Rozdzial

 1 1|         gwiazdy i niebo, a mój brat Cyprian kochał obrazy, a moja siostra
 2 1|              mam w pamiątce każdej. Cyprian malował mi lub przez innych
 3 1|           te obrazki Cypriana! Lecz Cyprian już wchodzi w szaloną biografię
 4 1|           Boże, jak to ja pamiętam! Cyprian gniewał się na nie, a szczególniej,
 5 2|        tylko za urlopem przyjechał, Cyprian gdzieś aż z Rzymu ostatni
 6 2|         okrzykiem radości odbiła.~- Cyprian! Nasz Cyprian...~W istocie
 7 2|             odbiła.~- Cyprian! Nasz Cyprian...~W istocie brat mój Cyprian,
 8 2|       Cyprian...~W istocie brat mój Cyprian, malarz, wędrowiec, artysta
 9 2|         tylko boleścią przerażenia.~Cyprian matkę najpierw uściskał,
10 2|           Ja ostatni się zbliżyłem.~Cyprian objął mię za szyję, lecz
11 2|            cudnie piękny! - zawołał Cyprian do stojącej za nim, odwracając
12 2|            przywitać nie chcesz?... Cyprian przywitał mnie radośniej
13 2|        byłem... piękny... piękny...~Cyprian ile razy spojrzał na mnie,
14 2|         śladów na niej dostrzegłem.~Cyprian miał wszystkie rysy ojca,
15 2|          prędkością poruszeń chciał Cyprian oszukać ten wzrok matki
16 2|           ruch niespokojny powstał. Cyprian skinął na nie, żeby jemu
17 2|     kieliszka na obrus się rozlało.~Cyprian zwrócił się ku mnie niecierpliwym
18 2|   zaprzeczyła temu co prędzej, lecz Cyprian nie chciał ustąpić.~- Z
19 2| najdumniejsze wyzwanie. Szalony!...~Cyprian słuchał, patrzył się, uśmiechał;
20 2|           wskazałem go Cyprianowi - Cyprian zrozumiał tę przymówkę,
21 2|         nocleg przyrządziły.~Karol, Cyprian i ja dostaliśmy maleńką
22 2|        maleńką na poddaszu izdebkę.~Cyprian pierwszy się położył i o
23 2|          przebudził. Patrzę - aż tu Cyprian stoi nad moim łóżkiem.~W
24 2|           spytałem go się wreszcie. Cyprian trochę brwi zmarszczył,
25 2|      zrobiło, śmiać się zacząłem, a Cyprian rozgarnął mi włosy i znów
26 2|            przycisnąć.~Ucichł znowu Cyprian - ja go słuchałem jeszcze,
27 3|          gdzie cel obrała sobie?... Cyprian do wykończenia jakiegoś
28 3|       wielkim artystą był mój brat, Cyprian.~Ja wam powiem tylko - gdybym
29 3|       żadnej nie mam urazy - biedny Cyprian! Jego życie stargane, zakłócone
30 3|       zwierzę, bezbożny jak piekło!~Cyprian z wolna przychodził do siebie,
31 3|            się nad wszystkim, co mi Cyprian przed swoim zemdleniem mówił -
32 3|        niczego.~I z ostatnim słowem Cyprian, który w ciągu swej mowy
33 3|         Jako widzicie, moi państwo, Cyprian zaczynał dziwaczyć, miał
34 3|           Pokaż! - zawołałem tylko. Cyprian wstrzymał się.~- Ona tu
35 3|             było tak się rozmarzyć, Cyprian był artystą - lecz ja dzieckiem
36 3|             syna swego niespokojna. Cyprian wytrącił mi z rąk na wpół
37 3|           na noc do siebie wrócili, Cyprian już nie chciał płótna swego
38 3|             obrazu nie widziałem, a Cyprian był zdrowszy.~Święć się,
39 5|    spokojność kamienna... Nie, nie, Cyprian skłamać musiał chyba.~-
40 5|            chyba.~- Któż to jest ów Cyprian, którego już po raz drugi
41 5|             raz drugi wspominasz?~- Cyprian jest ten, co powiedział,
42 5|      wszystko - kim ja byłem, co mi Cyprian mówił, jak mi nieszczęścia
43 6|          Ile to już lat będzie, jak Cyprian tak samo w wigilię Bożego
44 6|                Tam zaraz obok niego Cyprian spoczywa... Józef i Karol
45 6|     pokoiczku na górze, w którym to Cyprian w pomysł swojego malowidła
46 6|         Ludwinko? takie kobiety są, Cyprian to mówił i ja taką znam.~-
47 6|            wróciła ta chwila, kiedy Cyprian zemdlał lub kiedy matka