 | dama widziała swoim jaśnie wielmożnym sposobem na wskroś jej myśli, 12212 2 | widokiem. Patrzył na chmurki wielobarwne - czerwone, zwiastujące 12213 3 | widział to "dzisiaj" nie w wielobarwnej sukience wolności, lecz 12214 2 | dźwirza. Każde uderzenie wielofuntowego minerału olbrzymim echem 12215 2 | tabliczki mnożenia.~Nareszcie po wielokrotnych tam i sam posunięciach, 12216 1 | powierzchniach jako rzeka wieloramienna. Ściekała do morza i zafarbowała 12217 2 | ogromny, wspaniały, przywalony wielością płyt marmurowych, które 12218 2 | okoliczność, że przecie to sami Wielosławscy - matka, Anastazy, Hipolit - 12219 2 | szczerzej nawet Hipolitowi Wielosławskiemu. Teraz sprawiała mu istotną 12220 2 | tej willi, trzymających wieńce grubo i szczodrze pomalowane 12221 1 | belek, które się składa na wieniec, a spaja w ciągu godziny, 12222 2 | odbicia swoje, doskonałe i wierne aż do śmieszności.~- Był 12223 Rod| ziemi i z cienia patrzy nań wiernie mimo wszystko i mimo wszystko 12224 2 | jestem jeszcze pokorny i wierny sługa boży.~- Wiem o tym. 12225 3 | polskim, jedynie i wyłącznie wierszowanych paszkwilów na szefa reakcji 12226 Rod| powtarzali do upadłego jakiś mały wierszyczek polski, żeby zaś nie zapomnieć 12227 2 | gięła do taktu ze skokami wierzchowca. Prześliczna jej twarz wyrażała 12228 2 | głosem wołał po imieniu na wierzchowce, których miał osiem, witał 12229 2 | kłusował jeździec na gniadym wierzchowcu. Dama jechała po męsku, 12230 2 | natychmiast same otworzyć obie wierzeje tej starej i sfatygowanej 12231 Rod| wiary ubogich potomków. Wierzyli w jakąś swą wyższość, która 12232 3 | Edward Abramowski. Nauczał i wierzyliśmy mu ślepo, stworzyliśmy dzięki 12233 3 | tu zabiorą do roboty.~- Wierzymy, że doczekamy się jasnej 12234 1 | dopiero morowa maszyna!~- Nie wierzysz? A patrzże, co się nie dzieje. 12235 3 | robotniczych, a nawet w sukmanach wieśniaczych. Nie brakło i tużurkowych.~ 12236 1 | jednym z takich zbiegowisk wieszano in effigie burżuazyjnych 12237 1 | tej pieśni, co się stała wieszczeniem ponadludzkim, zaiste modlitwą 12238 1 | iż Seweryn był niby owa wieszczka grecka, której trójnóg znajdował 12239 3 | od romantyków, mistyków, wieszczów, proroków, socjalistycznych 12240 3 | Cóż? Kiedy wewnętrzny głos wieszczy odwodzi, iż ta droga nie 12241 3 | człowieka. Nazywali go głosem wieszczym, zjawiskiem pochodzącym 12242 1 | szemrało jakby westchnienie. W wietrze z południa polatał niejako 12243 2 | Nikt nie słyszał w ciemną, wietrzną, burzliwą noc, tylko Karolina 12244 1 | nadbrzeżne Zychu, które wietrzyk wiosenny pogłaskaniem osrebrzał. 