Rozdzial

 1 Wstep|   wygodnie zawarowała osobistość swoją w zatraceniu egoizmu, radość
 2 Wstep|       zatraceniu egoizmu, radość swoją w obowiązkach, że nie umiała
 3 Wstep|          boleści podejrzliwością swoją. Dla Felicji dopełnienie
 4 Wstep|       własnego pociągu, sympatię swoją, lecz jednocześnie dla sprawiedliwości
 5 Wstep|     przynajmniej - Henryk kochał swoją matkę! Miłość synowska jak
 6 Wstep|   zakochani kryją się z miłością swoją jak z grzechem.~- Jak z
 7 1    |          świetle księżyca pełnią swoją rozświecającego najpiękniejszą
 8 1    |    objawów - każdy coś kochał na swoją własność szczególną - tylkoż
 9 1    |     kochał psy, konia i strzelbę swoją dwururkę, a moja siostra
10 1    |       siebie, bo on po zaporosku swoją Zittę kochał, on ją sam
11 1    |   powiedzieć, że miał na plecach swoją dwururkę Augustówkę - fuzja
12 1    |         Zitta przyklękła, cienką swoją żylastą szyjkę tak wyciągnęła
13 1    |         jak kiedy mię Karolek na swoją Zittę wsadzi - i lepiej
14 3    |          dala artystów idą drogą swoją... Patrzcie, co za ogień
15 3    |         pokój tym urojeniom, idź swoją drogą, bądź szczęśliwy,
16 4    |    zaczął nareszcie improwizację swoją, lecz mimo danego ostrzeżenia
17 4    |          lecz mnie się zdaje, że swoją osobę właściwie pod największą
18 4    |      wdzięcznym głosem tak pieśń swoją zaczął:~- Przepraszam was,
19 4    |        występkiem ona cię obroni~Swoją świętością i swymi prośbami;~
20 5    |         synkopa ówczesna wartość swoją przetrwała już, a na klawisze
21 5    |      wznosiła i opuszczała głowę swoją; obok niej stał nieruchomy
22 5    |      łódce, coraz groźniej głową swoją trzęsła. Na koniec przedsięwziąłem
23 5    |    pojęcie życia z całą boleścią swoją i ze wszystkimi radościami
24 5    |       daru Cypriana. On śmiercią swoją kupił dla mnie zjawienie
25 5    |   świeciło najpiękniejszą pogodą swoją; rzeka niby roztopionym
26 5    | martwiejących w dawną kamienność swoją, jej głos przycięty i bezdźwięczny,
27 5    |           Ona go wzięła za rękę, swoją czarą o puchar jego trąciła,
28 6    |   pogładziła z lekka drżącą ręką swoją; patrząc zaś na zbytek owych
29 6    |         zaraz z całą okropnością swoją wracała ostatnia chwila
30 6    |          Aspazja pochwyci lutnię swoją, że Alcybiades w słowa natchnionych
31 6    |         chwili, w której traciła swoją małą córeczkę, ową dziewczynkę,
32 6    |        śmiał pokochać całą duszą swoją, wszystkimi władzami umysłu
33 6    |       milczeniu spuszczoną głowę swoją trzymający, wzniósł oczy