Rozdzial

 1 Wstep|        prześliczny ów kominek, cośmy go kilka lat temu gronem dobrych
 2 Wstep|             przechowała takim, jakim go miała w chwilach owych;
 3 Wstep|             jest teraz, lub jakim ja go być sądzę. - Najpierw Emilka,
 4 Wstep|               a nieszczęściem to, co go poniża, nikczemni i gnębi.~
 5 Wstep|            oddał bez wahania, nazwać go egoistą! Kiedy dzisiaj pierwszy
 6 Wstep|  uskutecznienia projektu i wtedy nic go już nie obchodziły postronne
 7 Wstep|        raczej do gwałtownych ciągnąć go czynów. Było to właśnie
 8 Wstep|      namiętności i błędów - strzegła go od zatraty, ku cnocie natchnieniem
 9 Wstep|          natchnieniem wiodła. Trzeba go było widzieć z tą matką,
10 Wstep|              samolubstwa otaczającej go kasty. Gdy mu która z nas
11 Wstep|             oni koniecznie zapędzają go jeszcze do innej roboty -
12 Wstep|      Przyjdzie człowiek z sercem, to go pyta: a masz ty talent? -
13 Wstep|       powiewna trzcina. Przezwaliśmy go mistykiem, bo w tym roku
14 Wstep|        okropnie. Teofil pierwszy nam go przyprowadził, zapoznali
15 Wstep|       jednego wieczoru Teofil stawił go w naszym kółku z tym poleceniem,
16 Wstep|              Felicja - gdybyście się go poradzili o cudze względem
17 1    |            serca przypadał, a ojciec go zatwierdził, bo takie było
18 1    |           ludzkiego serca; spotkałem go później na salach sądowych
19 1    |              Kto to jest? - spytałem go.~- To siostrzyczka wasza -
20 1    |              namiętnym uściskiem, że go nawet spytać zapomniałem
21 1    |           pamiątką. Zdaje mi się, że go dziś widzę jeszcze: rześki
22 1    |          wielki czarny brytan. Karol go dla tej barwy przezwał Molochem,
23 1    |              się kto nie podobał, to go na ziemię wywrócił i trzymał
24 1    |            ziemię wywrócił i trzymał go spokojnie, ale mocno, dopóty
25 1    |           mawiał zwykle:~- Poterałby go Moloch, oj poterał, jak
26 1    |   Molochowego przywiązania, poklepał go po karku z taką miną, z
27 1    |               to aż się ktoś z mniej go znających zapytał: Czy daleko
28 1    |        silnie wstrząsnęła.~- Obwińże go dobrze burką, żeby nie zmarzł! -
29 1    |       Beniaminku!~- Jak to, czy i ja go zabiję?~- I ty, chłopcze,
30 1    |         mięso tak pysk utopił, że mu go nawet już widać nie było,
31 1    |         bojaźń". Karol nie wspomniał go i w zapytaniu nawet;~dał
32 1    |    płaczącego na drodze dziecka, bym go wyrazem pieszczoty nie utulił,
33 1    |             was komu śniło kiedy, że go z wysokiej bardzo i bardzo
34 1    |        wszystkie skarby królestw, że go, mówię, z takiej góry w
35 2    |             wzięła opłatek i podając go ojcu:~- Do wsiego roku ! -
36 2    |              według słów swoich szła go na bok odłożyć...~W tej
37 2    |         dobrze znany, że każda pierś go okrzykiem radości odbiła.~-
38 2    |              jego rozświecił, że sam go nie pojmując, odśmiechnąłem
39 2    |        przypatrzyć, a czasem też coś go niby gniewało na mnie i
40 2    |              usposobienie zwyciężyło go jednak na chwilę - zaciął
41 2    |          niby nienaumyślnie trąciłem~go tak mocno, że wszystko wino
42 2    |     przyśpieszonego krwi obiegu, jak go obecnie doświadczył - moje
43 2    |            Nic nie mówiąc, wskazałem go Cyprianowi - Cyprian zrozumiał
44 2    |              Cóż to jest? - spytałem go się wreszcie. Cyprian trochę
45 2    |            Ucichł znowu Cyprian - ja go słuchałem jeszcze, dziwy
46 3    |            usnął wreszcie i mieliśmy go pilnować koleją - ja pierwszy