12245 2 | warkocze, falbanki majtek wiewały w powietrzu, a bek rozpaczliwy 12246 1 | ojcobójstwem, lecz szarpał się w więzach. Nieraz ponosiło go wewnątrz- 12247 1 | daleką w jego głębi spiczastą wieżę kościelną. Rzekł cicho:~- 12248 3 | polski nie chce cię ścigać, więzić i ściąć mieczem twego siedliska 12249 3 | Biją! Biją na śmierć w więzieniach! Katują! Policjant uzbrojony 12250 1 | Rosji, która była jej więzieniem. Skryte, radosne, iście 12251 3 | Gdzieś się podział. Oślepł. Więziony przez Moskali, przeszedł 12252 3 | czarnych gałęziach kasztana, więźnia w podwórzu żydowskiej kamienicy. 12253 3 | jakich przebywają tam ci więźniowie, niejednokrotnie prześcigają 12254 2 | zjechało. Nie chciał być w Wigilię w Nawłoci, pomimo że szrama 12255 2 | złości, wściekając się i wijąc jak lis złapany w żelaza, 12256 1 | rzeczka, w stromych brzegach wijąca się wśród niziny. Śniegi 12257 2 | rozpaczliwe, istny ryk Karoliny wijącej się w boleściach. We drzwiach 12258 2 | krzykiem. I oto tak się wije już z godzinę czasu.~- Otrucie 12259 2 | gdzie pełnił obowiązki wikarego) - słowem wszyscy żegnali 12260 3 | nich ma w ręku koszyczek wiklowy albo torbę u pasa, zeszytą 12261 1 | szeregi dobrze się sprawują. Wikt w robotniczych koszarach 12262 2 | ciotkę Anielę, a później Wiktorię, a nie przez kurtuazję budził 12263 2 | diabła! Horror! ~Cezary wił się w swej jamie z siana 12264 1 | Zżymała się wewnętrznie, wiła się w udręczeniu powątpiewania 12265 2 | rozdzierały jej młode serce. Wilcze kły i tygrysie pazury zazdrości 12266 1 | zalecił go do tak zwanego "wilczego biletu" - to był to akt 12267 3 | siebie. Było mu zimno. Lepka wilgoć topniejącego śniegu, przepojonego 12268 1 | murowanym więzieniu cuchnącym wilgocią i myszami, wśród ścian, 12269 2 | w Polsce! Chłodna noc i wilgotne jej podmuchy owiewały rozmarzone 12270 2 | rosnących poza groblą w wilgotnych wądołach. Stanęli na najwyższym 12271 2 | zgryzoty przymierały.~Zjadł "Wilię" w domu ekonomostwa Gruboszewskich, 12272 2 | opał - przy połowie ryb na Wiliją - w oborach, przy udoju 12273 1 | Zabijamy padalce, żmije, wilki,~- Najprzód nie bardzo dobrze 12274 2 | Zaśmiał się głupio, jak wilkołak w pustym polu, i pobiegł 12275 1 | pałaców arystokracji, od will bogaczów amerykańskich, 12276 2 | pałacu". Była to raczej willa niż pałac albo dwór. - Piętrowa, 12277 3 | brzegu morskiego, nie dać Wilna - Moskalom, Niemcom, Litwinom, 12278 3 | wszelkich tego narodu wad i win. Tę pewność swej wiary przekazywał 12279 1 | rąk ludzkich. Skoro zaś winna była być wykonana jak najszybciej, 12280 3 | to on tam chodzi i wraca, winowajca wszechzłego.~Patrzy nieprzerwanie 12281 2 | jednak przy pomocy tegoż winowajcy oczyścili się i wyprostowali 12282 2 | Anastazym, jakaś partyjka winta (dwie ciocie, mama, ksiądz - 12283 2 | trzy boginie~Spór zacięty wiodą wraz,~Każda z nich pięknością 12284 1 | koślawe krzaki zaściełały, wiódł z matką długie rozmowy. 12285 1 | potrafiła. Ona to pchała go i wiodła w bezmierną rosyjską dal, 12286 2 | drzwiczki karety i jak ptak wionęła do bielejącego wnętrza. 