Rozdzial

 1 Wstep|         nazywała bardzo praktyczną kobietą i prawie była nią nawet.
 2 Wstep|    kamiennego na zewnątrz ułożenia kobieta, ledwie że czasem, czasem
 3 Wstep|       Mówili, że to lekka i płocha kobieta, mówili, że to zawodne i
 4 Wstep|   niewolnicę.~Przypuściwszy, że ta kobieta pokochała się na koniec
 5 1    |        przejdzie w podeszłym wieku kobieta? Czy wiecie wy, dlaczego
 6 2    |      rozumiesz tę chwilę, w której kobieta jeszcze kochanką ci nie
 7 3    |           ustępował; a duch jasny, kobieta, matka, spokojnym uśmiechem,
 8 4    |         wam nawet, jaką to była ta kobieta, co mi życie wzięła - bo
 9 4    |            zaśmiała się jakaś inna kobieta - powiedz nam teraz według
10 4    |            dziś wołam i nazywam - ~Kobietą! kobietą! kobietą!~Pójdź
11 4    |        wołam i nazywam - ~Kobietą! kobietą! kobietą!~Pójdź kobieto
12 4    |       nazywam - ~Kobietą! kobietą! kobietą!~Pójdź kobieto piękna, moja.~
13 4    |         synku maleńki, ~Gdzie jest kobieta, która kocha ciebie.~O prawdę,
14 4    |           tam w niebie,~Gdzie jest kobieta, która kocha ciebie. ~Miłość
15 4    |           święta, ~Niech kochająca kobieta pamięta...~ ~- Ta ta ta
16 4    |      braciszek słyszał od mamy, że kobieta, która kocha, jest aniołem,
17 4    |            skarpetki robi - a więc kobieta jest aniołkiem, a więc jegomość
18 4    |        imię - ale widziałem ciebie kobietą, bogatą tylko, ucztującą,
19 4    |         nazwie cię, pani: "ta obca kobieta".~- Mylisz się, Beniaminie,
20 4    |      nazwie mię zawsze: "ta piękna kobieta" i wróci, o, wróci do mnie...~
21 5    |         młodzieńca jakiegoś głowę. Kobietą ona była - wyraźnie ona,
22 5    |      więcej niż ona, więcej niż ta kobieta, którą mi blask pioruna
23 5    |        spokojność rozumna, bo taka kobieta żyła przecież, a choć martwa,
24 5    |            mnie, ale nade mną, nad kobietą i nad zwierzem wyjęto kawał
25 5    |          chciałem wstać, ale stara kobieta okropnie głową zatrzęsła,
26 5    | rozpłakałem się rzewnymi łzami jak kobieta.~- Czegóż ty płaczesz, chłopcze? -
27 5    |        rzekłem: - Ty jesteś piękną kobietą.~- Dobrą masz pamięć, Beniaminie -
28 5    |          niebie: Oh! to szlachetna kobieta. Aspazjo, miej litość -
29 5    |          Mnie rozpacz brała nie za kobietą, lecz za miłością moją.
30 6    |           w jednym końcu siedziała kobieta, blada, z białymi jak srebro
31 6    |          Matko moja! - krzyknąłem. Kobieta w czarnej sukni zerwała
32 6    |            gałązka.~Dla Bronisławy kobieta na lwie wsparta.~Dla Karola
33 6    |      powiedzieć tylko, że nie taka kobieta, lecz taka chwila w życiu
34 6    |          gdyby z mego listu piękna kobieta śmiała się tak, jak Aspazja
35 6    |            Anna - więc naprawdę ta kobieta była...~- Zdało mi się,
36 6    |       musiałem zapomnieć - otóż ta kobieta była - poganką.~Z ostatnim