Rozdzial

 1 Wstep| przeznaczeń istota, wierzyć sama w siebie zaczęła. Współwyznawców
 2 Wstep|          Każdochwilowe zapomnienie siebie samej, każdochwilowa praca
 3 Wstep|        Seweryny, nieufnej względem siebie i względem drugich, bardzo
 4 Wstep|          jednak - w sobie, nie dla siebie zwinęła. Owszem, jej ponętna,
 5 Wstep|         życia swego obwiodła, sama siebie nazywała bardzo praktyczną
 6 Wstep|          solenne najpierw od samej siebie się zaczyna. Wprawdzie niebezpieczną
 7 Wstep|   szczególniej pieniędzy nie da od siebie, fe! to szkaradne wyrazu
 8 Wstep|       zmienił - może trochę więcej siebie lub inną ukochał kobietę,
 9 Wstep|       światu ubliżyć i wolą samych siebie zastosować do jego wymagań.
10 Wstep|      zapłaczesz, to prędzej sprzed siebie usuniesz. Nad czym się uniesiesz
11 Wstep|      garścią śmiałych życzeń przed siebie rzucić; i tak zaledwie setne
12 Wstep|          skromnością. Prawie nigdy siebie na scenę nie wprowadzał.
13 1    |        palcem wskazała. Zobaczyłem siebie i Ludwinkę. Jak zwierciadełko
14 1    |        radości nie mógł przyjść do siebie, bo on po zaporosku swoją
15 1    |            Karol i wziął mię przed siebie, do piersi jedną ręką przycisnął,
16 1    |             poszepnął Karol sam do siebie, a potem głośniej dodał:~-
17 1    |            dałem na pięć kroków do siebie przypędzić i tak celnie
18 1    |           Więc niecierpliwość sama siebie zużyła nareszcie - człowiek
19 2    |          włosy i rzekł niby sam do siebie:~- Jakie to dziecko! Jakie
20 2    |       tylko weź co cieplejszego na siebie lub połóż się przy mnie.~-
21 2    |         sobą tylko niebo, a dokoła siebie, zamiast czterech ścian
22 2    |         jesteś, młodość sama przez siebie władzą i zdolnością - użyć
23 2    |            też kiedy widziałeś sam siebie w wozie złocistym, jak dzielnym
24 3    |           Czasem też artysta sam z siebie wymyśli wrażenie jakiego
25 3    |     Cyprian z wolna przychodził do siebie, spojrzeniem i niepewnym
26 3    |       począłem, czuje, że wciąga w siebie wszystkie siły moje żywotne,
27 3    |         się, ja tylko nie rozumiem siebie w twoim obrazie.~- Ale chciałbyś
28 3    |      krzyczały, a gdyśmy na noc do siebie wrócili, Cyprian już nie
29 4    | przyśpieszonym oddechem wciągnął w siebie całą bajeczną miejsca odległość,
30 4    |            siodła, że nie pęknie - siebie samego, że nie spadnę i
31 4    |          Długo jechaliśmy tak obok siebie w najgłębszym milczeniu,
32 4    |             Aspazją powiodła wkoło siebie okiem i dumnie śmiać się
33 4    |       istnieje - to Bóg wyrzucił z siebie i to jest światowe albo
34 4    |           nie powiada, czy ją, czy siebie, czy kogo innego zabije,
35 4    |       ukocham, przebaczę, ~Zapomnę siebie - lecz niech o mnie święta, ~
36 4    |      Mogłeś ich wybić, odpędzić od siebie albo też im nawzajem moralną
37 4    |         szaleńcze - mówiłem sam do siebie - wstydź się ty, co kochasz
38 5    |             tej myśli przenieść na siebie nie mogłem, ogarniał mnie
39 5    |       moralna; w niej odnajdywałem siebie i ona wypożyczyła mi nowej
40 5    |       ujrzał prawie spełnioną; sam siebie się przeląkłem i uciekłem
41 5    |        tych dwóch zupełnie godnych siebie istot - z przyjemnością
42 6    |     własnej piersi, oderwać się od siebie samego i zwrócić na zewnątrz,
43 6    |            jedynie można iść przed siebie; chociaż to nie pociesza
44 6    |            razy spędzała je sprzed siebie - albo czasem, gdy ci na
45 6    |        naokół snuliśmy rozkosz dla siebie, z siebie nic nie wysnuli
46 6    |     snuliśmy rozkosz dla siebie, z siebie nic nie wysnuli dla świata.
47 6    |             Chciałem więc wmówić w siebie, że to jest boleścią obudzonego
48 6    |           kto im może ciągle coś z siebie i ze swego dawać - pieniądz,