Rozdzial

 1 Wstep|      chociaż powieść jej życia była daleko smutniejszą.~Tekla ciężkie
 2 Wstep|             młody i namiętny nawet, daleko prędzej mógł zapomnieć,
 3 Wstep|           napisałam, chociaż jestem daleko więcej tym, czego w niej
 4 Wstep|      złośliwe. Bądź co bądź, Henryk daleko więcej się ucieszył, kiedy
 5 Wstep|   przyniesie, szczególniej gdy jest daleko więcej takich, co nic nie
 6 Wstep|          mnie, szczerze wyznaję, że daleko pochlebniejsze tworzyłam
 7 1    |            bez namysłu, pewniejszym daleko niż głos pytającego głosem,
 8 1    |             i zrozumiała pytanie.~- Daleko - odpowiedziała mi tak jak
 9 1    |           jedynie.~- Gdzie to jest "daleko", moja Ludwiko? - ja nie
10 1    |            nie wiem, gdzie to jest "daleko".~Ludwinka zamyśliła się,
11 1    |             Pytasz mię, gdzie jest "daleko", Beniaminku? Oto patrz -
12 1    |        powiem, gdzie to jest. Morze daleko. A teraz, tam na końcu tej
13 1    |         tego nie powiem. Niebo jest daleko - daleko. A teraz przynieś
14 1    |         powiem. Niebo jest daleko - daleko. A teraz przynieś tu klatkę
15 1    |             Beniaminku, bo ptaszyna daleko - oh, daleko! Dalej niż
16 1    |            bo ptaszyna daleko - oh, daleko! Dalej niż woda rzeki, którą
17 1    |            ci pytać, gdzie to jest "daleko" - oto lepiej biegnij się
18 1    |              czy też ja się dostanę daleko - do morza albo do nieba.
19 1    |            zrozumiałem, co to jest "daleko", i zrozumiałem, co to jest "
20 1    |           go znających zapytał: Czy daleko stąd mieszka ta młoda osoba?
21 3    |            wyzwolona, świat ziemski daleko w przepaść zapomnienia odepchnięty -
22 3    |            i odepchnęła go wreszcie daleko, przynajmniej na czas jakiś
23 4    |              ogromna - to góra, ale daleko, na tej górze łuną bije
24 4    |           naszej Zitty podobną, ale daleko piękniejszej rasy jeszcze.
25 5    |                                  5.~Daleko musiało być od zamku do
26 5    |            Kłopot wielki, bo suknie daleko ode mnie leżały, co więcej
27 5    |          Nie, nie w zamku, pierwej, daleko. Słuchaj więc, Aspazjo -
28 5    |             zostałem, czemu mię tak daleko od sióstr i braci wysłano?
29 5    |        drogą moją. I szedłem długo, daleko, przez gęste lasy, przez
30 5    | nadzwyczajne, które miało zajść tak daleko i zniknąć tak nagle".~Z
31 5    |        którymi nogi swoje obwinął - daleko mu jeszcze było do końca
32 5    |         było do końca podróży - oh! daleko bardzo.~
33 6    |   macierzystego boku i zaniosły tak daleko, że mnie się zdało, jakobym
34 6    |           ciemno - chłopca wołać za daleko, a węgle jak na złość tliły