12287 2 | Nawłoci liczono około pięciu wiorst drogi. Z alei odolańskich 12288 1 | upadając pod ciężarem, wiorstami do stacji kolejowej, a w 12289 2 | Kościenieckiej było ze cztery wiorsty gościńcem i szosą, lecz 12290 1 | nieśmiertelna artystka, wiosenka nadchodząca, pozłotą i posrebrzeniem, 12291 3 | że doczekamy się jasnej wiosenki naszej...~Wychodząc na wykłady 12292 3 | ulicznica w przedwcześnie wiosennym stroju, ażeby przecie więcej 12293 1 | słuchać lubili w poranki wiosny, zjawił się skądsiś znowu 12294 2 | narośli i wypełnili wioski i wioszczyny. Wojny nie wygubiły ich, 12295 2 | panna-podlotek, jakaś wysmukła i wiotka gidia pensjonarska. Wyszła 12296 2 | Hipolit, Cezary, wujcio, nawet wiotkie i wywiędłe ciocie, nawet 12297 3 | lewo chybkie samochody, wiozące wygodnie i pieczołowicie 12298 2 | czarną otchłanią, w której wirował ten płanetnik przyciskający 12299 3 | dalekość połyska. Dookoła wirują w prawo i w lewo chybkie 12300 2 | która stopudowym ciężarem wisi na Leńcu. Byłabym niezależna. 12301 2 | było już pewnie na moście wiślanym, a koniec jej jeszcze nie 12302 1 | obwałowania szklanym murem rzeki Wisły. Siły i światła będzie taki 12303 2 | wszystkie obrazy i sztychy wiszące na ścianach, przerzucił 12304 1 | wgramolił się na stopień wiszący kędyś wysoko nad ziemią, 12305 2 | lekarz, chirurg z miasta. Nie witając się z nikim, w kapeluszu 12306 2 | Pani Laura rozmawiała, witała się, uśmiechała. - Usiadła. - 12307 1 | Gdy się zaczynał dzień, witany przez ludzi łoskotem strzałów, 12308 3 | zakładnika - dobre prawo! - Witold Jarkowski, genialny wynalazca, 12309 3 | dzieła sztuki, potłuczone witraże, szczątki, ułamki, druki, 12310 2 | dawnym obyczajem z batów na wiwat. Jaśnie-Hipcio niezbyt pewnymi 12311 1 | iż ptaszek złotopióry, wiwilga boża-wola, którego tak lubili 12312 3 | nie zwracał uwagi na te wizerunki. Teraz, nie mając do roboty 12313 2 | rzeczywistego widoku swej idealnej wizji aż do stanu zalęknienia, 12314 2 | towarzystwu o jeździe linijką, o wizycie w Leńcu i umyślnie w karykaturalny 12315 3 | ma bardzo wiele ważnych wizyt.~Cezary wszedł i usiadł 12316 2 | Nie śmiał kroczyć drogą wjazdową, więc musiał zdecydować 12317 2 | niewidzialnym kuchennym ośrodku. Wjechały zaraz nowe tace, nowe bochenki 12318 2 | wykończonej, wciąż syczał wjego wargach. Przechodząc od 12319 3 | kleszczach, gdy pomiędzy palce wkłada się ołówki albo inne twarde 12320 3 | doświadczać, masz prawo wkładać ołówki między palce, a potem 12321 2 | ostatnich sonat Beethovena wkładając swe uczucia, a na salach 12322 Rod| Seweryn Baryka całą duszę wkładał w synka, w zdrowego i zażywnego 12323 2 | ślicznymi piersiami, sprężystym, wklęsłym brzuchem i wysmukłymi nogami. 12324 1 | paszczami i powyżerały krwawe wklęśnięcia. Obiedwie odjęły z bolesnych 12325 3 | sklepy, a raczej sklepiki, wklinowane w partery domów. Tymi komórkami 12326 1 | stał na swym miejscu jak wkopany w ziemię, gdy tamten podźwignął 12327 1 | uchodzą do szklanych kloak, wkopanych opodal w ziemię.