47 3    |        cierpieniu mówisz! - szczerze go uspokajałem - śpij, śpij,
48 3    |              ostatnia! Od chwili jak go w duchu począłem, czuje,
49 3    |         światła promienie ustawiałem go sobie i na koniec treść
50 3    | niecierpliwość - ale kto nie wie, co go później spotka, lub też
51 3    |           upewniony jest właśnie, że go nic spotkać nie może, kto
52 3    |            swoich, bo z jutrem łączy go coś silniejszego od nadziei
53 3    |              od nadziei samej, łączy go ciekawość: jakie też to
54 3    |          miał gorączkę, ale po co ja go słuchałem, tak słuchałem
55 3    |            mnie właśnie, dotknął się go i, dziwna rzecz, drgnąłem,
56 3    |        słowach jego, w takim, jak on go wyrazami malował, Alcybiadesie.~
57 3    |            życia mojego i odepchnęła go wreszcie daleko, przynajmniej
58 3    |            wstał zbyt prędko, widząc go jednak prawdziwie zdrowszym
59 4    |            od dwóch tygodni czekałem go z największą niecierpliwością,
60 4    |         tabunową niesforność i nigdy go od tysięcznych nie odzwyczaiłem
61 4    |   tatrzańskiego górala.~Przywdziałem go - zupełnie dla mnie prawie
62 4    |             przeciwieństwa z tym, co go odsłaniał widokiem. Bo jakiż
63 4    |            czy która z nas lękać się go lub zapierać może, czy której
64 4    |            kochać tę własność, która go Bogiem stanowi, a nie tę
65 4    |            temperamentu, powiada, że go już wszystko nudzić zaczynało -
66 4    |        rzekłem do młodszego, za rękę go biorąc.~- O, ja najbardziej -
67 4    |        pomysły, chwaliła, poprawiała go jak najbieglejsza w tej
68 4    |             mi mego konia, dosiadłem go i pędziłem ku domowi. We
69 5    |      zaledwie tyle czasu trwało, ile go potrzeba było Bazylemu do
70 5    |       pajęczyny, mój Murzyn zaniesie go na najwyższą z gór Himalaja,
71 5    |     schwytamy Cypriana, przywieziemy go matce - prędko wybierajże
72 5    |            ciebie. Powiedz mi, żebyś go kochała - choć tylko na
73 5    |      pamiątkę. Oh! powiedz mi, żebyś go kochała!...~Uśmiechnęła
74 5    |               Dziwna rzecz, nie znam go wcale - a jednakże zaczekaj...
75 5    |          ręce, a księżniczka spytała go:~- Czyś ty mię kochał, rybaku?~-
76 5    |      rozgarnia włosy rybaka i całuje go w skronie; mnie, co wiedziałem,
77 5    |              na wszystkie otaczające go przedmioty, okoliczności,
78 5    |           też ślepa jakaś wściekłość go opanowywa - istynktownie
79 5    |           ona, ja i ktoś trzeci. Ona go wzięła za rękę, swoją czarą
80 5    |         odważnie, z rozpaczą, ale ja go zabiłem - i wracałem tą
81 6    |           bólu, przynajmniej rozrywa go i dzieli, ty dzisiaj wszystkie
82 6    |              błękitnym płaszczu, jak go zwykle po ołtarzach malują,
83 6    |     szczęściem, to przyznaj sama, że go właśnie najbardziej powinien
84 6    |             lat wspomnienie. Wyjąłem go, schowałem przy sobie.~Potem
85 6    |         chwile przypomina: widziałam go po raz pierwszy na dzień
86 6    |           znalazłem.~- Ostrożnie, bo go zepsujesz - patrz, już się
87 6    |              ciebie. Otóż ja, widząc go, doznałem gwałtownego wzruszenia,
88 6    |             zdjąłem obraz, poniosłem go do komina, z lunatycką dokładnością
89 6    |        kobietę zachwycającą... i gdy go zdradziła bezbożna - on
90 6    |             Prometeuszem nie nazywaj go wcale.~- Wiesz, Jadwigo -
91 6    |             zachwieje, podtrzymajcie go na tej i na owej stronie.
92 6    |             wasze zabiegi! Zostawcie go lepiej na tej, którą obrał,