Rozdzial

 1 Wstep|   szmatach brudnych, podartych, tu i ówdzie rozrzuconych, tak
 2 Wstep|         zbierajcie głosy; idzie tu o emancypację miłości -
 3 1    |        daleko. A teraz przynieś tu klatkę z twoją makolągwą,
 4 1    |     świeżością zajaśniały.~- Im tu będzie lepiej - odezwałem
 5 1    |    fuzję, wymierzył - teraz daj tu obie ręce, trzymaj, gdzie
 6 1    |     choć my jesteśmy jeszcze. A tu, jakby dla zaostrzenia tortury,
 7 1    |      się nieskończenie, że mnie tu nikt nie zrozumiał.~Ale
 8 2    |         przebudził. Patrzę - aż tu Cyprian stoi nad moim łóżkiem.~
 9 2    |     ciebie: tam rzędem kobiety, tu starce, które cię poważnie
10 3    | zwiększa się jej wartość. A jak tu oddać, co ja łzami mymi
11 3    |      łzami mymi okupiłem? A jak tu oddać, co mię tyle cierpień
12 3    |      cierpień kosztowało? A jak tu oddać, czego nie wziąłem
13 3    |    Cyprian wstrzymał się.~- Ona tu jest - rzekł z cicha - moją
14 3    |     obietnicą - już ją mam, ona tu jest, blisko nas obu - moja
15 3    |   którym wszyscy razem, tak jak tu dzisiaj na przykład, ciepły
16 4    |         głowę sobie rozbić. Cóż tu czynić, moi państwo? Oto,
17 4    |           Raz mi mówiono, że są tu na ziemi~Białe anioły z
18 4    |     pożegnać przyszedłem, bo mi tu niedobrze, bo mi gorzko,
19 4    |      jestem.~- Nie pani, ja bym tu nigdy nie zaśpiewał żadnej
20 5    |          list i paka okazją się tu dostały.~- List? - powtórzyłem
21 5    |    stroną pójdę.~- Ale zostańmy tu, zostańmy tu jeszcze - prosiłem
22 5    |       Ale zostańmy tu, zostańmy tu jeszcze - prosiłem się jako
23 5    |         zasług obejść mogła. Że tu jestem, że tobie przytomność
24 5    |  zbudzona. Powiedz i zostaw mię tu samym; choćbym nie miał
25 5    |     zawlec się do domu, choćbym tu skonał opuszczony i biedny,
26 5    |         siódmej nocy przyjdźcie tu.~I siódmej nocy przyszedł
27 5    |          takie góry porzucił, a tu nowe łby odrastają hydrze
28 5    |        płomyki tlejącego ponczu tu i ówdzie migały jak potępione
29 6    |    Pamiętasz rzekła - jak długo tu sypiałeś w swojej kołysce,
30 6    |   Ludwinko, Ludwinko! Gdyby ona tu przyszła do mnie, gdybyśmy
31 6    |        dawniej, Aspazjo - i oni tu wszyscy, przez sześć lat
32 6    |      skalali się i cierpieli. A tu, przy mnie, czysto, święcie,
33 6    |         słowa - jeśli kto z was tu cierpiał w życiu swoim,
34 6    |         subtelnością wyrażeń, a tu między nami siedzi człowiek
35 6    |   człowiek cierpiący i znękany, tu dusza ludzka zamiera i nikt
36 6    |        której może nawet z nas, tu siedzących, żaden imienia