Rozdzial

 1 Wstep|           się jednak zdaje, że gdyby sam do usunięcia i przeprowadzenia
 2 Wstep|           bogatszej jakiejś kolekcji sam się z bardzo ciekawego ogołocił
 3 Wstep|            było - jednego i drugiego sam Teofil doświadczył, znalazło
 4 Wstep|              a dzień wczorajszy taki sam, jak nieznośne dzisiaj.
 5 Wstep|              powiedzieć, jakie on ma sam.~- Czemużby mi się nie chciało
 6 Wstep|             Rzecz łatwa przecież, ja sam nie mam żadnego, ale mnie
 7 1    |             wysadzili gościniec - ja sam trzymam pęki uzbieranych
 8 1    |      Karolowi pod warunkiem, żeby on sam na jej utrzymanie zarobił.
 9 1    |            swoją Zittę kochał, on ją sam karmił, poił, upiększał,
10 1    |             nieźle - poszepnął Karol sam do siebie, a potem głośniej
11 1    |             silnie, że czasem aż się sam wydziwić nie mogę, skąd
12 1    |           kiedym zaczął? - doprawdy, sam nie wiem. Z nazwiskami otaczających
13 1    |             się znaczków, ich użycie sam ojciec mi wskazał dziwnym
14 2    |         Rzymu ostatni list pisał, ja sam z Węgier wracałem, a przy
15 2    |              ust jego rozświecił, że sam go nie pojmując, odśmiechnąłem
16 2    |            siedziałem tuż przy nim i sam jeden spostrzegłem, że krew
17 2    |             Oh! już co wtedy, to się sam za sobą ująłem.~- Radosną
18 2    |         spadające włosy i rzekł niby sam do siebie:~- Jakie to dziecko!
19 2    |           bym dał sobie lewą rękę po sam łokieć uciąć, żebyś mógł.~-
20 2    |              wielu śpiewało, lecz ty sam zwyciężyłeś, tobie tłum
21 2    |             Może też kiedy widziałeś sam siebie w wozie złocistym,
22 3    |         wypełnia. Czasem też artysta sam z siebie wymyśli wrażenie
23 3    |            wrażenie jakiego dźwięku, sam sobie wyrysuje nigdzie nie
24 3    |              w najgłębszej cichości, sam nie wiem, jakim spadkiem
25 3    |       rozpaczy, w napadzie obłąkania sam sobie życia nie odbierze,
26 3    | najnikczemniejszym tchórzem, chociaż sam przed sobą i przed drugimi
27 3    |     znalazłem! - znalazłem! - Bóg mi sam ciebie dał, Beniaminie!
28 3    |           całe sześć miesięcy prawie sam na sam, wśród gór i lasów.
29 3    |         sześć miesięcy prawie sam na sam, wśród gór i lasów. Pokochałem
30 4    |  strzemionach, jak gdybym mógł był i sam dowidzić, i stać się widzialnym.~-
31 4    |           powtórzył kilkakrotnie tem sam glos śmiały a dźwięczny,
32 4    |          dzisiejszej i przyjął, jaki sam zechcesz, ubiór dla odmienienia
33 4    |             się witał z innymi, a ja sam szedłem - nieznany - nie
34 4    |         niebo widzisz nad sobą i Bóg sam wszystkimi gwiazdami przygląda
35 4    |             podniosłem głowę i oczy, sam z miejsca nie wstałem -
36 4    |            ludziom przystępny. Niech sam Beniamin osądzi - i zwracając
37 4    |          błotem cię zarzuci, ~Gdy ty sam nawet skłócisz się z sumieniem, ~
38 4    |             się, szaleńcze - mówiłem sam do siebie - wstydź się ty,
39 5    |             wyniosłość piersi, tenże sam odcień rumieńca na licach
40 5    |          będę miał dosyć siły, żebym sam wrócił do niego.~- Nie zdaje
41 5    |            jest przypadkiem jedynie. Sam osądź. Zmęczyła mię już
42 5    |             ujrzał prawie spełnioną; sam siebie się przeląkłem i
43 6    |            zbliżające stawiać kroki. Sam przed sobą wydawałem się
44 6    |              jak dziecko maleńkie, a sam cierpiałem, cierpiałem...~
45 6    |              apoteoza myśliwska - on sam po chmurach na swojej Zitcie
46 6    |              tak serce zepsuły, iżby sam w obłąkaniu wołał: "nienawidzę -