Rozdzial

 1 Wstep|                 owymi biegną. Gdyby nam znów gościnne kto rozniecił ognisko,
 2 Wstep|         zrzuciło tęsknotę? czy przyjaźń znów by zbliżyła dłonie, a pogodą
 3 Wstep| najpotrzebniejszym było - chyba? - lecz znów życie anioła płynie sobie
 4 Wstep|                  Albo leniwy - pierwsza znów odparła.~- Nie chory i nie
 5 1    |                przez las - niebo będzie znów za łączką, znów za polem,
 6 1    |            niebo będzie znów za łączką, znów za polem, lasem, rzeczką,
 7 1    |                 przestaje. - I Ludwinka znów pochyliła się nad wodą rzeki,
 8 1    |                  Karol zawołał "psyt" i znów wszystko ucichło, a wilk
 9 1    |               skoczył lekko na siodło i znów gwizdnął, żeby Zitta przede
10 2    |              choćby i octu z żółcią, bo znów jesteś prześliczny, ale
11 2    |                usiadłem. Brat lekko mię znów ręką na posłanie przechylił
12 2    |            Cyprian rozgarnął mi włosy i znów dalej mówił, lecz głos jego
13 2    |           obudził, wstał prędko, świecę znów zapalił i przy jej świetle
14 3    |               Choć przecierpisz - mówił znów bardzo spokojnie - to ja
15 4    |               zapalała pół widnokręgu i znów gasła, gorącość jakaś ciężka,
16 4    |               moja wyskoczyła z głowy i znów do niej cudzym chciała wrócić
17 4    |             nocy, druga mojego pobytu - znów drzwi się otworzyły, znów
18 4    |               znów drzwi się otworzyły, znów mi skinieniem ręki drogę
19 4    |         skinieniem ręki drogę wskazano, znów od drzwi do drzwi, od znaków
20 4    |            lekkie, ulotne zadziwienie i znów pierwszy swój wyraz odzyskały,
21 4    |             porzucisz, ~Ty za nią idąc, znów do nieba wrócisz. ~Miłość
22 5    |                mnie obejrzyć się może i znów mnie do łóżka zapakuje,
23 5    |               zepchnąłem na chwilkę, to znów wracała upornie, zaledwie
24 5    |              poruszeń jak do pływania i znów z sił opadłem, fałdy mego
25 5    |                i umarł.~- Cicho, cicho, znów ci gorączka wraca, a ja
26 5    |             fuksja zwiędła w doniczce i znów ją wyrzucić kazała - a gdym
27 6    |                  ale sił jej zabrakło i znów na krzesło padła - między
28 6    |              wróciłeś do mnie, mnie się znów zdaje, że ja ciebie drugi
29 6    |              wówczas nie zabiłem, wtedy znów mię napadało szaleństwo
30 6    |            które mi siostra rzuciła, ja znów czuję, że cię kocham jak
31 6    |           chwile historyczne, w których znów chwalimy wspaniałość miasta
32 6    |                 zaszły źrenice, powieki znów się ku ziemi osunęły i znów
33 6    |             znów się ku ziemi osunęły i znów nieruchomy, jakoby obcy,