Rozdzial

  1 Wstep|             a pogodą czoła błysnęły? Nie, ja radzę, nie próbujcie
  2 Wstep|             błysnęły? Nie, ja radzę, nie próbujcie nigdy powtórzenia
  3 Wstep|              teraz ukochanych swoich nie spotyka, kto w trumnie złożył
  4 Wstep|             niech dziś wskrzeszonych nie ogląda. Kto stracił, niech
  5 Wstep|           ogląda. Kto stracił, niech nie odzyskuje, bo to okropność
  6 Wstep|              miała w chwilach owych; nie takim, jakim jest teraz,
  7 Wstep|           świętej sercem - jak anioł nie wątpiła ona nigdy, cicha
  8 Wstep|            potrzebą ciała ani umysłu nie stanęła na poprzecz prawdom
  9 Wstep|        skargi, potępiających wyroków nie znały usta Emilii - znała
 10 Wstep|           dziecko, które samo nikomu nie skłamało jeszcze; bo ona
 11 Wstep|           lada poczciwszą obietnicę, nie wyłaje nigdy, nie odepchnie
 12 Wstep|         obietnicę, nie wyłaje nigdy, nie odepchnie nigdy! choćbyście
 13 Wstep|             czarne diabły" nic z nim nie mają wspólnego. Stąd też
 14 Wstep|            surowa, bo żadnemu z nich nie przebaczyła jeszcze, a inne
 15 Wstep|           sine, brudne, jej białości nie ujmują przecież, same nią
 16 Wstep|         wzbogacić się mogą. - Emilka nie wątpi o nikim. Śmiałem się
 17 Wstep|           nigdy szczerze na ten żart nie odpowiedziała.~Obok Emilki
 18 Wstep|              całe wydane. Jak Emilia nie znała, tak Felicja nie rozumiała
 19 Wstep|        Emilia nie znała, tak Felicja nie rozumiała błędów i ułomności
 20 Wstep|              zupełnym, przed Felicją nie było Sakramentu Pokuty i
 21 Wstep|          oczyszczenia; jeśli wzgardą nie zaczepiła, to przeszła obojętna,
 22 Wstep|            ich skrajem kału brudnego nie dotknąć. Kiedy jej raz wymawiałam
 23 Wstep|         podarunek, nigdy się spóźnić nie chciała. Czynność jej była
 24 Wstep|              swoją w obowiązkach, że nie umiała sobie dobrać skali
 25 Wstep| wdzięczniejsze akordy. Nigdy Felicja nie miała powodu, żeby choć
 26 Wstep|          zaczęła. Współwyznawców jej nie brakło, ja także należałam
 27 Wstep|            tak silnie, że jej boleść nie zachwiała, tak wysoko, że
 28 Wstep|            wysoko, że jej śmieszność nie dosięgła, a tak pięknie
 29 Wstep|            duszyczki Bóg chyba teraz nie wpuści do Królestwa swego;
 30 Wstep|           pacierzy i ciasnego życia, nie jest zbawieniem godziny
 31 Wstep|         przyjmie modlitwy twoje. Jak nie, to nie. Przekonanie moje
 32 Wstep|          modlitwy twoje. Jak nie, to nie. Przekonanie moje w tym
 33 Wstep|            bogacą, nigdy na zewnątrz nie rozpromieniając się, wolałam
 34 Wstep|       Szczerzej, silniej kochającego nie było wśród wszystkich serc
 35 Wstep|              ją kto kochał, Seweryna nie dowierzała, bo nawet gdy
 36 Wstep|             niej wyciągnął, Seweryna nie ujęła jej wcale, odosobniona
 37 Wstep|          prawdziwą męczarnią, jednak nie uchyliła się przed żadnym
 38 Wstep|              dla nieszczęść Seweryny nie ma jeszcze przystosowania.
 39 Wstep|       wyrazów, lub kiedy się zgodzić nie możemy, to na ciąg czytania
 40 Wstep|              od żadnych zewnętrznych nie zależy okoliczności. Szczęściem
 41 Wstep|       okoliczności. Szczęściem nawet nie jest ukochanie nas przez
 42 Wstep|  najukochańszą istotę, nieszczęściem nie jest nawet śmierć najdroższych
 43 Wstep|              dobroci swojej rozwinąć nie mogła i nieraz nawet zły
 44 Wstep|      przybrała; nieszczęśliwą jednak nie nazwałam Tekli, chociaż
 45 Wstep|          przebyła straty, ale boleść nie zatruła jej stosunków z
 46 Wstep|              że też jedynie od losu, nie od ludzi cierpiała. Zawsze
 47 Wstep|         szlachetna jednak - w sobie, nie dla siebie zwinęła. Owszem,
 48 Wstep|            koniecznie, żeby moje złe nie tak mi czarno z sumienia
 49 Wstep|           się nigdy przed błądzącymi nie usunęła. Dla mnie wyobrażała
 50 Wstep|         rozmowy na dwa słowa zgodzić nie mogłam, ale kiedy czułam
 51 Wstep|             łajała, ja kłótni żadnej nie wszczynałam już.~Obok tych
 52 Wstep|             trzy inne jeszcze, które nie były tym, czym ich Pan Bóg
 53 Wstep|            Pan Bóg stworzył. Jadwiga nie była poetką. Augusta nie
 54 Wstep|             nie była poetką. Augusta nie była artystką. Anna nie
 55 Wstep|              nie była artystką. Anna nie była matką. Jednak pewną
 56 Wstep|             kształty wypadków objętą nie była, ten czuć musiał całą
 57 Wstep|              choć mu jej słowa nigdy nie wypowiedziały. Jadwiga dla
 58 Wstep|              ją dzielił, na mierność nie miała żadnego uczucia, w
 59 Wstep|       piersiach swoich, czyż Jadwiga nie była prawdziwą poetką? Oh!
 60 Wstep|            wam ręczę, że była, tylko nie wszyscy ją odgadli, bo to
 61 Wstep|         poczęta być musiała. Kto jej nie spotkał, ten sobie wyobrazić
 62 Wstep|         spotkał, ten sobie wyobrazić nie może tak różnorodnych żywiołów
 63 Wstep|           tacy ludzie, oni nawet się nie domyślają, ile prawdy być