~- Jakieś 12328 2 | drzwiach, przez które zawsze wkraczał do tego domu.~Nacisnął klamkę. 12329 3 | blisko, oficerowie żandarmscy wkraczali na chodnik, ażeby przypatrzeć 12330 2 | tchórzów, które mężnie nocą wkradają się do kurników. Lecz do 12331 2 | zaczął wyciągnięty knot wkręcać do środka rezerwuaru, wskutek 12332 2 | też zachowywać się będą po wkroczeniu do Warszawy owi nie znani 12333 2 | a koniec jej jeszcze nie wkroczył na przedmieście praskie. 12334 1 | na wzgórzach bakińskich i wkroczyły do miasta. Lwy albańskie 12335 1 | trwoga o syna - gdy już nie włada jej ciałem bezsenne czuwanie - 12336 2 | się na siodle i świetnie władając koniem. Gdy z polnej drogi 12337 1 | Rosjan, którzy tu niegdyś władali, a później obalili swą władzę 12338 2 | ruchach zamaszystych i pełnych władczego majestatu; panna blondynka 12339 2 | niej serce od pańskiej, władczej, ukraińskiej, kresowej dumy. 12340 2 | Jechaliśmy właśnie z panem Władysławem moimi granicami - aż tu 12341 1 | reemigrantów, który przed władzami sowieckimi odpowiadał surowo 12342 3 | niecnotliwie pozbieranych za oczami właściciela w sklepie mioteł. Szybciej 12343 3 | nieszczęśliwych - panowie, właściciele latyfundiów, potentaci, 12344 1 | Zaraz! Począł skupować od właścicieli prywatnych takie diuny, 12345 3 | gospodarza nie zastał. Ale właścicielka pensjonatu, od której dygnitarz 12346 3 | i Cezary poczuł w sobie właściwą mu przekorność. Każde bowiem 12347 2 | tu i tam, a nie zawsze we właściwe miejsce - "ewentualnie", " 12348 3 | obolałe okolice umiał we właściwej chwili pchnąć długim puginałem 12349 2 | najprzedniejszych okazów we właściwych przegrodach, lecz w gruncie 12350 3 | twoje rzemiosło.~Dorożka z właściwymi jej podskoki przemknęła 12351 1 | Fabryka jest kooperatywną własnością pracowników, techników i 12352 2 | sam się palił i z popiołów własnych odmłodzony powstawał, tak 12353 3 | władzą roztoczonej przez włast' t 'my, zmuszał pokolenie 12354 2 | i śpichlerz folwarczny, włażąc jak istny detektyw w najdrobniejsze 12355 2 | potrącał, przepraszał, właził na lakierki...~Było to z 12356 2 | do kieszeni! Oby ci tylko wlazła!~Koło stołu już było luźniej. 12357 3 | obijali o ściany i latarnie, a wlekli do jakiegoś celu, który, 12358 1 | ona cofała się przed nim, wlepiała weń przerażone oczy i mamrotała 12359 2 | podkute czarnymi obwódkami, wlepione były w tego pana Czarusia, 12360 3 | zaczyna "badanie" od początku. Wlewa się wodę strumieniami do 12361 2 | roboty. Głębokie błoto traktu wlewać się zdawało na podwórka 12362 2 | wejść teraz. Jeżeli służący wlezie do tego widnego pokoju, 12363 1 | słone błoto. Ta konieczność włóczenia się, bezcelowego cwałem 12364 2 | płata i końmi po polach nie włóczy.~Hipolit tkliwym spojrzeniem 12365 1 | ten łobuz, ten urwis, ten włóczykij i zawalidroga!~Co mu się 12366 3 | niewinnych kaczek i kogutów. Włóczyły się w tłumie typy nie opisane, 12367 1 | chwilę jechał znowu.