Rozdzial

 1 3| gwarowej, gdyż przemawia do nas językiem pospolitym, wielkomiejskim,
 2 5|     własna tego pisarza, pisana językiem i stylem jedynym, nie posiadającym
 3 7|       szlachty i mieszczaństwa, językiem wielkomiejskim, językiem
 4 7|        językiem wielkomiejskim, językiem małym, skąpym w stosunku
 5 7|  niebywale cudzoziemszczyzną, - językiem, który wyrósł z jednej,
 6 7|      sprawę z tego, jakim piszą językiem? Piszą, rzecz prosta, po
 7 7|   pański, wielkomiejski uczynić językiem wyrastającym ze wszystkich
 8 7|          zapewne, w zaraniu lat językiem księcia panującego, chytrego
 9 7|   Gnieźnie, starej stolicy. Był językiem rycerzy, dworzan, włodaczów,
10 7|       świty, wodzów, drużyny, - językiem obozowym, wojennym, niejako
11 7|        stał się w nowej stolicy językiem dworu, panów, dworaków,
12 7|         po swojemu, po dawnemu, językiem od niepamiętnego czasu tym
13 7|    ludem miejscowym zrozumiałym językiem, zwłaszcza, że sam z ludu
14 7|     Wytwarza się różnica między językiem szlacheckim a miejskim i
15 7|   carski nazwał język polski - "językiem kucharek". Chybił w istocie
16 8|      obecnie mówimy, stanie się językiem tej przyszłej warstwy, nowych
17 8|    pomysłowo, nawet w zgodzie z językiem, ale mają to na sobie piętno,
18 8|   dziełach. Dzieła te pisane są językiem nizinnym, dólskim, krakowskim.
19 8|        samym co on "wiślańskim" językiem. Szczep wiślański wdzierał
20 8|  dwunastu braci, pochodzeniem i językiem Włochów, z łaskawością przyjąwszy,
21 8|    kazań przestarzałym pisanych językiem, mogła się wydać, jako strzępek