 64 Wstep|              jednym, błędzie. Ja tam nie usprawiedliwiam i nie tłumaczę,
 65 Wstep|            tam nie usprawiedliwiam i nie tłumaczę, ale widzę tak,
 66 Wstep|        Augustę, i wiem, że ona nigdy nie skłamała nikomu, bo nigdy
 67 Wstep|            skłamała nikomu, bo nigdy nie skłamała samej sobie, a
 68 Wstep|          przypisać, bo czemuż lepiej nie zastanowił się nad warunkami,
 69 Wstep|   południowo-wschodnim uczuciu nigdy nie ma spokoju i równowagi,
 70 Wstep|              koronę lub kajdany; jak nie ma walki, tak już i uczucia
 71 Wstep|             walki, tak już i uczucia nie ma.~Anna piękniejszą była
 72 Wstep|      grzechem ukochać mu jest wolno.~Nie idzie za tym, by temu lub
 73 Wstep|          temu lub owemu w głowie się nie zawróciło, by ten lub ów
 74 Wstep|             zawróciło, by ten lub ów nie wymodlił do niej najgorętszej
 75 Wstep|              ale przynajmniej, o ile nie wysłuchany, o tyle z wolna
 76 Wstep|           nic już do niej przyrzucić nie mogła, miłość zaś (i to
 77 Wstep|            Żadna osobista namiętność nie wtajemniczyła jej w objawy
 78 Wstep|         przecież objaw żaden ukrytym nie był przed domyślnością i
 79 Wstep|   przyszłości nadzieję lub trwogę. I nie myślcie, że jej macierzyństwo
 80 Wstep|             tylko i nikt by się temu nie dziwił, wielu bardzo przebaczyłoby
 81 Wstep|       posłuszeństwa wyłamać, ja tego nie próbowałam, nawet ją w rękę
 82 Wstep|             więcej tym, czego w niej nie napisałam wcale.~Z mężczyzn,
 83 Wstep|      książkach dopiero. Żywego życia nie nauczył się jeszcze, chociaż
 84 Wstep|            złączyć w punkcie uznania nie mogły. Kiedy rzecz szła
 85 Wstep|           widoków do końca trafić by nie mógł, albo przynajmniej
 86 Wstep|          kochać do późnej starości i nie wiedzieć z pewnością, czy
 87 Wstep|          taka? Lub nawzajem mógł się nie kochać wcale i dla tej lub
 88 Wstep|           gałęzie. Nasz klimat widać nie sprzyja erudycji - to monarchini
 89 Wstep|          czytają książki. Literatura nie straciła wśród nas jeszcze
 90 Wstep|          życia, szczęścia i myśli, a nie zniżyła się do stopnia posługaczki-karmicielki,
 91 Wstep|             żelazna jego organizacja nie upadała pod żadnym nadużyciem
 92 Wstep|               szczególniej pieniędzy nie da od siebie, fe! to szkaradne
 93 Wstep|             wyrazu nadużycie. Henryk nie był egoistą. Henryka osobistość
 94 Wstep|             wyłączna korzyść spłynąć nie mogła. Czy szło o to, żeby
 95 Wstep|          projektu i wtedy nic go już nie obchodziły postronne przedmioty;
 96 Wstep|     zakreślić koło. Nigdy się Henryk nie cofnął przed żadnym środkiem,
 97 Wstep|            Czy mu było potrzeba, czy nie było potrzeba, Henryk kłamał
 98 Wstep|          wagi, on pewno nigdy prawdy nie powiedział, a przecież ze
 99 Wstep|              jeden szczerego wstrętu nie obudził w nikim - prędzej
100 Wstep|         zasłabła, całe noce bezsenne nie mogły zwątlić jego troskliwej
101 Wstep|               Henryku, że my się już nie spotkamy z sobą! - zostałeś
102 Wstep|              własnej sile zaczął już nie ufać, a może byś z uporu
103 Wstep|               Henryku, że my się już nie spotkamy z sobą! - Niech
104 Wstep|            Mało mówił, o sobie nigdy nie wspomniał, żywsze wrażenia
105 Wstep|        poważnie, że tej sprzeczności nie ma w nim bynajmniej, że
106 Wstep|        prawach, jak gdyby matematyka nie była najidealniejszą nauką,
107 Wstep|             rytmie i harmonii swojej nie miała matematycznych zasad.
108 Wstep|               Biedni marzyciele! Oh! nie trwóżcie się własnymi skłonnościami,
109 Wstep|              własnymi skłonnościami, nie wierzcie, choćbyście zewsząd
110 Wstep|               religiamentem" waszym, nie zapierajcie się tej cechy
111 Wstep|              i tego chryzmatu. Gdyby nie entuzjazm, przy dzisiejszym
112 Wstep|         opinie, towarzyskie przesądy nie mogą być dla ciebie prawem,
113 Wstep|        właśnie, abyś walczył z nimi. Nie ciśnij się między starców
114 Wstep|         między starców zgrzybiałych, nie przyswajaj sobie języka
115 Wstep|         języka ludzi doświadczonych, nie siej tak skąpą ręką na glebie
116 Wstep|         wypielęgnować. To się na nic nie przyda, Leonie. Uszanuj
117 Wstep|        wszystko, co się stało, tylko nie ma pojęcia na to, co się
118 Wstep|       będziesz, rozsiewco ostrożny - nie lękaj się pełną garścią
119 Wstep|         daleko więcej takich, co nic nie przynoszą, a nawet i takich,
120 Wstep|             odpowiedziała mi na to - nie wątpij, Gabriello, że ich
121 Wstep|            Pan Bóg ześle; jeżeli zaś nie trzeba koniecznie, tylko
122 Wstep|               cenzurować - to nikogo nie uczy i nikogo nie poprawia.~
123 Wstep|             nikogo nie uczy i nikogo nie poprawia.~Tak słusznym uwagom
124 Wstep|        poprawia.~Tak słusznym uwagom nie przeczyłam wcale, jednakże
125 Wstep|           przeczyłam wcale, jednakże nie dziwiło mię też bynajmniej,