~ Długo wlókł się pociąg naładowany ludźmi 12368 3 | tkliwego? Zapalenie płuc włóknikowe i wyżej wzmiankowane suchoty, 12369 3 | zaciśniętych. Wszyscy mieli we włosach pierze, byli pobryzgani 12370 3 | z naturalnie zaczesanymi włosami. Oczy tej niewiasty były 12371 2 | i aleją ukazała się wieś włościańska. Odolany. W oknach chat 12372 2 | parobcy w gospodarstwach włościańskich dostatnich, lepiej prowadzonych 12373 2 | kościele parafialnym wsi włościańskiej Nawłoć Dolna, a teraz dawał 12374 2 | nie tutaj. Chodź ze mną! Włożę komżę, stułę na szyję, usiądę 12375 3 | wsunięto między nie kolana i włożono między kolana i ręce drąg 12376 2 | Czaruś, jaką to sutannę włożył... Atłasy z wierzchu, a 12377 2 | skiba gliny zmarzniętej i wmarzniętej w głuche pole. Oto tu znalazła 12378 2 | właśnie stylistyczna - wmieszał się do rozmowy młody księżulo - 12379 3 | i zamieszkał, a raczej "wmieszkał się" do pokoju jednego z 12380 3 | głową, jak cegły w ścianę wmurowane, jak kamienie, jak szkło 12381 1 | starych zwalisk, w pewnej wnęce, którą najprzód z premedytacją 12382 2 | instynktu, uskoczyła do swej wnęki na schodach, wtargnęła we 12383 2 | oprawy.~- A samych środków, wnętrz między oprawami, już nie?~- 12384 1 | niebiański, uśmiech, zaprawdę, wniebowzięcia leżał na jego ustach, nie 12385 3 | danych faktów, spostrzeżeń i wniosków nie mógł dać sobie rady. 12386 1 | znalazł. Przyszedł tedy do wniosku, że ojciec musiał ją zabrać 12387 2 | ogrzanych chałup przez dzieci i wnuki zdrowe na umarcie w mróz, 12388 2 | złapany w żelaza, jak wilk we wnyku. Zdawało mu się, że siedzi 12389 3 | strugi. Ponieważ podniosła woalkę, widać było jej policzki 12390 1 | polskie, Baryka zużył bieg jej wód tak samo jak słony prąd 12391 3 | żuchwami i przełknąć łyk wódki".~Nie wyłamie się obłęd 12392 2 | Daleko, na drugim końcu wodnego rozlewiska, wpływała doń 12393 2 | zwiędłej olszyny i zapach wodnych ziół rosnących poza groblą 12394 2 | z całej siły pięściami i wodząc po dywanie w zapamiętałej 12395 1 | szklanki ciągle opłukiwane w wodzie.~- Nigdy! Przenigdy! Okazuje 12396 3 | opuchłymi domami, Cezary wodził się za bary ze swoją duszą. 12397 2 | fotelu, nie wydawała głosu. Wodziła oczyma za synem i łzy szczęśliwe, 12398 3 | krzyczeli, roili się i o coś wodzili za łby, byli rdzawi, zagryzieni 12399 2 | miasteczku Żerominie. Obadwaj wojacy wdali się tutaj w wielkie 12400 2 | pałał ci on entuzjazmem do wojaczki, ani myślowo i przekonaniowo 12401 2 | muskularna. Uczepiwszy się raz - wojak nie popuszczał jej ze swej 12402 2 | jako "obieżysasy". W czasie wojen rozmnożyli się, narośli 12403 2 | to jaka specjalna choroba wojenna, obrzęk, puchlina?