Rozdzial

 1 Wstep|      który prosto jak rozkaz Boży ku dobremu idzie. Święta, to
 2 Wstep| sprawiedliwe, z wytrwałością szła ku spełnieniu tego, a szła
 3 Wstep|           i przez zmęczenie swoje ku najwyższości dobrego biegnąca,
 4 Wstep|    bezprzestanne toż samo dążenie ku spotrzebowaniu wszelkich
 5 Wstep|     dzisiejszego, co szczególniej ku Auguście nęciło silne i
 6 Wstep|          jeszcze, chociaż gwałtem ku temu zdążał. Dziwnie odbijała
 7 Wstep|     szczególniej pieniądze garnie ku sobie, który niczego, szczególniej
 8 Wstep|     twarzy wesołością zbliżał się ku zamierzonej mecie, choćby
 9 Wstep|           strzegła go od zatraty, ku cnocie natchnieniem wiodła.
10 Wstep|          starać się, aby im drogę ku temu ułatwić: talent otoczyć
11 Wstep|          wyłączną skłonność osoby ku osobie - pamiętajcież, że
12 Wstep|            rzekłam, zwracając się ku siedzącemu w kącie pokoju
13 1    | mimowolnym rzutem przechyliła się ku siedzącej obok niej matce
14 1    |       znak dała, żeby się schylił ku niej, i trzymając ciągle
15 1    |          widziałem, że oczy, choć ku wodzie spuszczone, nie zamknięte,
16 1    |          zobaczysz, jak makolągwa ku wiośnie, ku nowym kwiatom
17 1    |         jak makolągwa ku wiośnie, ku nowym kwiatom wyleci, a
18 1    |           chwilkę i zwracając się ku mnie:~- Szkoda - rzekła. -
19 1    |           na świśnięcie poskoczył ku niemu wielki czarny brytan.
20 1    |  przedstawił z największą powagą, ku największemu zdziwieniu
21 1    |     żylastą szyjkę tak wyciągnęła ku mnie, że ją mogłem rękami
22 1    |          dawniejszy czas uciekają ku świętym pamiątkom.~O moim
23 1    |          spytałem prędko, biegnąc ku niemu.~Ojciec smutnie się
24 1    |           z chęcią pociechy myśli ku niemu nie zwrócił, koło
25 2    |           przez drugą cisnęły się ku niemu, a które z nich dzieci
26 2    |      rozlało.~Cyprian zwrócił się ku mnie niecierpliwym ruchem.~-
27 2    |           świecę jeszcze zupełnie ku twarzy mojej obrócił, ale
28 3    |      Cypriana, ale gdy spojrzałem ku niemu, już miał oczy otwarte
29 3    |     Czasem byłbym dosiadł konia i ku domowi pędził niecierpliwy,
30 4    |           to dzień lipca, ale już ku wieczorowi schodzący, duszny,
31 4    |           utkwić pierwej, nim się ku jej obliczu wzniesie - a
32 4    |          osądzi - i zwracając się ku mnie: - mój brat - rzecze
33 4    |         zawsze ~Przychylne dłonie ku tobie wyciągnie~I przed
34 4    |   świętością i swymi prośbami;~Ty ku niej idąc złe drogi porzucisz, ~
35 4    |         ideał, los dał ci wszelką ku temu sposobność, ale ty,
36 4    |           dosiadłem go i pędziłem ku domowi. We mgle porannej
37 4    |        choćby ona skłamała tobie, ku której iść będziesz, choćby
38 5    | spojrzenie - serce mi się wydarło ku niemu, pół życia uciekło
39 5    |          swego i patrzyła w oczy, ku jej oczom wzniesione, i
40 5    |          kocim krokiem podszedłem ku szafie z rzeczami, wyciągnąłem
41 5    |      dostać, sunąłem się jak cień ku drzwiom, schwyciłem za klamkę
42 5    |           tylko, nurt wody pchnął ku brzegowi, a czując pod ręką
43 5    |     rojeniach na jej piękną twarz ku mojej twarzy schyloną.~-
44 5    |          ja mogłem ją przyciągnąć ku sobie i kołem ducha mojego
45 5    |         zagrażała, a ty zstąpiłaś ku mnie, wzięłaś na ręce, życie
46 5    |        wzniosłem oczy i patrzyłem ku gwiazdom dawnym spojrzeniem
47 5    |     pytała mię Aspazja, a ja ręką ku górze wskazałem i rzekłem
48 5    |      przez otwarte okno wzbił się ku nam głos czysty, dźwięczny;
49 5    |           niewymowny, rozpaczliwa ku przeszłości tęsknota, wydarcie
50 5    |        się wszystkich władz ducha ku temu, co już minęło!...
51 6    |       położywszy do czoła patrzył ku miastu i ku słońcu.~Nie
52 6    |         czoła patrzył ku miastu i ku słońcu.~Nie mogłem sobie
53 6    |           z chwili użycia szliśmy ku drugiej chwili podobnej,
54 6    |            zamiast co byśmy mieli ku wyższej podążyć, z całego
55 6    |     zerwałem się przeto i biegłem ku drzwiom; nim dobiegłem,
56 6    |     środku salonu, z wzniesionymi ku niebu rękoma, z głową popiołem
57 6    |         złe obalić, by się wspiąć ku dobremu, a w rzeczywistości
58 6    |     kolumny portyków, kiedy rosną ku niebu ostrołuki starych
59 6    |         źrenice, powieki znów się ku ziemi osunęły i znów nieruchomy,
60 6    |           ciepła, mądrości i siły ku cnocie dostarcza - to mu
61 6    |        dopisze w przyszłości - bo ku temu innych stygmatów i
62 6    |           do uścisku i pieszczoty ku Beniaminowi wyciągnął:~-
63 6    |      słuchał już - wolnym krokiem ku drzwiom postąpił i wyszedł "