126 Wstep|         gronie naszym "Dzieciakiem", nie dla wieku, bo starszym był
127 Wstep|            słowa wiele osób odgadnąć nie umiało. Jedni posądzali
128 Wstep|          monety, bylebyś starożytnej nie rozrzucił - to wszystko
129 Wstep|         często. Jednak Teofil nikomu nie szkodził - jemu okropnie
130 Wstep|     przyłączył - jego też przezwiska nie miały umysłowego znaczenia,
131 Wstep|         Prawie nigdy siebie na scenę nie wprowadzał. Rzadko kiedy
132 Wstep|         nigdy swojej powieści liryką nie dopełnił. Felicja najpierw
133 Wstep|             był dosyć surowym nawet. Nie mogła mu przebaczyć, że
134 Wstep|           ich uzupełnienie wybić się nie umiała, tak w życiu rzeczywistym
135 Wstep|              w życiu rzeczywistym on nie umiał z pełnienia cnót obowiązkowych
136 Wstep|              pewniejszego spełniania nie docieczonych jeszcze przez
137 Wstep|       płachtę ziemi, a mówię płachtę nie oponę, bo śnieg gruntu nie
138 Wstep|           nie oponę, bo śnieg gruntu nie przykrył zupełnie, bo leżał
139 Wstep|         swoich jak cyganka-żebraczka nie miała w co otulić. Nam przecie
140 Wstep|              bym ci jednak, Augusto, nie życzyła takiego znaleźnego -
141 Wstep|    wystarczyć - przydała Seweryna.~- Nie bluźnijcie, kobiety! - ujął
142 Wstep|          Augusta dla rozrywki życzy, nie jest całą miłością; jest
143 Wstep|                 zagadnęła Jadwiga.~- Nie widziałem - krótko jej odpowiedział.~-
144 Wstep|           jej odpowiedział.~- Jak to nie widziałeś? - spytała żywiej
145 Wstep|    Przypomnij sobie tylko, czy nigdy nie widziałeś ludzi młodych,
146 Wstep|            którym podzielane uczucie nie stawało na przeszkodzie
147 Wstep|            ani niedorzeczności w tym nie ma. Bardzo łatwo arytmetycznie
148 Wstep|       zakochanych, którzy się na nic nie zdadzą, ilu takich, którzy
149 Wstep|          wybranym przeszkodą w życiu nie stanęła.~- Ale im za to
150 Wstep|         Jadwiga.~- Przypuszczenia to nie moja rzecz, ja tylko fakta
151 Wstep|             drogą wnioskowań, czemuż nie mam sobie powiedzieć, że
152 Wstep|           sobie powiedzieć, że gdyby nie ta słabostka jedyna, ludzie
153 Wstep|              przecież żon i kochanek nie mieli.~- Bo to łatwiej zostać
154 Wstep|            ale tak odartego, nagiego nie wpuszczę. Z waszą teorią
155 Wstep|        człowiek najzwyczajniejszy, a nie ten tylko, który w nienaturalnych,
156 Wstep|            że powiadasz "ja chcę!" a nie "tak jest już" - przerwał
157 Wstep|      szalenie, a nic mi to w naukach nie przeszkadza. Ja będę miał
158 Wstep|             a nigdy bliźniemu pomocy nie odmówię, z kolegami młodości
159 Wstep|       stosunki nikogo od poczciwości nie uwalniają; Leon tyko chciał
160 Wstep|            pilności w gospodarstwach nie spotkam dziś "zwyczajnie" -
161 Wstep|       wyraziłaś, Emilio, takich cnót nie ma wcale, każda cnota jest
162 Wstep|          dokończył Leon.~- Ja widzę, nie zrozumiecie się nigdy -
163 Wstep|              ja już nic po nim mówić nie chcę - odpowiedziała Augusta.~-
164 Wstep|         doprawdy żadnego "distinguo" nie przyjmujesz? wszystko weźmiesz
165 Wstep|         będzie wolno kochać się, czy nie?~- No, dalej - zawołał Teofil -
166 Wstep|            się odzywają. Między nami nie ma nikogo, co by był od "
167 Wstep|              ważnej naradzie jeszcze nie wystąpiłeś ze swego milczenia.
168 Wstep|            Dajcie mi pokój, mnie się nie chce mówić - krótkim, przerywanym
169 Wstep|              jakie Grecy, ale mu się nie chce powiedzieć, jakie on
170 Wstep|            ma sam.~- Czemużby mi się nie chciało powiedzieć? Rzecz
171 Wstep|         Rzecz łatwa przecież, ja sam nie mam żadnego, ale mnie też
172 Wstep|            mam żadnego, ale mnie też nie chodziło o powiedzenie tego
173 Wstep|             mnie po prostu mówić się nie chciało.~- Często jakoś
174 Wstep|             pierwsza znów odparła.~- Nie chory i nie leniwy - rzekł
175 Wstep|          znów odparła.~- Nie chory i nie leniwy - rzekł Beniamin. -
176 Wstep|             Beniamin. - Mówić mi się nie chce, bo wiatr wieje, a
177 Wstep|                Ja nic w nim dziwnego nie znajduję - odezwała się
178 Wstep|        pamiętanym.~- Na nieszczęście nie mogę w całości przyjąć tego
179 Wstep|     odrętwienie, ale snu pamiętanego nie mam... Ot! powiem państwu
180 1    |             wielkiego majątku - lecz nie, bluźnierstwem jest to porównanie,
181 1    |        przygotowaną dla mnie kolebką nie zaciężyła żadna skarga,
182 1    |             zawodu sił i spokoju już nie wystarczy - dziwna rzecz,
183 1    |             dziwna, tego wszystkiego nie było.~Matka z siostrami
184 1    |         czoło, pocałował ją w rękę i nie odszedł, aż póki osłabiona,
185 1    |            nowo narodzonym przy boku nie zasnęła spokojnie.~I takie
186 1    |          narodziny. Przez długi czas nie miałem imienia: zwano mię
187 1    |          pamiętać! - ale ja nic, nic nie pamiętam - a jednak to było