~- Patrz 12404 2 | widziane z bliska zajścia wojenne i widziane z bliska zajścia 12405 1 | Całe okolice, powiaty, województwa! Bo to ci poszło jak morowa 12406 2 | Niegdyś, przed "wielkimi wojnami", wędrowali masowo za granicę 12407 2 | Nie przepadam za metodami wojowania i rekwizycji. Liczyłem na 12408 1 | różnojęzycznym i niezbyt wojowniczo usposobionym tłumie obrońców 12409 2 | przodem, dając z oddali znaki wojownikom, żeby się pospieszyli. Sadząc 12410 3 | stronie Polski w walce jej z wojskami bolszewickimi.~I tutaj to 12411 3 | Nienawidził państwa z jego wojskiem i wojną, z sądem i policją, 12412 2 | jej narzeczony. Obadwaj wojskowi wsiedli znowu na linijkę 12413 1 | rozpacz. Informacje w urzędach wojskowych były jakieś mętne i niepewne. 12414 1 | ciągnąca za wyżerką przy wojsku. Żołnierze tureccy rzucali 12415 2 | z utrapienia, urągać na wójta, na pisarza, na panów, na 12416 2 | lada chwila mogą nadejść. Wolałem cierpliwie poczekać. I oto, 12417 2 | muzyce i musiała odszukiwać. Wołały na nią wówczas przedziwne 12418 2 | kasztanów i lekki pański wolancik. Glina wymieciona spod kopyt 12419 2 | spazmatycznymi jękami i wołaniem na pomoc jakiejś cioci wysokie 12420 2 | Karolino! Panno Karusiu! - wołano tłumem. Sama ciotka Wielosławska 12421 2 | ruszyły. Dzień szarzał. Gdy wolant mijał park, Cezary rozglądał 12422 2 | tych leńcowatych wertepów wolantka wybiegła na piaszczysty 12423 2 | lśniącej, iskrzącej się wolantki, zdjąć buty, ciapać nogami 12424 3 | Wasilkowszczyzna w powiecie wołkowyskim, niejakiemu Kozłowskiemu, 12425 2 | Zresztą nie miał ani chwili wolnej, którą mógłby poświęcić 12426 1 | powietrze można było wciągnąć wolnymi i szczęśliwymi płucami. 12427 1 | rumaka Swarożyca.~- Godność wołu idącego do szlachtuza w 12428 3 | woń perfum Laury z tą samą wonią, gdy ją poczuła Karolina, 12429 1 | matce umarłej te ciche, woniejące jak fiołki słowa, na nic 12430 Rod| Półwyspu Apszerońskiego, woniejącej od kwiatów i roślinności 12431 1 | mazały dziegciem i innymi źle woniejącymi merkaptanami drzwi, schody 12432 2 | drewniany z wianuszkiem ziela wonnego. Czasem napis na tabliczce 12433 3 | nie wrócił już do mniej wonnych trupów. Natychmiast umył 12434 2 | taszczyć po podłodze jak worek kartofli. Niezgrabnie i 12435 2 | jego życia... O wnętrzu worka, który ów z tak straszną 12436 3 | czarni ludzie z czarnymi workami na głowach miotać poczną 12437 1 | pomiędzy sobą po francusku. Worki niosą na plecach, toboły 12438 2 | Pewien Żydzina z brudnym workiem na plecach nisko się kłaniał 12439 2 | myślał Cezary siedząc na worku miękkich otrąb. Ta myśl, 12440 2 | zwłaszcza maść ze świeżego wosku, oliwy, terpentyny i czegoś 12441 2 | oczy.~Hipolit jechał tuż za wózkiem na Urysiu i widać było, 12442 3 | było nieustający hurgot wózków z pieczywem, pędzonych ręcznie 12443 3 | nad siły jako tragarze, woźnice, pomocnicy, subiekci, i 12444 2 | Jędrek wytoczył z sąsiedniej wozowni linijkę, wózek na wysokich 12445 3 | popchnąć tak trudno! Kółka wpadają w wyboje drewnianego bruku 12446 2 | konie skoczyły z miejsca, wpadając w zupełny mrok w wielkiej 12447 1 | zjawiska, które