Rozdzial

 1 Wstep|       lub warczał gotującą się w nim wodą. - Im niepogodniej
 2 Wstep|   zupełnie "czarne diabły" nic z nim nie mają wspólnego. Stąd
 3 Wstep|          Jednak pewną jestem, że nim przyszły na świat, ich przedchrzestne
 4 Wstep|  niebezpieczny talent rozwinął w nim szkaradną jego wadę. Czy
 5 Wstep|        tej sprzeczności nie ma w nim bynajmniej, że słowa, które
 6 Wstep|    usposobień i przekonań była w nim nawet zupełnie odrębną oryginalnością.
 7 Wstep|        odezwie, to ja już nic po nim mówić nie chcę - odpowiedziała
 8 Wstep|  podchwyciła Felicja.~- Ja nic w nim dziwnego nie znajduję -
 9 1    |          tak drżącym, gdy dziś o nim myślę, to mi wolno powiedzieć -
10 1    |         winduje i ja siedzę przy nim jakoby na tronie, a on mi
11 1    |     widzenia - zaraz pobiegły za nim oczy moje dziecinne, lecz
12 1    |    ramieniu klepie, kiedy mówi o nim do drugiego oficera: Patrz,
13 1    |      gwiazdy wszystkie tak przed nim zbladły, że gdzieś z dala
14 2    |         objął mię za szyję, lecz nim do piersi przycisnął, zatrzymał
15 2    |   zawołał Cyprian do stojącej za nim, odwracając się nieco.~-
16 2    |           Ja siedziałem tuż przy nim i sam jeden spostrzegłem,
17 2    |     dłoni, i dlatego chciałbyś z nim pójść już w zapasy - oh!
18 3    |          na co tworzy? to jest w nim odrębnością, to już artystycznej
19 3    |          się od kominka i między nim a wami zostało puste, szerokie
20 3    |          właśnie rozłączać się z nim musi ciągle, żeby stanęło
21 3    |         stanęło przed wami; co w nim boskiego, to przez jego
22 3    |         ja pierwszy miejsce przy nim zająłem, lecz gdy się wszyscy
23 3    |       niej każda rana - perłą; w nim każdy niepokój ideałem;
24 4    |         jakieś na ziemię upadło; nim zdążyłem pomiarkować, co
25 4    |     zżymał i wyginał, potoczyłem nim jak dzieckiem, jak własną
26 4    |         głosem, jak gdyby echo w nim tylko jego własne powtarzało
27 4    |        taki pyszny, diamentów na nim tyle - mówił starszy.~-
28 4    |          w ziemi utkwić pierwej, nim się ku jej obliczu wzniesie -
29 4    |       twej skroni, ~Wachlarz, co nim dłoń twa chwieje, ~Gazę,
30 4    |   nasienia zdradliwe, ~I pierwej nim się w truciznę rozplenia, ~
31 4    |       się w truciznę rozplenia, ~Nim święty serca skalają przybytek, ~
32 5    |       płaszcz tylko, okryłem się nim i mając jakieś niepewne
33 5    |         potem rozłączyć mi się z nim przyszło - gdybym musiał
34 5    |          człowiek - wyszedłem za nim i szedłem długo przez ciemnych
35 5    |          cichy, biały jak lilia, nim na nią kurz lub upał dnia
36 6    |          on jest takim, jak mi o nim Bronisia mówiła, jeśli jest
37 6    | zwierciadło, tak ustawione, że w nim odbijała się postać młodej,
38 6    |     pomysłów obwinie scytal przy nim leżący. Wszakże prawda,
39 6    |          się za to i siedzące na nim postaci ruchowego życia
40 6    |      przyszedł ogień rozniecić - nim rozniecił, podał mi list.
41 6    |    płomieniem. Wreszcie buchnęło nim od razu na wszystkie strony -
42 6    |     przeto i biegłem ku drzwiom; nim dobiegłem, spojrzenie moje
43 6    |     Gdyby przyjąwszy, tak dobrze nim zagospodarowała, że w jej
44 6    |          żegnający" - a co się z nim później stało? próżno pytać.