188 1    |               pije - przed kochaniem nie było dla mnie przeszłości,
189 1    |        przeszłości, jak przed Bogiem nie było początku; lecz nie
190 1    |              nie było początku; lecz nie dosyć na tym - ci wszyscy
191 1    |         dosłownym znaczeniu: kochał, nie lubił.~Moja najstarsza siostra
192 1    |        kochała wodę bieżącą i kwiaty nie zerwane, a mój brat Karol
193 1    |              tonów piosnkę, że widać nie mogły się w ciężkim rozpłynąć
194 1    |          zdziwiony. - A czemu ja jej nie znam, gdzie ona była?~-
195 1    |         naszej siostrzyczki.~- Nigdy nie mów naszej do mnie, Beniaminku,
196 1    |              wasza siostrzyczka, ale nie moja - pamiętaj, że nie
197 1    |              nie moja - pamiętaj, że nie moja.~- To ty biedny, Adasiu,
198 1    |           odpowiedziała mu prędko:~- Nie, ty nie biedny, ty bardzo
199 1    |   odpowiedziała mu prędko:~- Nie, ty nie biedny, ty bardzo bogaty,
200 1    |           serca wymówionym słowem, i nie wiem czemu, wziął mię na
201 1    |             W naszej rodzinie miłość nie była ani tajemnicą towarzystw
202 1    |              jeszcze, nikt z nas się nie uśmiechnął nawet, nikt żartem
203 1    |           chwili szczęścia kochanków nie rozstroił; matka tylko Adasiowi
204 1    |            złoto, purpura, że innych nie ma w świecie. Józio po drodze
205 1    |             Tylko sobie słowami tego nie mówię, ale uczuciem, czynem,
206 1    |          pluskać w srebrne krople.~- Nie budź mnie, Beniaminku -
207 1    |           choć ku wodzie spuszczone, nie zamknięte, niezaspane były.~-
208 1    |            cierpiał.~- Ale kiedyś ty nie spała - rzekłem na ostateczne
209 1    |             usprawiedliwienie. - Tyś nie spała, Ludwinko - dodałem
210 1    |             z prośbą. Siostra nic mi nie odrzekła na to, tylko mię
211 1    |       ogarniała mię jakaś senność, a nie oczu, nie ciała, bo oczy
212 1    |           jakaś senność, a nie oczu, nie ciała, bo oczy miałem roztwarte,
213 1    |           gdzie on, Ludwiko? Ludwika nie patrzyła za obłoczkiem,
214 1    |          daleko", moja Ludwiko? - ja nie wiem, gdzie to jest "daleko".~
215 1    |              czy nad treścią wyrazu, nie wiem - po chwili wstrząsnęła
216 1    |           wodą, co tak wolno płynie, nie dogonisz, nie dogonisz -
217 1    |          wolno płynie, nie dogonisz, nie dogonisz - woda ucieka do
218 1    |    głębokiego morza - a morze? ja ci nie powiem, gdzie to jest. Morze
219 1    |         gdzie jest niebo? Ja ci tego nie powiem. Niebo jest daleko -
220 1    |             ptaszyna? - a ja ci tego nie powiem, Beniaminku, bo ptaszyna
221 1    |         zsunęła mię z kolan, lecz ja nie pobiegłem według jej rady,
222 1    |              nieznany, a końca rzeki nie zobaczyłem, gdym ręką wyciągniętą
223 1    |       krzaków jałowcu się dotknął, a nie dotknął ściany nieba - wtedy
224 1    |      trwalsze, co w cieple rąk moich nie zwiędły, i każdy kwiatek
225 1    |    marzycielkę, kobietę - lub raczej nie odgadłem, uczułem tylko,
226 1    |          odpowiedziała siostra, a ja nie pytałem o słów tych znaczenie:
227 1    |              instynktu.~Brata Karola nie przypominam sobie wyłącznym
228 1    |      zadziwiającego instynktu; nigdy nie ukąsił nikogo, lecz kiedy
229 1    |        nikogo, lecz kiedy mu się kto nie podobał, to go na ziemię
230 1    |        dopóty kto z domowych obronić nie wyszedł. Karol nigdy nie
231 1    |             nie wyszedł. Karol nigdy nie byłby zaufał tak przyjętemu
232 1    |     ładniejszego w całym psim rodzie nie widziałem stworzenia; choćby
233 1    |         powadze swego majestatu. No, nie śmiejcie się państwo, że
234 1    |       Molochu prawię - w całym życiu nie spotkałem podobnemu jemu...
235 1    |          najsilniejszy, swej siły by nie nadużył. Są silni świętymi,
236 1    |  przypomnicie sobie - ja przypomnieć nie umiem - okropnie w tych
237 1    |             znam dobrze, i patrzę na nie czystym okiem, i widzę je
238 1    |         swemu panu się radował, gdyż nie użyję na Molocha tego słowa: "
239 1    |             łasił". Moloch się nigdy nie łasił nikomu, Moloch witał,
240 1    |           konia był pewnie krwi swej nie pożałował, nie pożałował
241 1    |             krwi swej nie pożałował, nie pożałował i czasu. Wyuczył
242 1    |           tytuł Lefebvrowi przesłał, nie zrobił mu pewnie milszej
243 1    |     niespodzianki. - Karol z radości nie mógł przyjść do siebie,
244 1    |             poił, upiększał, a pewno nie byłby jej sprzedał za wszystkie
245 1    |           lekko, a chyżo, a doprawdy nie dopatrzyłby człowiek, czy
246 1    |        Obwińże go dobrze burką, żeby nie zmarzł! - odezwała się przez
247 1    |             bór się wjechało; ja się nie mogłem nacieszyć iskierkom
248 1    |           spojrzeniem, jednak ręczyć nie śmiem, czy pod ręką brata
249 1    |              piersiach moich silniej nie zastukało.~- Dobrze, dobrze!