dawniej nie wpadały mu w oczy. Przede wszystkim 12448 2 | świerka, który mu się cały wpakował pod sutannę i między nogi, 12449 1 | uniemożliwienia oczekującym wpakowania się do tego pociągu. Przewodnik 12450 2 | Konie trudno utrzymać. Wpakujemy się między opłotki. Będą 12451 2 | upojenia. Silnymi łokciami wparła się w piersi tego natręta 12452 2 | nogi w grubych pończochach, wparte w spienione boki rumaka - 12453 1 | Długie godziny przepędzał na wpatrywaniu się w morze wiecznie jednakie 12454 1 | wyblakłe, niebieskie oczy wpatrzone w swe oczy, oczy - radosne 12455 2 | poranek ideowemu komuniście, wpędziły go w pewien rodzaj popłochu. 12456 1 | grubości, ostro zakończone, wpierające się jedna w drugą fugami 12457 2 | sprężystą, żelazną mocą wpierała się w żelazo strzemienia. 12458 2 | dalej, dalej? - pytała wpijając się weń oczyma.~- Aż do 12459 2 | drżała i szponami palców wpijała się pod palce. Zrazu pomyślał, 12460 1 | wody przegotowanej już dziś wpłynął na zmniejszenie chorób zaraźliwych.~- 12461 1 | się "towarzysz Baryka", wpłynęła na zmniejszenie kary. Emigrantki, 12462 2 | nie należy do rzeczy i nie wpłynęło na sprawę jej postanowienia.~ 12463 2 | zajścia rewolucyjne nie wpłynęły tak decydująco na usposobienie 12464 Rod| rodzinnym, wywarła już na męża wpływ taki, że czasem... nieraz... 12465 2 | Niektórzy mówią, że to wojna wpływa tak na tę niepogodę. Ciągłe 12466 2 | Cezarego do nauki niewiele wpływało. Pewnej nocy grudniowej, 12467 Rod| nieuniknione ślimaczenie się wpośród długotrwałego wypominania 12468 2 | potężnej jego rozkoszy. Teraz wprawiał ją w zachwyt swym tańcem, 12469 2 | zamszową skórą, które w ruch wprawiała wewnątrz czarnego pudła - 12470 2 | nieskromnego zbliżenia się ciał, iż wprawiło ją w nieustanne szaleństwo. 12471 3 | jak kamienie, jak szkło wprawione - uwięziony jak żelazo i 12472 2 | w tłum z uśmiechem jakby wprawionym w oblicze. Z nagła posłyszała 12473 2 | spytał ksiądz chwytając wprawną dłonią gąsiorek ze starką.~- 12474 1 | piwnic, a mieszkańców piwnic wprowadza do pałaców. Jest to praw- 12475 1 | normujące pożądane ciepło i wprowadzające do wnętrza zawsze świeże 12476 3 | takiego oto eks-żołdaka wprowadzę na posiedzenie Cekaeru! - 12477 3 | ulepszeniach, naprawach, o wprowadzeniu w życie małych zmian na 12478 1 | gabinetu, sypialni, jadalni wprowadzili się nowi ludzie. Rozsiedli 12479 2 | pazury motłochu? Czy potrafi wpuścić biedę okolicznych wsi, ażeby 12480 1 | niejako pod ów prąd zachodni i wpuścił olbrzymią siłę wodną do 12481 2 | Ile łyżeczek cukru pani wpuściła do szklanki? - nastawał 12482 1 | olbrzymią siłę wodną do wnętrza. Wpuszczał ów prąd zachodni jednym 12483 1 | zasypali go prośbami o wpuszczenie do pociągu. Okazało się, 12484 3 | wykłady i do prosektorium, wracając z lekcji czy z miasta, Baryka 12485 2 | paniczem, szczęśliwie z wojny wracającym. Tenże Jędrek powrócił również 12486 1 | młodych rewolucjonistów. Ale wracajmy do tamtego doktora Baryki. 