Rozdzial

 1 Wstep|               jak anioł nie wątpiła ona nigdy, cicha i spokojna,
 2 Wstep|            nie skłamało jeszcze; bo ona anioł i święta - dwie istoty
 3 Wstep|      podźwigać; zniszczenie uważała ona za najlogiczniejsze dla
 4 Wstep|            o niepodległości marzeń. Ona jedna mogła stanąć tak silnie,
 5 Wstep|          szyderstwem i nienawiścią, ona szyderstwo i nienawiść przetrawiła
 6 Wstep|           uskarżyłam się przed nią, ona zaraz dowiodła mi, jak ja
 7 Wstep|        usunęła. Dla mnie wyobrażała ona jakąś zasadę przykrej rzeczywistości,
 8 Wstep|          była Augusta. Malowała też ona życie swoje, malowała w
 9 Wstep|        kochałam Augustę, i wiem, że ona nigdy nie skłamała nikomu,
10 Wstep|             zdolności, przed którym ona padła na kolana, któremu
11 1    |        czemu ja jej nie znam, gdzie ona była?~- Ośmnaście lat temu
12 1    |         odgadłem, uczułem tylko, co ona czuła, i gdy wszystkie zasadziliśmy,
13 1    |       dopatrzyłby człowiek, czy tam ona kopytami ziemi dotknęła
14 1    |           Beniaminie - rzekła, gdyż ona jedna nigdy pieszczotą nie
15 1    |              przypomniał mi, jak to ona maleńka drżącym światełkiem
16 1    |           mnie w każdym wspomnieniu ona tak była obecna, tak ją
17 2    |           nie czułeś Boga, póki cię ona nie ukochała; - piękność -
18 2    |        uznania swej godności, gdyby ona nie była ową Medeą, co żywiołom
19 2    |       zasnąć potem nie umiał, gdyby ona z swych ust rozpieszczonych
20 3    |            Cyprian wstrzymał się.~- Ona tu jest - rzekł z cicha -
21 3    |             obietnicą - już ją mam, ona tu jest, blisko nas obu -
22 3    |         kobiety; dziś nie wiem, czy ona tak bogatą, czy ja tak ubogi,
23 4    |       szukałem ich nigdy - ale jaką ona dla innych wydawać się mogła,
24 4    |              prawda - właśnie też - ona wysoka, ale przecież nie,
25 4    |          wysoka wzrostem i ciałem - ona wysoką postacią, chodem,
26 4    |           postacią, chodem, ruchem, ona wysoka spojrzeniem patrzących
27 4    |            doznanych wrażeń i mówi: ona wysoka. - A czy blondyna?
28 4    |        salonie zaczarowanego zamku. Ona stanęła przy mnie, chrzęstnęła
29 4    |           na równi stanął? - mówiła ona - pytacie, szukacie daremnie,
30 4    |             długie spojrzenie - ale ona, choć wzrok swój badawczo
31 4    |            ot, już ją mam - tak! to ona właśnie...~ ~Raz mi mówiono,
32 4    |            czynów wróży, ~A w którą ona tak ufa, tak wierzy, ~Że
33 4    |             już wątpić będziesz, ~A ona jeszcze wierzyć nie przestanie. ~
34 4    |          skłócisz się z sumieniem, ~Ona ci jedna zostanie i zawsze ~
35 4    |         wyciągnie~I przed niechęcią ona cię otuli~W śnieżysty rąbek
36 4    |         niewinnej,~I przed zgryzotą ona cię osłoni~Własnego serca
37 4    |           łzami,~I przed występkiem ona cię obroni~Swoją świętością
38 4    |            mężczyzna mówił do niej, ona słuchała i bawiła się niedbale
39 4    |        całej spadała kibici. - Była ona tak piękną, tak spokojną,
40 4    |         przebrany, jak gdyby to nie ona przed chwilą odezwała się
41 4    |  bluźnierczymi słowy, jak gdyby nie ona drażniła ze mną pieśniami
42 4    |          pani - odezwałem się, lecz ona niecierpliwie brwi zmarszczyła