250 1    |         ogromnego susa. Moloch także nie mógł wytrzymać - rzucił
251 1    |            się ani siodła, ani brata nie trzymałem w tej chwili,
252 1    |           czasem aż się sam wydziwić nie mogę, skąd mi do pamięci
253 1    |            przykład, widzę doskonale nie tylko mego brata, co z siodła
254 1    |          niebezpieczeństwa zasłonić, nie tylko Zittę, która się wspięła
255 1    |     napierśnika trzymał się jeszcze, nie tylko Molocha, co w kudły
256 1    |             że mu go nawet już widać nie było, nie tylko wilka owego,
257 1    |            nawet już widać nie było, nie tylko wilka owego, jak na
258 1    |             żadnemu z nas do ust się nie przyplątał - wyraz "bojaźń".
259 1    |                wyraz "bojaźń". Karol nie wspomniał go i w zapytaniu
260 1    |          dzik był pysznym odyńcem, a nie dlatego wcale, że mu dałem
261 1    |          tylko rzuciła w życie moje. Nie pamiętam, która to już była
262 1    |              jakimsiś wyraźnym, choć nie wyrażonym głosem rojących
263 1    |           szacie; bo i czegóż ja tam nie widziałem! - aż siostra
264 1    |           ona jedna nigdy pieszczotą nie zmieniała imienia mojego. -
265 1    |             dobrze, jak wtedy, kiedy nie ze zmartwienia płaczę, i
266 1    |            kiedy w radości śmiać się nie mogę, jak kiedy chciałbym
267 1    |         wszystko razem jest... ja ci nie umiem powiedzieć, czym to
268 1    |           zaprzeczyłem sobie samemu, nie zaprzeczyłem im. Byłem zmartwiony
269 1    |     zmartwiony a bolejący, lecz choć nie czułem, widziałem przynajmniej
270 1    |            przez dziś, i przez jutro nie było; ja przecież w czternastym
271 1    |              zaczął? - doprawdy, sam nie wiem. Z nazwiskami otaczających
272 1    |             się jakoś w naturę moją, nie na zabobon, nie na słabość
273 1    |         naturę moją, nie na zabobon, nie na słabość charakteru, ale
274 1    |            kominek, byle wiatr tylko nie świszczał, to państwu opowiem
275 1    |              Tereni. Was to przecież nie znudzi, Henryku, Teklo,
276 1    |             Edmundzie - ci, co życia nie znają, co je poznali aż
277 1    |           łagodny. W szczupłym domku nie było osobnego pokoiku na
278 1    |        usłyszeć. Ja w tym wzrosłem i nie pamiętam nawet, żeby mi
279 1    |         ostrożnie, żeby mi nic a nic nie szeleściły karty starego
280 1    |               Cyprian gniewał się na nie, a szczególniej, że Wandzie
281 1    |       dusząca się wyglądała. Lecz ja nie byłem tak surowym krytykiem,
282 1    |              mój przegląd i zacząłem nie w książkę, lecz w twarz
283 1    |            kto wie nawet, czy klamka nie za zbyt wysoko dla mej ręki
284 1    |         głowę na ręce i przez chwilę nie patrzył w książkę, lecz
285 1    |      fizjonomii nigdy mi się spotkać nie zdarzyło. Była to twarz
286 1    |    pieszczoty prawie, że my, dzieci, nie bałyśmy się ani troszeczkę
287 1    |             też nas nikt nigdy ojcem nie straszył. Wyobraźcie sobie
288 1    |           synku! Wszystko, czego już nie ma, wszystko, co jest, wszystko,
289 1    |         dotychczas o matce mojej nic nie nadmieniłem jeszcze. Ach!
290 1    |            wy wiecie, dlaczego nigdy nie przejdę koło żebraka, bym
291 1    |             do niego z jałmużną ręki nie wyciągnął, koło smutnego,
292 1    |              pociechy myśli ku niemu nie zwrócił, koło płaczącego
293 1    |            bym go wyrazem pieszczoty nie utulił, na ręce nie wziął,
294 1    |       pieszczoty nie utulił, na ręce nie wziął, w zimie przy własnej
295 1    |            zimie przy własnej piersi nie rozgrzał lub w lecie od
296 1    |              niebezpiecznego miejsca nie usunął? Czy wiecie wy, dlaczego?
297 1    |          stawię... - ale przecież wy nie lirycznej elegii chcieliście
298 1    |              szatana, któremu on, co nie jest Chrystusem, jak Bogowi
299 1    |           rozbić się musi, tylko dna nie dojrzy, nie dojrzy! Oh!
300 1    |          musi, tylko dna nie dojrzy, nie dojrzy! Oh! wtedy po pierwszej
301 1    |              zniszczeją, których już nie ma nawet, choć my jesteśmy
302 1    |           czemu się z tej góry głowy nie rozbiło? A potem inna boleść,
303 1    |       przekonywamy się, że bylibyśmy nie upadli, że bylibyśmy się
304 1    |          daremnie, teraz praw natury nie cofniemy, zaciążyliśmy nad
305 1    |         skończyć, gdyby spaść, gdyby nie żyć - cała rozpacz przesila
306 1    |      kamieniem - wie i pamięta, lecz nie boleje, nie rozpacza już.