12487 2 | perliczka, syta sławy i tryumfu, wracała spod "Arianki" do swojej 12488 2 | się i znowu przepraszali wracjąc do meritum dysputy, do jądra 12489 1 | wolna o dawniejszym życiu. Wrastał ciałem i duszą w czerwoną 12490 2 | ta grobla w wysokie pola wrastała. Mieli pod sobą odbicia 12491 2 | podzielić się porannymi wrażeniami z panną Karoliną, a nade 12492 2 | bakińskieh wyziębiły w nim wrażliwość na sprawy tragiczne. Cezary 12493 3 | dawniejsze, gdyż je lepiej, wrażliwszym umysłem pochwycił i spamiętał. 12494 1 | pani Barykowa odbiera i wręcza pieniądze tudzież wykonywuje 12495 2 | Gruboszewskiemu. Dokonawszy zaś tego "wręczenia" w sposób urzędowy i niejako 12496 2 | odprowadził go osobiście i "wręczył" ekonomowi Gruboszewskiemu. 12497 2 | dzisiejszy dzień wszystkie wróble na wszystkich dachach ćwierkały.~- 12498 3 | bluźnić", to już do pana nie wrócę. Jeszcze raz wróciłem.~- 12499 1 | czy kukurydzę i wszystko wróci do normy. Tak mówili wszyscy 12500 2 | turkot. Nareszcie! Konie wróciły.~"Pojadę" - myślał Cezary 12501 2 | ostatnich dni listopada, wróciwszy po całodziennej nieobecności 12502 Rod| klasach" gimnazjalnych, wrodzona inteligencja, która wraz 12503 1 | arystokratyczne. Matka Cezarego, przez wrodzone jej usposobienie litościwości, 12504 2 | przynajmniej pomścić się na wrogach! Dola, żeby drżeć o siebie, 12505 3 | zdrowie żywiąc zupełną już wrogość i nosząc w sercu zemstę 12506 1 | trawą nadmorską, gdzie nawet wrona nie przysiądzie i mewa nie 12507 2 | było w tym czasie odjechać. Wrósł tu nagle po pas, a nawet 12508 1 | myszami, wśród ścian, w które wrosły wszelakie choroby? Szklane 12509 1 | czymś niby kość czy sustaw, wrośnięta w skórę chudej ręki - że 12510 1 | tańca, konnej jazdy, łyżw, wrotek, motocyklu, roweru, łodzi 12511 2 | piskląt.~Przez szpary we wrótniach stodółek przypatrywał się 12512 2 | cmentarza do bramy z oberwanymi wrótniami. Było mu wszystko jedno, 12513 3 | spojrzenia nic dobrego nie wróżące.~Cezary czuł w sobie niepojętą 12514 Rod| protekcja, cicha, pokorna, dobra wróżka, prowadząca za rękę od niskiego 12515 2 | rżenie, które nic dobrego nie wróży. Rozległ się cichy rozkaz 12516 1 | nie mógł sobie nic dobrego wróżyć. Prawie nagi, bez koszuli, 12517 3 | zaprawdę, nie pasuje do tej wrzącej, wielkomiejskiej ulicy, 12518 2 | ciężka, ordynarna i pozioma wrzała w każdym osiedlu. Czasami 12519 3 | miejscach panował chargot, wrzask, niemal huk, wywołany przez 12520 2 | ogłaszając absolutną niepogodę wrzaskliwym komunikatem, biadając pokrakiwały 12521 Rod| autora stała się niejako wrzecionem, na które się nawijała pełna 12522 2 | Góry. - Płucaż miał, płuca! Wrzeszczał, rzeczywiście, na cały tamtejszy 12523 1 | dalekie smugi morza, już ci wrzeszczano na wstawanie i kopano rozespanych. 12524 3 | dziury, łaty, łachmany, wrzody i strupy. Nadto - widział