43 4    |             i chciałem odejść, lecz ona, jakby zgadując zamiar mój,
44 4    |            ruin wiecznego miasta, a ona podawała mu nowe pomysły,
45 4    |        której nie skłamiesz, choćby ona skłamała tobie, ku której
46 4    |         której iść będziesz, choćby ona przed tobą aż poza grób
47 4    |             przyszłości spotka mnie ona - piękniejsza, bo kochająca -
48 5    |             jakiegoś głowę. Kobietą ona była - wyraźnie ona, też
49 5    |         Kobietą ona była - wyraźnie ona, też same rysy, toż samo
50 5    |         krążenie; tak jest, to była ona, ale więcej niż ona, więcej
51 5    |            była ona, ale więcej niż ona, więcej niż ta kobieta,
52 5    |        wypełniły się innym duchem - ona była taką, jaką być mogła,
53 5    |           być mogła, gdyby kochała, ona była szczęściem, objawieniem,
54 5    | ogarniających mnie potęg - ale nie, ona miała spuszczone powieki
55 5    |            kolana Aspazji, zaledwie ona cośkolwiek przemówiła do
56 5    |         zacznie, to ją uduszę - ale ona nie obejrzała się! Na ten
57 5    |             wracających. Ach! gdyby ona była raczej o moim domku
58 5    |             domku wspomniała, gdyby ona tak poszła ze mną, jak ja
59 5    |              nie śmiałem żądać, aby ona w moją stronę poszła i gdy
60 5    |           Kto jestem? - odpowiadała ona - czy dziecię chce powieści
61 5    |            lecz nie uwierzycie, jak ona w moich dziecinnych latach
62 5    |             mnie, co wiedziałem, że ona tym pocałunkiem kroplę krwi
63 5    |           Przestałem kochać kwiaty, ona je lubić zaczęła - na jej
64 5    |         gdym pytał zasmucony, czemu ona już nie żyje?~- Zapomniałam -
65 5    |          wspomnienia i poszedłem, a ona objąwszy mnie za szyję: -
66 5    |          niej odnajdywałem siebie i ona wypożyczyła mi nowej jakiejś
67 5    |        szczęścia - miłość całą moją ona wzięła i zmarnowała. Ach!
68 5    |             Niewiele nas było osób: ona, ja i ktoś trzeci. Ona go
69 5    |              ona, ja i ktoś trzeci. Ona go wzięła za rękę, swoją
70 5    |           czary w miejscu, w którym ona dotknęła ich pierwej!~Spojrzałem
71 5    |      nienawidzę wszystkich, których ona, jak na stypie mej duszy,
72 5    |            zabił Aspazję wtedy, jak ona ze mną razem na gwiazdy
73 5    |           jej zamku popędził? Czemu ona tam przypłynęła, gdzie ja
74 5    |             skwarnego padnie? Czemu ona nie odeszła, kiedy ja przeczuwałem
75 6    |            mych wyrzutów, jak gdyby ona trosk może dawniejszych
76 6    |             Beniaminku - mówiła raz ona - trzeba ciągłym ruchem
77 6    |           uciekniesz przeznaczeniu!~Ona znowu siedziała przede mną,
78 6    |        wzrokiem: gdzie się zwrócił, ona się zwróciła - gdziem stanął,
79 6    |           zwróciła - gdziem stanął, ona stanęła - kazałem ogień
80 6    |           Ludwinko, Ludwinko! Gdyby ona tu przyszła do mnie, gdybyśmy
81 6    |             powtarzam wściekły: już ona więcej nie powie: "lubię
82 6    |           prawda, Ludwinko? - gdyby ona mię kochała tak, jak obraz
83 6    |         tylko jest samym wydatkiem, ona także ogromny, jedyny może
84 6    |         może przychód nasz stanowi, ona nie tylko bliźnich, ale