307 1    |            pamięta, lecz nie boleje, nie rozpacza już. Człowiek-kamień,
308 1    |       nieskończenie, że mnie tu nikt nie zrozumiał.~Ale za to zrozumieliście
309 2    |              się pozjeżdżały, bo już nie wszystkie pod rodzinnym
310 2    |            pewno jednak ręczyć za to nie mogę, Ludwinka nigdy przed
311 2    |       Ludwinka nigdy przed nikim się nie skarżyła.~Wtedy na wigilię
312 2    |              jej w oczach stanęły.~- Nie, to kolej oddalonego - rzekła. -
313 2    |           chociaż w pierwszej chwili nie umiałem jej od wielkiej
314 2    |           jego rozświecił, że sam go nie pojmując, odśmiechnąłem
315 2    |       rzekłem. - Czy Beniamina tylko nie poznałeś?~- Oh! Matko, jaki
316 2    |         dlaczego już mię i przywitać nie chcesz?... Cyprian przywitał
317 2    |           ale czy serdeczniej?... ja nie wiem, jednak z pewnym wyrzutem
318 2    |         piękny wtedy byłem - dzisiaj nie wierzyłabyś temu, Anno,
319 2    |               bodaj czy już i siwieć nie zaczynają, skóra na chudych
320 2    |       szkaradnymi zmarszczkami, cera nie sczerniała i nie zbladła,
321 2    |  zmarszczkami, cera nie sczerniała i nie zbladła, tylko zaschła niby
322 2    |        prawda, moje panie, że to się nie godzi? Ha! przynajmniej
323 2    |         szczęki kościste ledwo skóry nie przebijały.~Matka trwożliwie
324 2    |           powstał. Cyprian skinął na nie, żeby jemu i sobie dały
325 2    |       koniecznie szczęśliwym, bo jak nie, to zbrzydniesz, zbrzydniesz
326 2    |          która wszystko smutne lubi, nie pozna cię wtedy i minie
327 2    |             co prędzej, lecz Cyprian nie chciał ustąpić.~- Z zupełną
328 2    |         wyrzuty odpowiedział.~Ja się nie gniewałem, ale mi się okropnie
329 2    |              lecz teraz słówka sobie nie przypominam nawet, a choćbym
330 2    |           doprawdy trudniej jeszcze; nie mogę ani w uczuciu, ani
331 2    |           piękne dziecko jeszcze! On nie wie, że w najwyższości swojej
332 2    |           jakiś plan życia może, ale nie będzie walka z nieszczęściem,
333 2    |                oh! wierzę bardzo, że nie zbrzydłbyś wtedy. Lecz ja
334 2    |      powiadam, że nieszczęście wcale nie anioł żaden - nieszczęście
335 2    |            zakończył.~Nikt z nas się nie zaśmiał wzajemnie - każdemu
336 2    |         Cyprianie, ależ na drugi raz nie ubieraj jej w takie łachmany,
337 2    |            dobre, którego się zrobić nie mogło - grzech twój lub
338 2    |              Będę unikał, matko.~Nic nie mówiąc, wskazałem go Cyprianowi -
339 2    |             ty jutro.~W żaden sposób nie mogliśmy się porozumieć.~
340 2    |              twarzy jego było widać, nie chcieliśmy chwil do spoczynku
341 2    |          wyrazów na zapytanie dobrać nie mogłem, przetarłem tylko
342 2    |        twarzy mojej obrócił, ale nic nie odpowiedział.~- Cóż to jest? -
343 2    |           mię wzajemnie.~- Nic a nic nie pamiętam - odrzekłem, gdyż
344 2    |       przypomnisz sobie.~- Doprawdy, nie mogę ani słówka.~- A ja
345 2    |          łokieć uciąć, żebyś mógł.~- Nie czekaj na to, Cyprianie,
346 2    |        wstawać boso i nawet płaszcza nie zarzucić.~Brat syknął i
347 2    |        dalibóg żadne alpejskie zimno nie szkodziło; spałem kilka
348 2    |          ułomności mojej, braciszku, nie gniewaj mnie. Bo to widzisz,
349 2    |             są chwile życia, których nie trzeba na drobniuteczkie
350 2    |           tak - a to owak". Cierpieć nie mogę całej tej trzygroszowej
351 2    |        trudno!~- No już nic, już nic nie powiem - lepiej ty mów,
352 2    |             zastanów się tylko, czyś nie roił, że byłeś Grekiem w
353 2    |          młodej Grecji latach.~- Oh! nie, za to ci ręczyć mogę, we
354 2    |             zrozumiejmy się dobrze - nie takim poetą z piórem w ręku,
355 2    |         szlafroku i pantoflach - oh! nie, może ci się śniło, że byłeś
356 2    |               snem takim czyżby śnić nie warto - chociażby potem
357 2    |              i wszyscy byli ze mną - nie niżej, nie dalej, tylko
358 2    |             byli ze mną - nie niżej, nie dalej, tylko tuż pod bratniej
359 2    |             dźwięk pieśni to jeszcze nie wszystkość życia twojego.
