Rozdzial

 1 1|          najdawniejszych czasów, - kto wie, czy nie od owej doby
 2 1|           to przede wszystkim ten, kto może wskazać na swego protoplastę,
 3 2|         dzieł sztuki poprzedników, kto obejmował je z gorętszym
 4 3|           w wyciągnięte kikuty nie kto inny, tylko właśnie ów "
 5 3|     bogactwa wszystkich światów, - kto stary - zabić, - czaszki
 6 3|            w tym jeszcze stuleciu, kto wie, może nawet w dziesięcioleciu
 7 3|           absolutno lisznieje!~Ej, kto choczet pudami tosku pokupat'?"~
 8 3|  Radomskiem:~"Dobrze temu dobrze, ~Kto kumu łeb odrze, ~Jesce temu
 9 3|          odrze, ~Jesce temu lepi, ~Kto koguj oślepi..."~ ~W podobnym
10 3|           pewnością siebie, gdy im kto w kaszę dmucha i na honor
11 4|     wyprawia zarozumiałym teoriom. Kto zasiewa rewolucję i wznosi
12 4|        wznosi okrzyk na jej cześć, kto szerzy jej ideę wśród ludzi
13 4|      nieskończoności czekać, aż je kto z miejsca na miejsce przestawi,
14 4|             mówiąc: "myli się ten, kto sądzi, że narodowość poezji
15 5|   Wieczorze Trzech Króli", gdy nas kto nazwie "Francuzami Północy",
16 6|           a nade wszystko krytyka. Kto chce do tego świata wtargnąć,
17 6|   przypadkiem żyd, albo ktoś taki, kto im jest o żydostwo mocno
18 6| uzupełnione świetnymi widowiskami. Kto wie, może nawet ostatnia
19 6|          wśród tegoż właśnie ludu. Kto to wie, może tam również
20 7|            oszołomiony, czyli ten, kto pierwszy raz ciężki szołom
21 7|     należycie władać nim nie może, kto nie zna języka czeskiego;
22 7|             po prawdzie, znalazłby kto sympatii, - ba! odrobiny