360 2    |       gorętszą; jeśli zbytku twojego nie ciśniesz na świata uciechy,
361 2    |         Beniaminie - czy snu takiego nie miałeś? Może też kiedy widziałeś
362 2    |             tak mówiono? Ale słuchać nie chciałeś - od zamętu, od
363 2    |         obłok kurzu cię okrył, nieba nie widzisz, z samą przestrzenią
364 2    |        wsparte o łono kobiety - lecz nie matki, nie siostry, nawet
365 2    |            kobiety - lecz nie matki, nie siostry, nawet jeszcze nie
366 2    |           nie siostry, nawet jeszcze nie kochanki twojej... Beniaminie,
367 2    |          kobieta jeszcze kochanką ci nie jest, a już kocha i kochana? -
368 2    |         niewinnie przysznuruje i nic nie da w życiu prócz praw kodeksem
369 2    |          bije... a jej miłość!... ty nie znałeś własnej potęgi, nie
370 2    |           nie znałeś własnej potęgi, nie rozumiałeś świata, nie czułeś
371 2    |               nie rozumiałeś świata, nie czułeś Boga, póki cię ona
372 2    |            czułeś Boga, póki cię ona nie ukochała; - piękność - szczęście -
373 2    |            objęciach, żeby już potem nie być, choćby nawet szczęśliwym
374 2    |         nawet szczęśliwym inaczej. A nie nazywaj szczęścia podobnego
375 2    |     rozpuście stanie. Zmysłowiec tak nie czuje, rozpustnik tak nie
376 2    |            nie czuje, rozpustnik tak nie używa, jak ty czuć będziesz
377 2    |            siły młodzieńczej. Gdybyś nie miał każdochwilowego uznania
378 2    |             swej godności, gdyby ona nie była ową Medeą, co żywiołom
379 2    |           Medeą, która nigdy zbrodni nie popełni, bo wiecznie kochaną
380 2    |   spartańskich niewygód zasnąć potem nie umiał, gdyby ona z swych
381 2    | rozpieszczonych krwawym na torturach nie splunęła w potrzebie językiem,
382 2    |            językiem, gdybyście oboje nie mieli tej wyobraźni, co
383 2    |         szczęście utworzy, gdybyście nie byli tak właśnie duchem
384 2    |              byście i tak szczęśliwi nie byli - bo szczęście - słuchaj,
385 3    |              i sztuce, a ja przecież nie o was mówię - sztuka i piękność
386 3    |               ukochanie samo w sobie nie zamknie się nigdy. Ukochanie
387 3    |     szlachetnym; ale artysta tworzy, nie kocha - dzieło po dziele
388 3    |            próżnością, póki jej obce nie przejmie uczucie, póki jej
389 3    |     entuzjazm w nieskończoność życia nie pchnie. Artysta tworzy tylko,
390 3    |     odrębnością, to już artystycznej nie stanowi natury. - Czasem
391 3    |              dopóki mu artystycznego nie wydadzą dźwięku - a jak
392 3    |           sam sobie wyrysuje nigdzie nie widziany obrazek! O! to
393 3    |        miłością znieśmiertelnić tego nie może, on musi w kształty
394 3    |               przeklinać także? - O! nie, tylko niech ci, których
395 3    |          wszystko, co chcecie, tylko nie rzucajcie złotego szczęścia
396 3    |       Wyłączono już bóstwo z natury, nie biją dziś pokłonów słońcu,
397 3    |       potępia. Ja do Cypriana żadnej nie mam urazy - biedny Cyprian!
398 3    |       nadeszli, wśród ogólnej trwogi nie miałem jednej chwili na
399 3    |             się chwile, w których ja nie do przeszłych radości, nie
400 3    |           nie do przeszłych radości, nie do straconej swobody, ale
401 3    |       zatęskniłem sobie. Taka boleść nie wyczerpuje ducha; póki jest
402 3    |            jeden uśmiech pustoty się nie zda, gdy nam dokuczy, co
403 3    |     troskliwość dziękował, ale mówić nie mógł, bo zanadto był osłabiony -
404 3    |      rozeszli, nikogo później puścić nie chciałem. Siedząc tak, siedząc
405 3    |            najgłębszej cichości, sam nie wiem, jakim spadkiem myśli
406 3    |            niecierpliwił, jak gdybym nie mógł prędko rozpieczętować
407 3    |             ręce na założone kolano. Nie wiem, czy ten ruch prędki,
408 3    |            śpij, braciszku, ja nigdy nie byłbym szczęśliwszy, gdyby
409 3    |           byłbym szczęśliwszy, gdyby nie choroba twoja.~- Jeśli tak,
410 3    |             później, ale inaczej być nie mogło, mój obraz przede
411 3    |              patrzysz? Alboż jeszcze nie zrozumiałeś, że o moim obrazie
412 3    |     zachwyceniu stałem, usta, co się nie skarżą, łzy, co bez wiedzy
413 3    |             nad tym obrazem pracy, a nie przed sztalugą tylko. Ja
414 3    |            szczęśliwe, tego odpychać nie można - a kiedy wyżej od
415 3    |              i miłości, i sił swoich nie ma po co żałować! Ja dziś
416 3    |        całych dziejach ludzkości już nie znajdziesz potem! Oto dlatego
417 3    |               że do nieba idzie, ten nie ma odwagi przeciw śmierci,
418 3    |             niecierpliwość - ale kto nie wie, co go później spotka,
419 3    |           właśnie, że go nic spotkać nie może, kto w zgonie widzi
420 3    |              ten się dopiero śmierci nie boi. Ja ci zaś powiem, kto
421 3    |             powiem, kto może tak się nie bać - oto szczęśliwy jedynie -
422 3    |            rozumie bogactwa, ten się nie będzie z przeznaczeniem
423 3    |    kosztowało? A jak tu oddać, czego nie wziąłem jeszcze? - Na łzy
424 3    |            obłąkania sam sobie życia nie odbierze, to nie wierz mu
425 3    |         sobie życia nie odbierze, to nie wierz mu nigdy, że chce
426 3    |              dał czas do cierpień, a nie dał jednej chwili do radości. -
427 3    |          chwili do radości. - Ja tak nie umrę, mój bracie; byłem
428 3    |              obraz; miałem wszystko, nie żałuję niczego.~I z ostatnim
429 3    |        rozumiesz, jeszcze mnie wcale nie rozumiesz nawet.~- Wcale
430 3    |             rozumiesz nawet.~- Wcale nie rozumiem, prawdę powiedziałeś -
431 3    |        namysłem.~- Bo też ty niczego nie rozumiesz, ani szczęścia,
432 3    |                 Mylisz się, ja tylko nie rozumiem siebie w twoim
433 3    |         wieczną, niespokojną i nigdy nie zaspokojoną życia ciekawością.
434 3    |            tego obrazu kobiety; dziś nie wiem, czy ona tak bogatą,
435 3    |          zdało, że już więcej zrobić nie potrafię; od roku żyję w
436 3    |            przed chwilą, śmierć mnie nie przeraża, gdy przeciwnie
437 3    |      niespokojnego smutku, ja ciebie nie mogę pojąć smutnym... nie...
438 3    |            nie mogę pojąć smutnym... nie... mów co chcesz sobie -
439 3    |             chcesz sobie - smutek ci nie przystoi. Ty powinieneś
440 3    |             dobrej chwili podchwycić nie mogłem - ha! - wtedy wziąłem
441 3    |             że wszystko utracę, lecz nie, ja wszystko odzyskałem,
442 3    |            pędzel do ręki, żeby mnie nie odbiegła ta postać snem
443 3    |           ożywiona, żeby mi się mgłą nie rozwiał ten młodzieniec
444 3    |      rozlubowałem się... szczęściem, nie w sobie jeszcze, ale w słowach
445 3    |          siebie wrócili, Cyprian już nie chciał płótna swego rozwinąć.
446 3    |            wyjechałem z domu, obrazu nie widziałem, a Cyprian był
447 3    |           Pokochałem się w Aspazji - nie była to owa marzycielska,
448 3    |      marzycielska, bezscelna miłość, nie były to owe sny i tęsknoty
449 3    |       napływem gorętszej krwi serca. Nie, ja kocham wyraźnie słowa
450 3    |        istniała, chociażem jej nigdy nie widział. Miałem pojęcie
451 3    |              wiedzę. Pierwej, gdy co nie było ukochaniem moim, to
452 3    |              zajęcia, nauki, a jeśli nie, to dopiero ciskam z oburzeniem
453 3    |              pogardy; a martwego nic nie ma dla mnie. Dostał mi się
454 4    |         niebo, gdy deszczem zapłakać nie może, a coraz niżej, coraz
455 4    |        towarzysz niż sługa. W pogodę nie pytał się o mnie, lecz na
456 4    |            Doprawdy zdało mi się, że nie przez porównanie, ale rzeczywiście,
457 4    |          chmurą, której dobiec nigdy nie mogłem, którą zawsze jakby
458 4    |       Gwizdnąłem raz jeszcze - Sokół nie biegł, lecz leciał. Sokół
459 4    |              ciemny, że chyba świata nie było. Wtem nagle wyskakuje
460 4    |        wulkanu?... ot, już blisko... nie, to nie wulkan - to gmach
461 4    |            ot, już blisko... nie, to nie wulkan - to gmach tylko
462 4    |               Czy gmach się pali?... Nie - to jakaś uczta zapewne,
463 4    |              nigdy go od tysięcznych nie odzwyczaiłem narowów, bo
464 4    |          byłem: - nóg Sokoła, że się nie potkną - popręgu siodła,
465 4    |          potkną - popręgu siodła, że nie pęknie - siebie samego,
466 4    |           pęknie - siebie samego, że nie spadnę i że gdy zechcę,
467 4    |        poświst, żadna deszczu kropla nie ulżyły obłokom, nie odświeżyły
468 4    |           kropla nie ulżyły obłokom, nie odświeżyły ziemi. - Spojrzałem
469 4    |        własną ręką, jak myślą moją - nie zastanowiłem się, co chcę
470 4    |              reszty postaci dowidzić nie mogłem. Pamiętam, że targnąłem
471 4    |            jeszcze sobie wytłumaczyć nie mogę.~Długo jechaliśmy tak
472 4    |           naglący - ale przynajmniej nie mojego na ten raz wierzchowca.
473 4    |              wyścigu uprzedzić. Lecz nie z Sokołem taka sprawa -
474 4    |              i na krok przegonić się nie dał - i pędziliśmy oboje,
475 4    |         tętent jakiś słychać było.~- Nie - nie! aby też oni mię nie
476 4    |          jakiś słychać było.~- Nie - nie! aby też oni mię nie dościgną! -
477 4    |           Nie - nie! aby też oni mię nie dościgną! - powtórzył kilkakrotnie
478 4    |         głosem młodzieńca wydawał, i nie wiem, czy za jego pomocą,
479 4    |    strumieniami - błyskanie ustało - nie widziałem nic a nic dokoła,
480 4    |         przekonać w pierwszej chwili nie mogłem się zupełnie, tak
481 4    |                 ha prawda! nic by to nie pomogło już. Mnie też myśli
482 4    |               Mnie też myśli podobne nie przyszły do głowy. Zeskoczyłem
483 4    |              mam do czynienia.~- Nic nie rozkazuję i żadnego nie
484 4    |              nie rozkazuję i żadnego nie chcę przebrania - odpowiedziałem
485 4    |         sprowadził mię w te miejsca; nie znam w nich nikogo, ale
486 4    |              lub panią waszą.~- Pana nie mamy - odparł z niejaką
487 4    |          jest panią tego zamku, lecz nie naszą panią - przydał drugi,
488 4    |             Lecz ponieważ ja na balu nie będę, niech który z was
489 4    |           wyboru myśli i woli zebrać nie mogłem. Wreszcie jakieś
490 4    |              władze mojego umysłu.~- Nie, nie - odparłem dość prędko -
491 4    |         władze mojego umysłu.~- Nie, nie - odparłem dość prędko -
492 4    |               odparłem dość prędko - nie chcę pożyczonym zbytkiem
493 4    |        pierścieniach na ramiona moje nie spadły. Młodszy docisnął
494 4    |          swobodniejszą i lżejszą się nie poczuła. Od czasu do czasu
495 4    |             sam szedłem - nieznany - nie znający - lecz dumny i śmiały.
496 4    |           coś do mnie - popatrzyłem, nie odpowiedziałem i odeszły
497 4    |      uśmiechem na twarzy - one pojąć nie mogły bez wątpienia, co
498 4    |              panie i młodzi panowie, nie krzywcie się tak bardzo
499 4    |            masę ogółu, zawszeć on mi nie da odpaść w dziwactwo i
500 4    |            bez owej resztki rozsądku nie byłbym dziś w stanie powiedzieć